Κύπρος - Προς Εξισταμένους

Γ. Σέρτης

ΟΝΤΩΣ, πρόκειται για ανεξήγητο μυστήριο!

Ούτε -καν- στα ψιλά του Γιούρονιους ο -σε ύψιστο βαθμό- βαρβαρισμός της τουρκικής ηγεσίας, με τόσες ύβρεις και κατάρες.

Ο παραχαϊδεμένος Ερντογάν να ωρύεται:

—Θα κόψω τα χέρια όσων θεωρώ εχθρούς μου.

Τα εγκλήματα της Τουρκίας

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Κουβαλώντας το δικό τους σταυρό

Του Κώστα Βενιζέλου

ΣΥΝΗΘΩΣ αυτό γίνεται. Οι κηδείες λειψάνων, ανθρώπων τα ίχνη των οποίων χάθηκαν από το 1974, γίνονται με μια συχνότητα που δεν αφήνει κενό στη μνήμη. Είναι ο πόλεμος κατά της λήθης, τον οποίο συντηρούν οι λίγοι, αυτοί που υποφέρουν. Πασχαλινές ημέρες και οι κηδείες φέρνουν στη μνήμη εικόνες του 1974. Φέρνουν εικόνες της σταύρωσης, κυρίως για τους ανθρώπους που καρτερικά περίμεναν για 37 χρόνια, μια πληροφορία, μια ενημέρωση, μια χαραμάδα στην ελπίδα και στο φως ενός μαρτυρίου. Η ελπίδα, όσο περνούσε ο χρόνος αδυνάτιζε, δεν έχει, όμως, εξαφανισθεί ποτέ. Ήταν η παρηγοριά σε αυτό τον Γολγοθά που επέβαλε η μοίρα, η κατοχική Τουρκία. Οι κηδείες αυτές χωράνε σε μερικά τηλεοπτικά δευτερόλεπτα και στριμώχνονται στα μονόστηλα και τα δίστηλα των εσωτερικών σελίδων των εφημερίδων. Κι όμως, δείχνουν τον πόνο που κουβαλούν αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι συνειδητά και εκ των πραγμάτων, κράτησαν ζωντανή την κυπριακή τραγωδία που δεν έσβησε παρά την ευμάρεια και την αλλαγή «των προτεραιοτήτων της ζωής».
Κόντρα στις παραξενιές του νεοπλουτισμού, στις υπόγειες διαπλοκές, τις περίεργες πολιτικές κι άλλες συναλλαγές. Κόντρα στη… θρησκεία της καρέκλας και των ρητορικών παραφωνιών των καρεκλοκένταυρων.