Η τραγωδία είναι διακομματική
Το δόγμα πως υπεράνω ιδεολογιών και της κομματικής
γεωγραφίας είναι το χρήμα, το κέρδος, επιβεβαιώνουν τόσο το σκάνδαλο της
Δρομολαξιάς όσο κι αυτό της Πάφου (και όσα άλλα έπονται). Την ώρα που
διασταυρώνουν τα ξίφη τους δημοσίως, δημιουργώντας πολιτικές πολώσεις, πίσω από
τις κλειστές πόρτες γίνεται ο διαχωρισμός των λαφύρων. Στο παρασκήνιο εκείνο
που προέχει είναι ο διαχωρισμός της μίζας. Το πολιτικό σύστημα, στην πλειοψηφία
του, λειτουργεί ως ένα συνδικάτο, που ελέγχει όλες τις διαδρομές και τη
διαπλοκή. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, με «σφραγισμένες» τις κουρτίνες, για να
μη μπαίνει ακτίδα φωτός και διαφάνειας, είναι «αγκαλιασμένοι», έξω
«σκοτώνονται». Τα επιχειρήματα και οι δικαιολογίες ακούγονται αποκρουστικά
κενές, όταν το πρόδηλο, επιχειρείται να διαστρεβλωθεί, να παρουσιασθεί
διαφορετικό από την πραγματικότητα. Και το τραγικότερο είναι ότι λίγο-πολύ
παρουσιάζονται κάποιοι ως «διωκόμενοι και «αντιστασιακοί». Μέχρι εκεί φθάνει το
θράσος τους για τα όσα διέπραξαν σε βάρος του φορολογούμενου πολίτη, με τα
λεφτά των εργαζομένων.

