Θάλεια Τάσου
Πάνε κι
οι αγριοβιολέτες στη Χρυσόβρυση. Πάνε και τα κλάματα της Παναγίας*. Σταματήσαμε
στη Χρυσόβρυση*. Ξεκινήσαμε από Καλοπαναγιώτη για μια βόλτα στην Κακοπετριά,
χάσαμε το δρόμο και καταλήξαμε στον Αμίαντο.
Το νερό
της Χρυσόβρυσης – έτσι ονομάζεται η βρύση στην είσοδο του χωριού – τρέχει πάντα
κρυστάλλινο και άφθονο. Κάποιοι ερωτευμένοι έγραψαν τα ονόματά τους στις
κιτρινισμένες πέτρες της.
Ο
στενός αυτοκινητόδρομος, όπου κάναμε περίπατο τις Κυριακές, πλάτυνε.
Στην
είσοδο της συνοικίας αριστερά το σπίτι του Βότση. Σώζεται κι ο περίφημος
ηλιακός του. Πριν κατοικούσε σ’αυτό ο Κούμας ο φαρμακοποιός. Στον ηλιακό του
καθόμασταν όταν κάναμε επισκέψεις στην κυρία Κούμα με τη μητέρα. Μας κερνούσε
τυροπιτάκια δικής της κατασκευής- φετάκια ψωμιού αλειμμένα με τριμμένο τυρί που
τα ζέσταινε στο φούρνο.
Τους
διαδέχτηκε η οικογένεια της Χαμπούς. ΄Ημασταν στην ίδια τάξη με τη Μάγδα την
κόρη της. Πού να βρίσκεται τώρα; Η Μάγδα με το ροδοκόκκινο πρόσωπο και τα
μπουκλωτά μαύρα μαλλιά!
Πιο
πέρα τα κοινά λουτρά και τα μπλοκς. Οι χρυσομηλιές* με τα τεράστια χρυσόμηλα
στην πλατεία.
