Του Ιωάννη Ν. Γρηγοριάδη*
Η τουρκική διπλωματία συχνά αντιμετωπίζεται με δέος στον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Ολες οι υποτιθέμενες αδυναμίες της ελληνικής διπλωματίας προβάλλονται ως πλεονεκτήματα της «άλλης πλευράς». «Απουσία στρατηγικού σχεδιασμού», «προχειρότητα» και «αποσπασματικές ενέργειες» αντιπαρατίθενται στην «αυτοκρατορικού τύπου» «υψηλή στρατηγική» της Τουρκίας, η οποία παραμένει «υπερκομματική», «οξυδερκής», «συνεπής» και «ιστορικώς επιτυχής». Στο πρόσφατο παρελθόν, ο Τούρκος υπουργός Eξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου είχε αποτελέσει την επιτομή αυτών των χαρακτηριστικών για πολλούς. Ενδιαφέρον, βεβαίως, είναι ότι αντίστοιχη αντίληψη για την ελληνική διπλωματία απαντά και στην τουρκική κοινή γνώμη. Συνήθης είναι η αναφορά στην «πανουργία» και τη «μαεστρία» της ελληνικής διπλωματίας, η οποία κατορθώνει να «περιθωριοποιεί» την Τουρκία και να την παρουσιάζει ως «θύτη» αντί για «θύμα».
Η τουρκική διπλωματία συχνά αντιμετωπίζεται με δέος στον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Ολες οι υποτιθέμενες αδυναμίες της ελληνικής διπλωματίας προβάλλονται ως πλεονεκτήματα της «άλλης πλευράς». «Απουσία στρατηγικού σχεδιασμού», «προχειρότητα» και «αποσπασματικές ενέργειες» αντιπαρατίθενται στην «αυτοκρατορικού τύπου» «υψηλή στρατηγική» της Τουρκίας, η οποία παραμένει «υπερκομματική», «οξυδερκής», «συνεπής» και «ιστορικώς επιτυχής». Στο πρόσφατο παρελθόν, ο Τούρκος υπουργός Eξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου είχε αποτελέσει την επιτομή αυτών των χαρακτηριστικών για πολλούς. Ενδιαφέρον, βεβαίως, είναι ότι αντίστοιχη αντίληψη για την ελληνική διπλωματία απαντά και στην τουρκική κοινή γνώμη. Συνήθης είναι η αναφορά στην «πανουργία» και τη «μαεστρία» της ελληνικής διπλωματίας, η οποία κατορθώνει να «περιθωριοποιεί» την Τουρκία και να την παρουσιάζει ως «θύτη» αντί για «θύμα».