Το 1995, σε ηλικία εξήντα δύο ετών, ο αμερικανός συγγραφέας δημοσιεύει μια επική σάτιρα που τον εισάγει στην ύστερη φάση του – αυτήν της επεξεργασίας των γηρατειών, της απώλειας, της αρρώστιας και της αυτογνωσίας. Αλλά και του σεξ, ως εμμονής και ιδεολογίας
Ο Μίκι Σάμπαθ είναι στα εξήντα τέσσερά του, βραχύσωμος, στιβαρός, όχι
πλέον ελκυστικός. Δεν εργάζεται, καθώς τον συντηρεί επί δεκαετίες η
δεύτερη σύζυγός του με την οποία αλληλομισείται απερίφραστα. Δεν
διαβάζει, δεν βλέπει ειδήσεις, δεν γνωρίζει το όνομα του αμερικανού
προέδρου, απλώς ομφαλοσκοπεί γύρω από την προ πεντηκονταετίας κατάρριψη
του αεροπλάνου του αδελφού του στον Πόλεμο και τη νευροπάθεια της
μητέρας του που άφησε αργότερα αυτό τον κόσμο, όπως συνηθίζουν να κάνουν
οι μητέρες.