Του Χρήστου Ψιλογένη
ΤΟ μήνυμα των πρόσφατων εκλογών στη Γαλλία και την Ελλάδα, δεν
είναι απλώς ένα μήνυμα δυσαρέσκειας των εργαζομένων προς την εξουσία
Ούτε απλώς η απόφαση του λαού για το κόμμα που θέλει να τον
κυβερνήσει. Είναι ένα προφανές και πολυσήμαντο ιστορικό μήνυμα, από
τους φτωχούς του ευρωπαϊκού νότου, προς τους πλούσιους που παίρνουν τις
αποφάσεις. Ότι η πολιτική της λιτότητας, δεν μπορεί να είναι
μονόπλευρη, ούτε, πολύ περισσότερο, να οδηγεί στην εξαθλίωση. Στη
Γαλλία ήταν συγκρατημένο, στην Ελλάδα ήταν το προμήνυμα μιας επερχόμενης
κοινωνικής λαίλαπας, που πρέπει οπωσδήποτε να αποφευχθεί. Γιατί ως
γνωστόν, «η αθλιότητα γεννά το μίσος» και το μίσος την κοινωνική
έκρηξη. Που, βεβαίως, από τους συνετούς, ουδείς επιθυμεί. Ούτε από την
Αριστερά, ούτε από τη Δεξιά. Γιατί αν από τα ερείπια του δευτέρου
παγκόσμιου πολέμου, φθάσαμε σε ψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα και ένα
ζηλευτό κοινωνικό κράτος,
ήταν γιατί την παραδοσιακή πάλη των τάξεων είχε, για μεγάλα χρονικά
διαστήματα, αντικαταστήσει η βιομηχανική ειρήνη. Με μια γενναιόδωρη
επενδυτική πολιτική, που συνοδεύτηκε από σκληρή δουλειά των εργαζομένων.
Ασφαλώς, δεν έλειψε εντελώς η ταξική αντιπαράθεση. Κατά κανόνα όμως
πρυτάνευε το αίσθημα ευθύνης, που οδήγησε σε μια πρωτοφανή οικονομική
ανάπτυξη, προς αμοιβαίο όφελος. Αντίστοιχο παράδειγμα, ήταν και το
οικονομικό θαύμα της μικρής μας πατρίδας, αφού πρώτα επιμεριστήκαμε τις
ζημιές της οικονομικής καταστροφής του ’74, οι μεν εκλογικεύοντας
τακέρδη τους οι δε μειώνοντας τις απολαβές μας. Καθημερινά η παγκόσμια οικονομία οδεύει προς το χειρότερο. Η κατάσταση κινδυνεύει να γίνει ανεξέλεγκτη στην Ευρωζώνη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας από τους πιο σημαντικούς πυλώνες της παγκόσμιας οικονομίας, ένας χώρος από τους πιο ανεπτυγμένους με την πιο προηγμένη τεχνολογία, με μεγάλο πλούτο και τεράστιες δυνατότητες. Όμως την τύχη της δεν την ορίζουν οι λαοί της, δεν την ορίζουν καν οι συντηρητικές κυβερνήσεις που βρίσκονται στην εξουσία αυτή τη στιγμή στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Η τύχη της Ευρώπης, αλλά και του υπόλοιπου κόσμου, αφέθηκε στα χέρια των αγορών και των μηχανισμών τους, με τις ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ να έχουν ουσιαστικά παραιτηθεί από τις ευθύνες τους.