Οι δραματικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών στην Αίγυπτο ενίσχυσαν τη θέση όσων αντιμετώπιζαν εξαρχής με περιφρονητική διάθεση ή αίσθηση ματαιότητας τη λεγόμενη Αραβική Ανοιξη. Παρόμοιες διαθέσεις μοιράζονται, παραδόξως, άνθρωποι που βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές του πολιτικού φάσματος: συντηρητικοί, που είναι έτοιμοι να δουν στο τέλος κάθε λαϊκής εξέγερσης την οικονομική κατάρρευση, το πολιτικό χάος και την ηθική εξαχρείωση, αλλά και αριστεροί, οι οποίοι εύκολα διακρίνουν πίσω από κάθε κίνημα που δεν ανταποκρίνεται στα δικά τους στερεότυπα τον δάκτυλο της Αμερικής ή των διεθνών ελίτ του χρήματος.
Η Πολυδιαφημισμένη «Αραβική Άνοιξη» αποκαλύπτεται σήμερα με τον
πιο βίαιο και απάνθρωπο τρόπο ως αληθινά βαρύς Χειμώνας, όχι μόνο για
τη Μέση Ανατολή, αλλά και για τις Δυτικές κυβερνήσεις με επικεφαλής τις
ΗΠΑ, που στήριξαν επιπόλαια και ανεύθυνα τις ανατροπές των σταθερών,
αυταρχικών καθεστώτων της μετααποικιακής αραβικής περιόδου. Φαντάστηκαν
τη δημοκρατία ως υπόθεση πασπαρτού που μπορεί να ταιριάξει παντού, που
μπορεί να δώσει λύση σε πάσαν νόσον και πάσαν αδικίαν!