ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ
Η Ζακλίν ντε Ρομιγί, η μεγάλη αυτή ελληνίστρια που μας έφυγε αυτές τις μέρες, επάξια απέκτησε τον τίτλο της Ελληνίδας με την συμμετοχή της στην ελληνική παιδεία που μεταλαμπάδευσε σε χιλιάδες ανθρώπους μέσα από την πολύχρονη διδασκαλία της και μέσα από τα βιβλία της, πολύ πριν η ελληνική Πολιτεία την αναγορεύσει έλληνα πολίτη και πρέσβειρα του Ελληνισμού. Αυτό που λατρεύω στα ελληνικά κείμενα, έλεγε η ίδια, είναι η συνάντηση με τη γέννηση της έλλογης σκέψης, η έκρηξη φωτός που πρωτοφάνηκε σε έναν κόσμο αμήχανο και σκοτεινό. Η μεγάλη της αγάπη ήταν ο Θουκυδίδης και δίκαια θεωρείται ο κορυφαίος σύγχρονος μελετητής του, αυτή που έδωσε την πιο ρωμαλέα ερμηνευτική ανάλυση του έργου του. Δεν στάθηκε όμως μόνο στον Θουκυδίδη. Βαθυστόχαστες μελέτες και αναλύσεις παρουσίασε για το σύνολο σχεδόν της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Όμως μετά τον Θουκυδίδη, ξεχωριστή αγάπη έδειξε για τον Όμηρο και τους τραγικούς ποιητές, τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη. Την γοήτευε η Αθήνα του 5ου αιώνα.
Όταν την άκουες είχες την αίσθηση πως κυκλοφορούσε άνετα ανάμεσα στους Αθηναίους πολίτες του χρυσού αυτού αιώνα και αφουκραζόταν τον Θουκυδίδη, τον Περικλή, τον Σωκράτη, τους σοφιστές, τον Αλκιβιάδη... Ένοιωθε μια απέραντη ευτυχία να περιπλανιέται μέσα στα αρχαία κείμενα και κάθε φορά να έχει κάτι καινούργιο ανιχνεύσει, να έχει κάτι νέο να μεταφέρει μέσα από την ρωμαλέα φιλοσοφική και πολιτική σκέψη των συγγραφέων τους.
Όταν την άκουες είχες την αίσθηση πως κυκλοφορούσε άνετα ανάμεσα στους Αθηναίους πολίτες του χρυσού αυτού αιώνα και αφουκραζόταν τον Θουκυδίδη, τον Περικλή, τον Σωκράτη, τους σοφιστές, τον Αλκιβιάδη... Ένοιωθε μια απέραντη ευτυχία να περιπλανιέται μέσα στα αρχαία κείμενα και κάθε φορά να έχει κάτι καινούργιο ανιχνεύσει, να έχει κάτι νέο να μεταφέρει μέσα από την ρωμαλέα φιλοσοφική και πολιτική σκέψη των συγγραφέων τους.
