
Αλήθεια
παρήλασαν ποτέ ενώπιον των Αρχών ο Παλαμάς, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο
Σικελιανός, ο Καρυωτάκης, ο Καβάφης, ο Παπανούτσος, ο Κακριδής, ο
Σκαλκώτας, η Κάλλας; Οχι, χωρίς αμφιβολία, διότι όταν ήταν έφηβοι και
μαθητές δεν είχε εφευρεθεί αυτός ο κρατικός θεσμός. Θεσμός που είναι
σύμφυτος με τους μεσοευρωπαϊκούς ολοκληρωτισμούς όλων των αποχρώσεων.
Προηγήθηκαν σαφώς οι οργανωμένες παρελάσεις ενώπιον του σοβιετικού
πολιτμπιρό στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας. Πρώτος ο Στάλιν κυρίως
υποχρέωσε μια ολόκληρη κοινωνία εκατομμυρίων νέων να ενταχθεί σε αγέλες
με πρότυπο τον προσκοπισμό. Η διαφορά βρίσκεται στο αναμφισβήτητο
γεγονός πως ο προσκοπισμός και ο οδηγισμός ήταν νεολαιίστικες οργανώσεις
εθελοντικές. Το σοβιετικό μοντέλο ήταν και υποχρεωτικό και πολιτικό
αφού, εκτός από τη μαζικότητα και τη συντροφικότητα, την άσκηση της
σωματικής πειθαρχίας και της αλληλεγγύης, περιείχε και μαθήματα
μαρξιστικής αγωγής. Από τους αριστεύοντες και επιμελείς, από τους
πειθήνιους και τους αφοσιωμένους προέρχονταν κατ' αρχάς η πανεπιστημιακή
κοινότητα και εν συνεχεία η νομενκλατούρα. Ακολούθησαν ο Μουσολίνι, ο
Φράνκο, ο Σαλαζάρ στην Πορτογαλία, ο Χίτλερ βέβαια και ο πολιτικός νάνος
μαϊμού Ιωάννης Μεταξάς, με τους φαλαγγίτες του, την ΕΟΝ.