Πριν πολλά πολλά χρόνια, που
προσπαθήσαμε εμείς που τα ζήσαμε να τα ξεχάσουμε (με την έννοια όχι της
αμνησίας, αλλά της αποφυγής γκρίνιας και συνεχούς επίκλησης του τι
τραβήξαμε, για να συνετίζουμε τάχα τα παιδιά μας), ο λιτός υποχρεωτικά
βίος, το λιγοστό φτωχό φαΐ, η αβιταμίνωση που θέριζε τα παιδιά μάς
έμαθαν να ευλογούμε το τραπέζι με το γιουβέτσι κάθε Κυριακή, με λίγο
κρέας και πολλή μανέστρα, το μπριάμ, τη φασολάδα και το βράδυ γιαούρτι
της σακούλας ή του πήλινου κεσέ.