ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ "ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΧΩ ΒΑΛΕΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟ ΛΙΘΑΡΑΚΙ ΜΟΥ…."
Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης δεν είναι μόνο η πορεία ενός παιδιού που ξεκίνησε κάποτε, σε καιρούς δύσκολους, από τη φτώχεια ενός μικρού χωριού της Πάφου, για να καταλήξει, περνώντας από την Αθήνα και τη Σορβόννη, καθηγητής πανεπιστημίου στο Μόντρεαλ και το Κεμπέκ. Δεν είναι μόνο τα ακαδημαϊκά του προσόντα και το πλούσιο συγγραφικό του έργο. Η κυπριακή και η ελλαδική διασπορά, όπως δηλώνει και ο ίδιος είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Την έχει μελετήσει, έχει συγγράψει γι’ αυτήν, έχει θητεύσει πρόεδρος του Συμβουλίου Μετανάστευσης και Εθνοπολιτιστικών Κοινοτήτων στο Κεμπέκ, πρόεδρος επίσης της Συντονιστικής Επιτροπής Ερευνητικών Ιδρυμάτων του Ελληνισμού, καθώς και διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Ερευνών Καναδά-ΚΕΕΚ.
«Καμιά φορά νιώθω πολίτης του κόσμου» μας λέει. Ένας πολίτης του κόσμου όμως που ούτε για μια στιγμή δεν αποκόπηκε από τις ρίζες του.
Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Γεννηθήκατε σ’ ένα φτωχικό χωριό της Πάφου, το 1941, μια εποχή που η Ευρώπη, ο κόσμος ολόκληρος είχε ήδη βυθιστεί στην παράνοια του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Πώς ήταν η ζωή εκεί; Ποιες ήταν οι πρώτες σας εικόνες που θυμάστε από την Πενταλιά;
Ήταν μια δύσκολη εποχή, πολλή φτώχεια, σκληρή δουλειά, ακόμη και για εμάς τα παιδιά. Αν χρειαζόταν μια μέρα να βοηθήσουμε στις αγροτικές δουλειές, απλώς δεν πηγαίναμε σχολείο. Ειδικά Μάϊο-Ιούνιο, το δημοτικό μας σχολείο τότε στην Πενταλιά λειτουργούσε με λιγότερους από τους μισούς μαθητές. Παρ ́όλα αυτά έκανα μια ζωή, σκληρή μεν, μέχρι τα δεκατρία μου χρόνια στο χωριό, αλλά ευτυχισμένη, ως ένα σημείο τουλάχιστον. Και αυτό γιατί ήμασταν μια οικογένεια πολύ δεμένη. Δεμένος επίσης ήμουν με τα άλλα παιδιά του χωριού, τους συγγενείς, τους χωριανούς. Λέω μέχρι τα δεκατρία μου χρόνια στο χωριό, γιατί αμέσως μετά το δημοτικό, ο πατέρας μου με έβαλε να μάθω “τέχνη”, να γίνω “πελεκάνος”, ξυλουργός. Η οικογένεια δεν είχε τις οικονομικές δυνατότητες να με στείλει στο γυμνάσιο. Θυμάμαι τον πατέρα μου πάντα να δανείζεται και πάντα να χρωστά όλα αυτά τα χρόνια και αυτά που ακολούθησαν. Μερικά από αυτά τα χρέη τα πλήρωσα πολύ αργότερα μετά τις σπουδές μου. Με την επιμονή μου, ο πατέρας πείστηκε τελικά και με πήρε στο Κολέγιο Πάφου, που ήταν τότε το σχολείο της φτωχολογιάς. Αρκεί να σημειώσω ότι μεγάλο μέρος των διδάκτρων που πληρώναμε τότε, το πλήρωσα μετά τις σπουδές μου στην Αθήνα και τον διορισμό μου ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση.
Οπότε στα δεκατρία σας, κατεβαίνετε στην Πάφο. Ακολουθεί και ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας. Δύσκολα χρόνια;
Ναι, κατεβαίνω στο Κτήμα, όπως λεγόταν τότε η Πάφος και γνωρίζω για πρώτη φορά τη θάλασσα, στην Κάτω Πάφο, σε ηλικία δεκατριών χρονών!