Στέφανος Κωνσταντινίδης
Παραφράζοντας τον ποιητή, και τώρα τι
θα γίνουμε μετά το Βερολίνο! Η συνάντηση του Βερολίνου ικανοποίησε την
τουρκική πλευρά, τους οπαδούς της όποιας λύσης στην Κύπρο και τους
ΝΑΤΟγενείς στην Ουάσιγκτον, το Λονδίνο και τις Βρυξέλλες. Η Τουρκία
έμεινε μακριά γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχει καμιά πρόθεση να πάει σε
λύση. Είναι αντιμέτωπη με άλλα προβλήματα και επιπλέον θέλει να
ολοκληρώσει τις έρευνες της στην κυπριακή ΑΟΖ και να εμπεδώσει την
παρουσία της εκεί. Με τη συνάντηση του Βερολίνου νομιμοποιήθηκε
ουσιαστικά αυτή η παρουσία. Διότι υποτίθεται δεν θα γίνονταν συναντήσεις
και διάλογος αν δεν αποσύρονταν τα τουρκικά γεωτρύπανα από την κυπριακή
ΑΟΖ. Και αύριο, με την ίδια λογική θα πάμε και σε πενταμερή, όταν
ευαρεστηθεί βεβαίως να συγκατανεύσει η Άγκυρα. Εξάλλου στο Βερολίνο
επικυρώθηκαν και τα κεκτημένα της τουρκικής πλευράς, το κοινό
ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου 2014, η πολιτική ισότητα και τα μέτρα
οικοδόμησης εμπιστοσύνης που οδηγούν σε ενδιάμεση συμφωνία. Η οποία θα
οδηγήσει σε αναγνώριση του κατοχικού μορφώματος ως συνομιλητή του
νόμιμου κράτους και σε υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι
χαρακτηριστικό ότι καμιά αναφορά δεν υπάρχει, ακόμη και έμμεση στην
ανακοίνωση του Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες, για την
τουρκική επιθετικότητα σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπάρχει
αντίθετα αναφορά σε στρατηγική συμφωνία των μερών, τουτέστιν σε μια
ενδιάμεση συμφωνία που θα αποτελέσει την ταφόπλακα της Κυπριακής
Δημοκρατίας.
