Στην καρδιά του
καλοκαιριού του 2014, πίσω από τις ημίκλειστες γρίλιες του παραθύρου
ενός κομματικού γραφείου, ένας ανερχόμενος πολιτικός ηγέτης, αρχηγός της
αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια χώρα της ευρωζώνης, που είχε μόλις
κατορθώσει να κερδίσει τις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014 και
ετοιμαζόταν να εισέλθει στην τελική ευθεία για τη δημοκρατική...
«κατάληψη» της εξουσίας, συζητούσε προβληματισμένος με έναν από τους εξ
απορρήτων συνομιλητές του.
- «Αυτός ο ιστορικός εκδότης ζήτησε πάλι να με συναντήσει. Δέχτηκα, συναντηθήκαμε και μιλήσαμε για όλα».
- «Και τι σας ζήτησε, κύριε πρόεδρε;».
- «Το πιστεύεις ότι δεν μου ζήτησε τίποτα; Αντίθετα, του έδωσα εγώ...».
- «Τι του δώσατε;».
- «Του είπα πως όταν κερδίσουμε την εξουσία θα του χαρίσω τα δάνεια της εκδοτικής επιχείρησής του και επίσης θα δώσω στον ίδιο ολόκληρο το κανάλι στο οποίο συμμετέχει. Αλλά παρ' όλα αυτά εξακολουθεί να μη με υποστηρίζει, ούτε με τις εφημερίδες ούτε με το κανάλι του. Τι άλλο να κάνω;».
***
Η ειρωνεία της Ιστορίας
