Στέφανος Κωνσταντινίδης*
Το 2020 ξεκίνησε με ένα σκηνικό πολέμου στη Μέση Ανατολή. Η προκλητική δολοφονία του Ιρανού στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί με εντολή του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, για καθαρά εσωτερικούς λόγους –προβλήματα αποπομπής του ενώπιον του Κογκρέσου, προεκλογική χρονιά– έδειξαν πόσο εύθραυστη είναι η ειρήνη στην περιοχή και πόσο ρευστό το σκηνικό. Την ίδια ώρα η Τουρκία φαίνεται να αναδιπλώνεται στο θέμα αποστολής στρατευμάτων στη Λιβύη. Ο Ερντογάν θα περιοριστεί μάλλον στην αποστολή Σύρων ισλαμιστών, στρατιωτικού υλικού και κάποιων Τούρκων στρατιωτικών συμβούλων. Η επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ δεν φαίνεται να απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα αφού ακόμη και φιλοκυβερνητικοί αναλυτές αναγνωρίζουν ότι ο Πρόεδρος Τραμπ παραμένει «ένας ισχυρός πόλος στήριξης του Ταγίπ Ερντογάν, και αυτή είναι μια παράμετρος που οφείλει να λάβει υπόψη της η Αθήνα καθώς χαράσσει τα σχέδιά της για την «επόμενη ημέρα». Τη συνέχεια θα τη μάθουμε ίσως καλύτερα μετά την επόμενη τηλεφωνική επικοινωνία Ερντογάν-Τραμπ. Την ίδια ώρα στο αθηναϊκό κέντρο υπάρχουν πάντα οι κύκλοι που θεωρούν υπεύθυνους τους «βουλιμικούς» Κυπρίους και όχι την Τουρκία για όσα συμβαίνουν, ενώ προσπαθούν ταυτόχρονα να υποβαθμίσουν την όποια σημασία έχει η υπογραφή της συμφωνίας Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου για τον αγωγό EastMed. Είναι αυτοί που δεν αντιλαμβάνονται ότι η Άγκυρα με τις ενέργειες της ξεκίνησε ήδη το ξήλωμα της Συνθήκης της Λωζάννης.
