Ο λούμπεν εθνικισμός
Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Τοιούτοι έπρεπε ημίν αρχιερείς
Ο
Περικλής Γιαννόπουλος αυτοκτόνησε το 1911, αν δεν κάνω λάθος, έφιππος
στα νερά του Σκαραμαγκά. Στο στόμα του κρατούσε δαγκωμένο ένα δεκάλεπτο
για τον ναύλο του Χάροντα. Ώς την τελευταία στιγμή του ακολούθησε την
πίστη μιας ολόκληρης ζωής, την άκρατη ελληνολατρία του που τον οδήγησε
να καταδικάζει ό,τι «δυτικό» και «βόρειο» στον κόσμο αυτόν. Τα λίγα
κείμενα που άφησε, γραμμένα στο αριστουργηματικό παραληρηματικό του
ύφος, ενέπνευσαν πολλούς από τους δημιουργούς της γενιάς του '30.
Ο Ιων Δραγούμης δολοφονήθηκε από έναν οπαδό του Βενιζέλου στο
πεζοδρόμιο της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, όπου και το μνημείο
αφιερωμένο στη μνήμη του, το οποίο οι σημερινοί περαστικοί προσπερνούν
αδιάφορα. Ως πρόξενος στο Μοναστήρι είχε προετοιμάσει τον Μακεδονικό
Αγώνα. Αν και ορκισμένος αντίπαλος του Βενιζέλου, ο μεγάλος ηγέτης, όταν
πληροφορήθηκε τη δολοφονία του, είπε πως «αν όλοι οι αντίπαλοί μου ήταν
σαν τον Δραγούμη, η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική»
