Οι τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία επιβεβαιώνουν την σταδιακή εγκαθίδρυση σε αυτή την χώρα ενός αυταρχικού καθεστώτος, εν πολλοίς φασίζουσας νοοτροπίας, κάτω όμως από τον μανδύα της δημοκρατίας, αν αυτή περιοριστεί απλώς στις εκλογικές αναμετρήσεις. Η επίθεση Ερντογάν εναντίον των μέχρι πρότινος συμμάχων του, του κινήματος του Φετουλάχ Γκιουλέν, με τη σύλληψη δεκάδων δημοσιογράφων και άλλων εργαζομένων στον χώρο των μέσων ενημέρωσης, αναδεικνύει το κλίμα ανελευθερίας έκφρασης που επικρατεί στον δημόσιο χώρο. Άλλωστε είναι δεκάδες οι δημοσιογράφοι που φυλακίστηκαν στην Τουρκία και δεκάδες οι διώξεις εναντίον των ΜΜΕ που αρνούνται να υποκύψουν στον αυταρχισμό του καθεστώτος.
Πέραν της φίμωσης των ΜΜΕ, ο
Ερντογάν έχει πετύχει τον έλεγχο του δικαστικού σώματος και της αστυνομίας, δύο
σώματα που μέχρι πρότινος ελέγχονταν, μερικώς τουλάχιστον, από τους οπαδούς του
Γκιουλέν. Ελέγχει επίσης απόλυτα τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, την
περιβόητη ΜΙΤ. Πολλοί αναλυτές, Τούρκοι και ξένοι, θεωρούν ότι το καθεστώς
Ερντογάν εξελίσσεται σε ένα αυταρχικό μοντέλο με στήριγμα την οικονομία. Στο
μέτρο που η τουρκική οικονομία δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει, τουλάχιστον για
την ώρα, σοβαρά προβλήματα, ο Ερντογάν θα συνεχίσει να οικοδομεί ένα αυταρχικό
κράτος. Για την αντιμετώπιση των αντιπάλων του στον ισλαμικό πολιτικό
χώρο, ο τούρκος Πρόεδρος φαίνεται να
έχει κάνει και κάποιες υπόγειες συμφωνίες με τους στρατιωτικούς. Επιρρίπτοντας
την ευθύνη στους ανθρώπους του Γκιουλέν για την φυλάκιση των Τούρκων στρατηγών,
προχώρησε στην αποφυλάκισή μεγάλου αριθμού από αυτούς. Βεβαίως όμως ο στρατός
παραμένει πάντα ένας σοβαρός κίνδυνος για το αυταρχικό καθεστώς του και μάλιστα
πολλοί υπενθυμίζουν αυτό που συνέβηκε στον Ατνάν Μεντερές την δεκαετία του
1950. Ο Ερντογάν προσπαθεί πάντως να εξισορροπήσει τη δυναμική που παρουσιάζει
ο τουρκικός στρατός με τον απόλυτο έλεγχο της αστυνομίας και των τουρκικών
μυστικών υπηρεσιών.