Ελλάδα - Το τέχνασμα της «επαναδιαπραγμάτευσης»

Του Κώστα Καλλίτση
Πριν από 12 μήνες, επειδή δεν είχε προχωρήσει η μεταρρύθμιση της χώρας, συρθήκαμε στο PSI και το κράτος φάνηκε μπαταχτσής σε όσους είχαν κάνει το λάθος να πιστέψουν ότι ήταν φερέγγυο. Εστω κι έτσι, γεγονός είναι ότι το δίλημμα περί παραμονής της χώρας στο ευρώ αποσύρθηκε, αφού άλλαξε το Μνημόνιο και μέσα σε 50 μέρες (από 19 Μαρτίου έως 10 Μαΐου) η χώρα χρηματοδοτήθηκε με 75 δισ. ευρώ: 30 για το PSI, 25 για τις τράπεζες και 20 δισ. για το έλλειμμα και άλλες δημόσιες ανάγκες. Ομως, πριν καλά καλά τα πάρουμε, το πολιτικό σύστημα αμφισβήτησε τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει και, υπό το (άκρως δημαγωγικό...) σύνθημα περί επαναδιαπραγμάτευσης, έσυρε τη χώρα σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις και πολύμηνη παραλυσία.

Ελλάδα - Πέντε χρόνια κομμάτια

Από το καλοκαίρι του 2007 έως σήμερα δεν μας λείπει μόνο η διαπραγματευτική δύναμη, αλλά και ένα ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης

 

Του Παύλου Τσίμα

 

Συμπληρώνονται πέντε χρόνια από τότε που η κρίση εγκαταστάθηκε στη ζωή μας. Ηταν το πρώτο από μια σειρά κολασμένα καλοκαίρια, εκείνο το καλοκαίρι του 2007 - φέτος ζούμε ακόμη ένα...

Τότε η αγορά των στεγαστικών στις ΗΠΑ είχε αρχίσει να εκπέμπει σήματα συναγερμού. Το διεθνές πιστωτικό σύστημα κλονιζόταν και οι διαβόητοι οίκοι αξιολόγησης είχαν πανικοβληθεί. Ο πανικός κατρακυλούσε σαν χιονοστιβάδα στο κατακαλόκαιρο και, στις αρχές Αυγούστου, η ρευστότητα στις αρτηρίες του παγκόσμιου πιστωτικού συστήματος ξαφνικά πάγωσε. Η διατραπεζική αγορά νέκρωσε. Και χρειάστηκε μια πρωτοφανής παρέμβαση της ΕΚΤ για να επανέλθουν στη ζωή, με γραμμές απεριόριστης ρευστότητας και χαμηλά επιτόκια, οι κλονισμένες τράπεζες.

Να αντιπαραθέσουμε στο Μνημόνιο ένα επαρκώς επεξεργασμένο ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο

Ανάγκη για ένα επαρκώς επεξεργασμένο  ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο Του Σταύρου Λυγερού Παρά το γεγονός ότι την προηγούμενη εβδομάδα τα κόμματα θόλωσαν για μικροπολιτικούς λόγους την εικόνα, ήταν εξαρχής σαφές ότι το κλειδί για τον σχηματισμό κυβέρνησης το έχει η ΔΗΜΑΡ. Ο Κουβέλης αρνήθηκε την Παρασκευή σύμπραξη μόνο με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, αλλά θα πρέπει να περιμένουμε τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εκεί θα φανεί εάν θα ανοίξει ή όχι ο δρόμος. Η γέφυρα που θα του στήσουν για να μεταβεί από τη μία όχθη στην άλλη θα είναι πιθανόν μία πολιτική δήλωση για επαναδιαπραγμάτευση ή για σταδιακή απεμπλοκή από το Μνημόνιο, ενώ δεν αποκλείεται να συμφωνηθεί η στήριξη κυβέρνησης προσωπικοτήτων. Ορισμένοι κύκλοι επισείουν τον πέλεκυ της ακυβερνησίας, παρακάμπτοντας το μείζον πρόβλημα. Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεν τιμωρήθηκαν από το εκλογικό σώμα μόνο επειδή έριξαν τη χώρα στα βράχια. Τιμωρήθηκαν και για τον τρόπο που χειρίζονται την κρίση. Είναι εξόφθαλμο πια πως το Μνημόνιο όχι μόνο δεν ξαναστήνει την οικονομία στα πόδια της, αλλά παράγει ολοένα και περισσότερα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, οδηγώντας τη χώρα σε κατάρρευση.