Στέφανος Κωνσταντινιδης*
Συμπληρώθηκαν φέτος 53 χρόνια από το
πραξικόπημα των συνταγματαρχών στην Αθήνα και την εγκαθίδρυση της
απριλιανής δικτατορίας. Υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες στην ιστορία των
λαών που σημαδεύουν ανεξίτηλα την πορεία τους. Μια τέτοια ημερομηνία για
την Ελλάδα και την Κύπρο είναι η 21η Απριλίου 1967, η μέρα κατάλυσης
της δημοκρατίας στη χώρα που τη γέννησε, σε μια στιγμή που μόλις είχαν
αρχίσει να επουλώνονται τα τραύματα του Εμφυλίου Πολέμου. Σε μια στιγμή
που είχε αρχίσει μια πολιτιστική αναγέννηση σε σημαντικούς χώρους του
πολιτισμού, όπως η μουσική και η λογοτεχνία. Με το πρώτο ελληνικό Νόμπελ
στον Σεφέρη, με τη μουσική του Μάνου Χατζηδάκι και του Μίκη Θεωδωράκη,
με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν να θριαμβεύει στο Παρίσι, το
Λονδίνο, τη Βιέννη, τη Μόσχα, τη Βενετία και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, με
τους Έλληνες συγγραφείς και λογοτέχνες να αρχίζουν να γίνονται γνωστοί
στο εξωτερικό, με τους Έλληνες διανοούμενους της διασποράς να τιμούν την
Ελλάδα εις την ξένην. Σε μια στιγμή που είχαν αρχίσει να εδραιώνονται
οι δημοκρατικοί θεσμοί και υπήρχαν διεκδικήσεις για ένα κοινωνικό
κράτος. Την ίδια ώρα που το Κυπριακό επανεμφανιζόταν ως διεθνές θέμα
μετά την αποτυχία διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας με την
τουρκανταρσία και τα ΝΑΤΟϊκά και αμερικάνικα σχέδια διχοτόμησης. Το
πραξικόπημα και η δικτατορία ανέκοψαν αυτή την ελπιδοφόρα πορεία. Σήμερα
ξέρουμε πως ο κύριος στόχος της δικτατορίας ήταν η Κύπρος.
