Ελληνική Κοινωνία - Έρευνες για την σεξουαλική ζωή των εφήβων

Πρώτη επαφή στα 14, χωρίς προφύλαξη

Λίνα ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

Η συζήτηση έλαβε χώρα στο κομμωτήριο, εκεί που γενικώς λέγονται τα ανομολόγητα. «Η κόρη μου βιάζεται να ξεκινήσει τη σεξουαλική της ζωή» έλεγε η γυναίκα στην κυρία που της πέρναγε τη βαφή. Δεν ήταν αναστατωμένη, πρέπει να το είχε παιδέψει καιρό στο μυαλό της. Η κόρη της είναι 14. «Ολες οι φίλες της, λέει, το έχουν κάνει». «Δεν λέτε καλά που σας μιλάει το παιδί;» απαντούσε η άλλη με τη σοφία του ανθρώπου που έχει δει και ακούσει πολλά.

Ελλάδα - Ο τζόγος δεν είναι παιχνίδι, είναι η νέα μορφή εθισμού

Βαγγέλης Λόλης

Σε περίοδο βαθιάς οικονομικής ύφεσης, όπου σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα η σχέση των Ελλήνων με τον τζόγο φαίνεται να είναι κάτι παραπάνω από καλή, αφού σύμφωνα με έρευνα της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (Ε.Ε.Ε.Π.) ο τζίρος του νόμιμου και παράνομου τζόγου ανήλθε στα 12 δισ. ευρώ το 2013.

Ελληνική Κοινωνία - Η μεσαία τάξη ψυχορραγεί στα νύχια των τοκογλύφων, ενεχυροδανειστών και άλλους μαυραγορίτες

Διαταγές πληρωμής, ακάλυπτες επιταγές, κατασχέσεις και «κόκκινα δάνεια» συνιστούν εκρηκτικό μείγμα

Του ΝΙΚΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

Τα τελευταία έξι χρόνια, στην ελληνική κοινωνία έγινε, υπόγεια, μια μεγάλη αλλαγή, με αποτέλεσμα να αλλάξει ο ταξικός χάρτης στη χώρα. Σε πολιτικό επίπεδο, η αλλαγή αυτή εκφράστηκε με το κίνημα των αγανακτισμένων, που οδήγησε στην κατάρρευση των δύο μεγάλων κομμάτων και απείλησε το πολιτικό σύστημα. Πολλοί μιλάνε για τη συρρίκνωση των μεσαίων στρωμάτων και το τέλος της μεσαίας τάξης.

Ανάμεσα σ' αυτούς που πλούτισαν την περίοδο της κρίσης είναι προφανώς και πολλοί από τα κοράκια των πλειστηριασμών, τα σύγχρονα τσακάλια, τους νέους «μαυραγορίτες»
Η κατάσταση της οικονομίας τα δύο τελευταία χρόνια φέρνει την Ελλάδα μεταξύ 22 κρατών στην τρίτη χειρότερη θέση πριν από το Νότιο Σουδάν και το Ιράν. Η θέση της Ελλάδας στα Βαλκάνια είναι κάτω από εκείνη της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας. Μέσα σε δύο χρόνια οι λεγόμενοι «επιτηδευματίες», από ένα εκατομμύριο το 2009, μειώθηκαν στο μισό το 2011.

Ελλάδα - Οι δικαστές της Μανωλάδας τάσσονται υπέρ των μεσαιωνικών μορφών εργασίας και υπέρ της πιο άγριας μορφής καπιταλιστικής εκμετάλλευσης

Δικαστική απόφαση και κοινωνία

Ως κι οι πέτρες ξεσηκώθηκαν με την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πάτρας να αθωώσει τους φραουλέμπορες της Μανωλάδας και τους μπράβους-επιστάτες για τη δολοφονική επίθεση εναντίον των εργατών γης από το Μπανγκλαντές. Κόμματα, φορείς, συνδικαλιστικές οργανώσεις εκφράζουν την οργή τους για την αθωωτική απόφαση χαρακτηρίζοντάς την ντροπή και στίγμα για τον νομικό πολιτισμό. Πράγματι, είναι μια απόφαση που έρχεται σε αντίθεση με τη δημοκρατική παράδοση των Ελλήνων, που πάντα υπερασπίζονταν τους αδύναμους και τους κατατρεγμένους.

Η ελληνική κοινωνία των ανέργων, των υποσιτισμένων, των νεόπτωχων καθόλου δεν ενδιαφέρεται για το πρωτογενές πλεόνασμά τους. Η ίδια έχει το δικό της πλεόνασμα.

Πλεόνασμα οργής, θυμού και αγανάκτησης μαζί με το πλεόνασμα της μιζέριας και της ανεργίας

Του Γιάννη  ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗ* 

Ολα τα δεδομένα οδηγούν στη βάσιμη υπόθεση ότι έχει ξεκινήσει για τα καλά ο προεκλογικός αγώνας. Μέσα σε ένα ρευστό πολιτικό τοπίο δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτός θα αφορά μόνο τις δημοτικές - περιφερειακές και τις ευρωεκλογές. Πολλοί μιλούν για τριπλές κάλπες και εννοούν και βουλευτικές εκλογές. Κανείς, παρά τις διαψεύσεις, δεν θα μπορούσε να τις αποκλείσει.

Ελλάδα - Η κυβέρνηση βλέπει ανάπτυξη, οι ξένοι κοινωνική έκρηξη

Γιώργος Δελαστίκ


Πολύ λίγοι, αν όχι ελάχιστοι, είναι οι Ελληνες που πιστεύουν τον προπαγανδιστικό κυβερνητικό ισχυρισμό περί δήθεν επερχόμενης ανάπτυξης. Αυτό το ξέραμε. Εκείνο που διαπιστώνουμε τις τελευταίες μέρες είναι ότι την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου δεν την πιστεύουν ούτε οι ξένοι. Μάλιστα, όχι απλώς δεν πιστεύουν ότι έρχεται ανάπτυξη, αλλά αντιθέτως φοβούνται ότι στη χώρα μας θα γίνει κοινωνική έκρηξη, αν συνεχιστεί η ασκούμενη πολιτική λιτότητας και φορολογικού γδαρσίματος των Ελλήνων!

Ελλάδα - «Ανύπαρκτες» πολιτικές για αστέγους

  

Τι επισημαίνει το Ελληνικό Δίκτυο για το Δικαίωμα στη Στέγη και την Κατοικία, που υποστηρίζει τους αποκλεισμένους και άστεγους, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για το Δικαίωμα στην Κατοικία







Του Δημήτρη Αγγελίδη

Στο συρτάρι του υπουργείου Εργασίας μένει έναν χρόνο τώρα το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την αντιμετώπιση της έλλειψης στέγης, τη στιγμή που το φαινόμενο πλήττει όλο και περισσότερους πολίτες από ομάδες που ούτε κατά διάνοια δεν αντιμετώπιζαν πριν από λίγο το ενδεχόμενο να μην έχουν ασφαλή κατοικία.

Ελλάδα - A happy place - Η Σώτη Τριανταφύλλου διαπιστώνει ότι η Ελλάδα, παρά τα πενήντα χρόνια που πέρασαν από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, παραμένει ο παιχνιδότοπος του παρακράτους

Πέρασαν πενήντα χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.  Πενήντα χρόνια και η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Στους δρόμους  περιπλανιούνται φονιάδες. Πολλοί ανάμεσά μας νοσταλγούν τις παλιές  καλές μέρες που ποτέ δεν υπήρξαν. Η Ελλάδα παραμένει ο παιχνιδότοπος  του παρακράτους. Δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε κράτος με νόμους  και θεσμούς. Συχνά νιώθω ότι δεν ξέρουμε καν τι σημαίνουν όλα όσα  έμειναν ημιτελή.

Η Χρυσή Αυγή

Η άνοδος της Χρυσής Αυγής έχει βαθύτερα κοινωνικά αίτια και επομένως θα πρέπει να αντιμετωπιστεί το βαθύτερο κοινωνικό πρόβλημα που εκτρέφει το ακροδεξιό αυτό μόρφωμα

 

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη* 

Η εντυπωσιακή άνοδος της Χρυσής Αυγής αποτελεί μόνιμο θέμα συζήτησης στην Ελλάδα αλλά και εκτός της χώρας. Μεγάλες ξένες εφημερίδες και μεγάλα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα ασχολήθηκαν κατά καιρούς με το φαινόμενο του κόμματος αυτού. Για την Ελλάδα πρόκειται για πρωτόγνωρο φαινόμενο γιατί τα ακροδεξιά πολιτικά μορφώματα παρέμεναν ως επί το πλείστον περιθωριακά. Υπήρξε βεβαίως προηγουμένως η περίπτωση του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού-ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη ο οποίος είχε ενοποιήσει στο κόμμα του διάφορες ακροδεξιές ομάδες αλλά ο ίδιος προερχόταν από τη Νέα Δημοκρατία και πέτυχε γρήγορα με διάφορους πολιτικούς ελιγμούς να γίνει αποδεκτός από το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Αντίθετα η Χρυσή Αυγή παραμένει ένα αντισυστημικό μόρφωμα με ακραίες ιδέες και μια ακραία πρακτική.

Ελλάδα - Κοινωνία υπό αναίρεση

ΜΙΑ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ «ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΥΣ;» ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗ, ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

Της Ευτυχίας ΓΙΟΜΕΛΑ

 

Επ' ευκαιρία της ταινίας της Κωνσταντίνας Βούλγαρη «Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους;», θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι αυτό που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία είναι η κενότητα, όπου το άτομο ασχολείται με τον άλλον προκειμένου να τον εκκενώσει, να τον θανατώσει ψυχικά, ενώ ταυτόχρονα «αδειάζει» και τον εαυτό του.

Ελλάδα - Οι ευθύνες της τοπικής κοινωνίας

Σοφία Βιδάλη*

Το περιστατικό στη Μανωλάδα ήρθε να μας θυμίσει τη σκοτεινή πλευρά της ελληνικής κοινωνίας για άλλη μία φορά. Τα παράνομα κέρδη και η απάνθρωπη συμπεριφορά εξελίσσονται παράλληλα και, κυρίως, φανερά. Σε αυτή την περίπτωση όμως θα ήταν άστοχο να επικεντρωθεί το ενδιαφέρον για το ζήτημα στην οικονομική πλευρά του θέματος, αν και αυτή συνιστά το υπομόχλιο της κατάστασης που διαμορφώθηκε εκεί.

Ελλάδα - Στο ένα χέρι το τσιγάρο, στο άλλο χέρι το μπλεγλέρι

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΤΟΥ ΦΙΝΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΟΣΟ ΛΕΡΩΜΕΝΗ  ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΦΩΛΙΑ ΜΑΣ
Σώτη Τριανταφύλλου Βλέπω ξανά και ξανά τις ελληνικές κωμωδίες της δεκαετίας του ’60 που  καθρεφτίζουν την Ελλάδα της παιδικής μου ηλικίας. Εκτός του ότι είναι  ξεκαρδιστικές (γελάω εύκολα, δεν έχω απαιτήσεις), παρέχουν πλήθος  πληροφοριών για τη συγκρότηση της εθνικής ταυτότητας και του πολιτισμού  μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Τα ήθη που περιγράφονται σε αυτές  (η θέση των γυναικών, ο ρόλος του γάμου, η επιδίωξη της επιτυχίας και  του χρήματος, οι οικογενειακές και ταξικές σχέσεις) αναδεικνύουν ιστορικά  υπολείμματα –της Τουρκοκρατίας, της προσφυγιάς, των πολέμων– και  την ίδια στιγμή την επιθυμία για «πρόοδο», για προσάρτηση της Ελλάδας  στον μοντέρνο κόσμο.

Προς καραμανλικούς και παπανδρεϊκούς

Της Ελενας Ακρίτα

Πάντα ήταν προνόμιο των παιδιών και των ηλιθίων να επισημαίνουν ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Αλλά ο ηλίθιος παραμένει ηλίθιος και ο βασιλιάς παραμένει βασιλιάς.

Neil Gaiman (1960 - , βρετανός συγγραφέας)

Ειλικρινά, κάποια πράγματα με ξεπερνάνε...

Την περασμένη εβδομάδα, με αφορμή το κείμενό μου «Οι Πρωθυπουρ-Γιοί του Ανέμου» (όπου επισημαίνονταν οι ευθύνες ΚΑΙ του Καραμανλή ΚΑΙ του Παπανδρέου στη σημερινή κατάντια της χώρας) πήρα αρκετά e-mails από αναγνώστες που ανήκαν είτε στο ένα είτε στο άλλο «στρατόπεδο».

Ελλάδα - Στην καρδιά του κτήνους

Του Ηλία Κανέλλη

Σε καμία κανονική χώρα του κόσμου δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό που έγινε στην υπέροχη Ελλάδα. Σε καμία κανονική χώρα του κόσμου δεν θα δινόταν βήμα σε έναν στυγνό δολοφόνο για να περιγράψει, από τη φυλακή όπου κρατείται, τη φρίκη - την εκδοχή του, δηλαδή, για τον βιασμό και την αποτρόπαιη δολοφονία μιας ανυπεράσπιστης γυναίκας, την οποία ο ίδιος ομολόγησε ότι έκαψε ζωντανή. Εγινε και αυτό, λοιπόν, στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου, τηλεοπτικού προσώπου διακεκριμένου επί χρόνια στην τέχνη της αδιακρισίας.

Η Ελλάδα πρέπει να δει τον εαυτό της

Γιωσαφάτ Ματθαίος
Η ελληνική κοινωνία έχει κατακλυσθεί από ένα πνεύμα έντονης απαισιοδοξίας - και αυτό επιτείνεται συνεχώς από τα media, ιδιαίτερα την τηλεόραση. Η οικονομική κρίση ανέδειξε εντονότερα χρόνια προβλήματα της θεσμικής, κοινωνικής και ατομικής οργάνωσης του τόπου. Η συστηματική καταστρατήγηση των νόμων, η ανομία, δημιουργεί επιθετικότητα και ανασφάλεια στους πολίτες. Η έλλειψη κάποιων αξιών που ενεργούν ως πυξίδα για τον προγραμματισμό της προσωπικής και επαγγελματικής πορείας του καθενός δημιουργεί ή επιτείνει προϋπάρχοντα άγχη.

Είναι όμως τα πράγματα τόσο απαισιόδοξα; Εγώ βλέπω κάποια σημαντικά σημάδια για μια πιο αισιόδοξη προοπτική.

Θα αρχίσω με μια πεποίθησή μου που δεν στηρίζεται σε ουσιαστικά στοιχεία, όσον αφορά την οικονομική κρίση. Δεν είμαι βέβαια οικονομολόγος, αλλά εδώ και δύο χρόνια πιστεύω ότι το 2013 θα αρχίσει μια σημαντική ανάκαμψη της οικονομίας. Αντιλαμβάνομαι ότι είμαι ένας από τους πολύ λίγους που το πιστεύουν αυτό - εκτός φυσικά από την κυβέρνηση που έχει αυτονόητους λόγους να δείχνει ότι το πιστεύει.

Πιστεύω ότι η ελληνική κρίση είναι τμήμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που είναι ένα κυκλικό φαινόμενο με φάσεις, πτώσεις κι ανόδους. Ετσι ίσως διαισθητικά και χωρίς καμία επιστημονική κατανόηση του θέματος είμαι αισιόδοξος.

Αυτό όμως που η κρίση έφερε στην επιφάνεια είναι πιο σημαντικό: τη χρόνια δυσλειτουργία της χώρας σε κοινωνικό, ομαδικό και ατομικό επίπεδο, μια εντονότατη «διαταραχή» των σχέσεων σε επίπεδα ηθικής και φιλοπατρίας με την ουσιαστική έννοια.

Εμείς και η κοινωνία μας

Ζωές χωρίς βιογραφία

Του Τάκη θεοδωρόπουλου

Ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης είναι ένα από τα πρόσωπα που ενσαρκώνουν το ελληνικό «αφήγημα» των τελευταίων τριάντα χρόνων. Το αφήγημα μιας ζωής που προχωράει ακάθεκτη μπροστά χωρίς να καταδέχεται να κοιτάζει αυτό που αφήνει πίσω της ή να χάνει τον χρόνο της βλέποντας ό,τι προσπερνάει στο πλάι της. Συνήθως όποιος κοιτάζει πίσω του τρώγεται από συμπλέγματα και ενοχές. Οποιος ασχολείται με αυτό που προσπερνάει κινδυνεύει να παραπατήσει στις αναστολές του. Και η Ελλάδα των τελευταίων τριάντα χρόνων, με τη ρηχή μνήμη και την ορμή της για να χορτάσει ό,τι είχε στερηθεί τις περασμένες δεκαετίες δεν είχε καιρό ούτε για ενοχές ούτε για αναστολές.

Ο ίδιος βέβαια, υποθέτω, με καταγωγή από τη Σμύρνη και την Καππαδοκία θα αρκείται στις οικογενειακές αναμνήσεις για να πιστεύει πως έχει ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν. Θεωρώντας εξάλλου την Εκκλησία τον μόνο θεσμό άξιο λόγου, όπως έλεγε, δεν θα έχει και ιδιαίτερα προβλήματα για να αντιμετωπίσει τις ενδεχόμενες ενοχές. Γνήσιο τέκνο μιας Ελλάδας που η μνήμη της χωράει μόνον όσες ευαισθησίες έχουν μεταφέρει ο παππούς και η γιαγιά και οι πνευματικές της ανησυχίες εξαντλούνται στις σχέσεις της με την Εκκλησία. Οσο για τις αναστολές, αυτές ανέλαβε να τις ξεκαθαρίσει το περιβάλλον του. Από το 1990 που άρχισε να δραστηριοποιείται σε ηλικία μόλις 18 ετών, έως προχθές που τον προφυλάκισαν τίποτε και κανείς δεν του έδωσε το δικαίωμα να τις αισθανθεί.

Αν τα παθήματα γίνουν μαθήματα

Με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει η ελληνική κοινωνία

Του Θανάση Διαμαντόπουλου

Ενας αξιόλογος στοχαστής παλαιότερων δεκαετιών, ο εκ της Αριστεράς προερχόμενος Αχιλλέας Γρηγορογιάννης, αρεσκόταν να αναδεικνύει τη χρονική απόσταση που συνήθως υπάρχει ανάμεσα στην «ιστορική» ενέργεια, με άλλα λόγια την παραγωγή των ιστορικών γεγονότων, και την «ιστορική συνείδηση», δηλαδή τη νοητική αφομοίωσή τους από την κοινωνία, ώστε να υπάρξει η ανάλογη προσαρμογή επ' αυτών. Η ιστορική φάση που σήμερα διανύουμε φέρνει, πιστεύω, έντονα αυτή την αντιπαράθεση στην επικαιρότητα. Πράγματι...  

Το κεντρικό πολιτικό δίλημμα της ελληνικής κοινωνίας στην «άλλη χώρα» που δημιούργησε - ή, μάλλον, που αποκάλυψε - η κρίση δεν είναι η επιλογή ανάμεσα στη μνημονιακή πραγματικότητα και την αντιμνημονιακή φαντασίωση. Ούτε αυτή που αντιπαραθέτει την τρικομματική μας κυβέρνηση - συχνά ελλειμματική σε λογική και έμπνευση, όχι σπάνια, δε, παραγωγό δυσεπίλυτων προβλημάτων - προς την προβληματική έως τριτοκοσμική πολιτική πρόταση που δεσπόζει στον χώρο της αντιπολίτευσης. Το βασικό ζητούμενο για την ελληνική κοινωνία είναι εάν θα επιτύχει την πνευματική εκείνη προσαρμογή που θα καταστήσει «διανοητικά ψηλαφήσιμη» και πολιτικά διαχειρίσιμη τη νέα πραγματικότητα.

Εκείνη αμάρτησε για το παιδί της...

Δανίκας Δημήτρης   

Πορνεία 

 Η μόνιμη εξάρτηση της Ελλάδας

Η δόση λοιπόν. Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια. Συνηθισμένη και εκμαυλισμένη από τα δανεικά με τα οποία συντηρείται η υπερήφανη ελληνική κοινωνία. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Από το σχέδιο Μάρσαλ μέχρι τα σημερινά πενήντα δισεκατομμύρια. Το ίδιο τροπάρι επαναλαμβάνεται με την ίδια μονοτονία.

Γι αυτό η εξάρτηση. Αφού στα χώνω σκάσε και κολύμπα. Αφού μου χρωστάς, σκύψε να φας κι άλλη κατραπακιά. Αφού είσαι ζήτουλας θα κάνεις αυτό που σου λέω εγώ. Γι αυτό η ασφυκτική αμερικανική και γερμανική επικυριαρχία. Γι αυτό το ξήλωμα της παραγωγής. Γι αυτό τα θαλασσοδάνεια. Γι αυτό η κομματική πελατεία. Γι αυτό τα τσιφλίκια. Και γι αυτό ο μέσος έλληνας πολίτης είναι χωρισμένος στα δύο. Από τη μια με την καπιταλιστική Αμερική, από την άλλη τσάμπα επαναστάτης με τους μπολσεβίκους

Εχει ηγέτες η ελληνική κοινωνία;

Του Νίκου Κωνσταντάρα Η Ελλάδα έχει πολλούς ηγέτες: στην πολιτική, στη θρησκεία, στα συνδικάτα, στη διανόηση. Αλλά πάσχει από έλλειψη ηγεσίας. Οχι μόνο επειδή κανένας από τους κατ’ όνομα ηγέτες δεν πείθει ότι είναι ικανός να διαχειριστεί τα σημερινά προβλήματα και να οδηγήσει τη χώρα προς το μέλλον, αλλά και γιατί η κοινωνία βρίσκεται μετέωρη, με την αίσθηση ότι η πορεία την οποία θεωρούσε δεδομένη διεκόπη. Η ορφάνια αυτή είναι και αιτία και προϊόν της κρίσης, και η κρίση θα διαιωνίζεται όσο δεν αναδεικνύονται νέοι ηγέτες.

Ελλάδα - Η χώρα της μαρμότας

Της Ελενας Ακρίτα

Ο τίτλος η «Χώρα της Μαρμότας» είναι παράφραση του τίτλου της κινηματογραφικής ταινίας «Η Μέρα 

της Μαρμότας». Μια αλληγορική ιστορία όπου ο ήρωας ξυπνάει κάθε πρωί για να ανακαλύψει ότι πάντα του συμβαίνει το ίδιο με την προηγούμενη. Ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά και ξανά. Η ζωή του επαναλαμβάνεται. Ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι να πάρει κάποτε το μήνυμα. Κάποτε. Μέχρι να αντιδράσει. Κάποτε.