Εχει ηγέτες η ελληνική κοινωνία;

Του Νίκου Κωνσταντάρα Η Ελλάδα έχει πολλούς ηγέτες: στην πολιτική, στη θρησκεία, στα συνδικάτα, στη διανόηση. Αλλά πάσχει από έλλειψη ηγεσίας. Οχι μόνο επειδή κανένας από τους κατ’ όνομα ηγέτες δεν πείθει ότι είναι ικανός να διαχειριστεί τα σημερινά προβλήματα και να οδηγήσει τη χώρα προς το μέλλον, αλλά και γιατί η κοινωνία βρίσκεται μετέωρη, με την αίσθηση ότι η πορεία την οποία θεωρούσε δεδομένη διεκόπη. Η ορφάνια αυτή είναι και αιτία και προϊόν της κρίσης, και η κρίση θα διαιωνίζεται όσο δεν αναδεικνύονται νέοι ηγέτες.

Ελλάδα - Κατάντημα

Του Γιώργου Λακόπουλου

Τα μεγάλα κόμματα περνούν μεγάλες κρίσεις έπειτα από μεγάλες ήττες. Μετά μαζεύουν τα κομμάτια τους και συνεχίζουν. Δέκα χρόνια από τη συντριβή του Ζοσπέν το 2002 οι γάλλοι Σοσιαλιστές σήκωσαν κεφάλι με τον Ολάντ.

Ενίοτε η κρίση του κόμματος είναι πρωτίστως η κρίση των προσώπων. Και από αυτή την άποψη όσα διαδραματίζονται στο ΠΑΣΟΚ είναι κατάντημα: ο καθένας τον χαβά του, ενώ δίπλα το σπίτι τους καίγεται σε περιβάλλον εθνικής αποδιάρθρωσης, για το οποίο δεν είναι άμοιροι ευθυνών.

Επειτα από δύο εκλογικές πανωλεθρίες σε 40 μέρες το εσωκομματικό τοπίο στο ΠΑΣΟΚ εμφανίζει στοιχεία που παραπέμπουν στην περίπτωση του Γιάννη Ζίγδη και τη μεταπολιτευτική Ενωση Κέντρου - όταν άρχισε να τη λεηλατεί ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ηταν η απόδειξη ότι στην πολιτική για να είσαι ηγέτης πρέπει να είσαι και ηγετικός.

Ελλάδα - Από θρίαμβο σε θρίαμβο

Tου Παντελη Μπουκαλα
Τα παιχνίδια της Ιστορίας: να πορευόμαστε από εθνική εορτή σε εθνική εορτή στην κατρακύλα μας, από την 25η Μαρτίου στην 28η Οκτωβρίου. Και τα παιχνίδια της πολιτικής, μιας πολιτικής που εξακολουθεί να ναρκισσεύεται παρότι ο καθρέφτης που της επιστρέφει το τσαλακωμένο είδωλό της έχει ήδη σπάσει σε χίλια κομμάτια: να πορευόμαστε από θρίαμβο σε θρίαμβο στην κατρακύλα μας αυτή, να βαδίζουμε από τη μια εθνική σωτηρία στην αμέσως επόμενη, για την οποία βεβαίως δεν θα υπήρχε κανένας λόγος αν η προηγούμενη άξιζε όντως το όνομά της.

Νά 'χαμε έναν Ερντογάν…

Γεώργιος Π. Μαλούχος 

Στα όχι και τόσο παλιά χρόνια, η αριστερή διανόηση, προτού κάποια από τα πιο δυνατά μυαλά της ασπαστούν με πάθος τον… «δημιουργικό καπιταλισμό», σπαταλούσε τόνους μελάνι για να απαντήσει σε διάφορα θεωρητικά ερωτήματα, ένα εκ των οποίων αφορούσε το ρόλο του ηγέτη στην Ιστορία. Τι χαμένος κόπος… Αν περίμεναν να δουν τη σημερινή Ελλάδα και τη σημερινή Τουρκία, θα είχαν λάβει όλες τις απαντήσεις…

Δεν χρειάζεται να πει και πολλά κανείς για το τι έγινε στα χρόνια που η Ελλάδα κυβερνάται από τους δύο επιγόνους των πολιτικών οικογενειών, τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου: τον εφιάλτη τον ζούμε κάθε μέρα.