Τζένη Καρέζη, μια μεγάλη ελληνίδα ηθοποιός

H ιστορία μιας φωτογραφίας

• 

Τέλη Ιουλίου του 1992, έφυγε από την ζωή μία από τις πιο εμβληματικές ελληνίδες ηθοποιούς του κινηματογράφου και του θεάτρου μας, που πρωταγωνίστησε σε μεγάλο αριθμό θεατρικών παραστάσεων και ταινιών, μαζί με σπουδαίους άλλους ηθοποιούς.
Ένας από τους ηθοποιούς που βρέθηκε δίπλα του η Τζένη Καρέζη, ήταν ο Κώστας Μουσούρης, στο θέατρο του οποίου η Τζένη Καρέζη πρωταγωνίστησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Στις 11 Οκτωβρίου 1961 ο Κώστας Μουσούρης και η Τζένη Καρέζη πρωταγωνίστησαν στην «Φανή», του Μαρσέλ Πανιόλ.
Για την εμφάνιση αυτή της Τζένης Καρέζη, ο 'Αγγελος Τερζάκης, όπως αναφέρει ο Μίλτος Λιδωρίκης στο βιβλίο του «Κώστας Μουσούρης-Πάθος Θεάτρου (Εκδόσεις Καστανιώτη)» είχε γράψει στο «Βήμα»: «Ύστερα από την Αδέλα στο θεατρικό έργο "Το σπίτι της Μερνάρντα 'Αλμπα", η Φανή είναι θαρρώ η πιο άρτια σύνθεση που μας έχει δώσει ίσαμε σήμερα η Τζένη Καρέζη».

Πολιτισμός - Ο κορυφαίος σκηνοθέτης Θόδωρος Τερζόπουλος: "Το βαθύ ρήγμα που δημιουργείται στην κοινωνία θυμίζει το παλιό ταξικό μίσος"

Ο κορυφαίος σκηνοθέτης σαν να αποφάσισε ξαφνικά να γίνει πολίτης της Ρωσίας, μιας χώρας με την οποία συνδέεται στενά 30 τόσα χρόνια. Φέτος όμως ανέπτυξε ταχύτητα. Σκηνοθετεί στις μεγαλύτερες σκηνές, συνεργάστηκε με το άλλο μεγάλο ελληνικό αστέρι, τον μαέστρο Θόδωρο Κουρεντζή, στην όπερα «Νοσφεράτου», ετοιμάζεται να εγκαινιάσει στη Μόσχα.

ΦΩΤ. ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Της Εφης Μαρίνου
 
Ο Θόδωρος Τερζόπουλος κινείται μεταξύ Πεκίνου, Ρωσίας, Ιταλίας, Αμερικής, Πολωνίας και Αθήνας. Σύντομα θα κυκλοφορήσει το βιβλίο της Μεθόδου του μεταφρασμένο σε 15 γλώσσες. Λίγο πριν ολοκληρωθούν τα σεμινάρια στη Θερινή Ακαδημία του Αττις με μαθητές Ελληνες και ξένους πάνω στο σύστημα εργασίας του σκηνοθέτη, συναντήσαμε τον Θόδωρο Τερζόπουλο. Γιατί τον χειμώνα που πέρασε έκανε πολλά και σημαντικά.

Θέατρο και φασισμός - Η Κάτια Γέρου επί σκηνής σε φιλμικό ρόλο της Σοφίας Λόρεν («Μια ξεχωριστή μέρα» του Σκόλα)

«Ο φασισμός απλώνεται σαν δηλητήριο στην Ευρώπη» 

Αν ζούσε σήμερα ο Κάλβος (που έγραψε «Καλύτερα, καλύτερα διασκορπισμένοι οι Ελληνες (...) ψωμοζητούντες· παρά προστάτας 'νάχωμεν»), θα τον περιλάμβαναν τα πρωινάδικα και θα τον εξευτέλιζαν. Θα του 'λεγαν «είσαι προδότης και υπερβολικός»

 

Της Ιωάννας ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

 

«Τι είναι ο φασισμός; Μα ο γκροτέσκο διαχωρισμός των ανθρώπων σε αναλώσιμους -όπως η οικογένεια από τη Συρία που θαλασσοπνίγηκε- και σε εκλεκτούς -όπως ο τροϊκανός που πάει για σκι, κι όταν επιστρέψει θα πει το «χρησμό» του κι εμείς θα κρεμαστούμε απ' τα χείλη του και θα τρέμουμε αν θα γλιτώσουμε τα σπίτια και τις συντάξεις μας», λέει με αγανάκτηση η Κάτια Γέρου, η οποία, σε μια συγκινητική, ώριμη, «γήινη» ερμηνεία, ενσαρκώνει την αστοιχείωτη, αγαθή Αντονιέτα, κινηματογραφικό ρόλο που υποδύθηκε η Σοφία Λόρεν, δίπλα στον Γκαμπριέλε-Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, στο «Μια ξεχωριστή μέρα» του Ετορε Σκόλα. 

Η Κάτια Γέρου-Αντονιέτα στην αγκαλιά του Γκαμπριέλε-Νίκου Νίκα, 
στη σκηνή του «Scrow» Στο φόντο τρέχουν επίκαιρα στιγμιότυπα από 
την επίσκεψη του Χίτλερ στον Μουσολίνι (Ρώμη, 1938)

Ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης: «Μόνο νεκρός γλιτώνεις από την αναισθησία»

Ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης μιλάει για το «Insenso» και την Ελλάδα 

 

Της Ιωάννας ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

 

«Τα πράγματα είναι ανυπόφορα και αγενή στην Ελλάδα. Πλέον μόνο νεκρός γλιτώνεις από την αγένεια και την αναισθησία». Ο Δημήτρης Δημητριάδης, ο βραβευμένος συγγραφέας του προφητικού «Πεθαίνω σαν Χώρα», ήταν πάντοτε καίριος και καυστικός με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

 

Με αφορμή την επανάληψη (από σήμερα στην Πειραιώς 260) της περσινής επιτυχίας του Μιχαήλ Μαρμαρινού πάνω στο «Insenso» του, μια άρια-ποταμό που ενεπνεύσθη απ' το «Senso» του Βισκόντι, ο δραματουργός που ανακάλυψε ήδη απ' τη δεκαετία του '60 ο Πατρίς Σερό μάς μίλησε για τις αθεράπευτες ελληνικές παθογένειες. «Οταν ένας μαθητής γράφει κάτω από το 5, τον στέλνουνε στο σπίτι του. Οι πολιτικοί μας έχουν γράψει στο διαγωνισμό τους κάτω από το μηδέν και βρίσκονται ακόμα εκεί. Μόνο με την επέμβαση ενός ευριπίδειου από μηχανής θεού θα εξαφανίζονταν!».

Πολιτισμός - Αλκίνοος Ιωαννίδης: Ο ΘΟΚ, η Σαμία και η επιστροφή στο θέατρο

Με μια προσωρινή νίκη ενάντια στο Χρόνο παρομοιάζει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης την ιστορική επιστροφή του στον ΘΟΚ και τον Μοσχίωνα· είναι ο ρόλος με τον οποίο έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο πριν από 20 χρόνια, συμμετέχοντας σε μια παράσταση που έμελλε να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην Ιστορία του Φεστιβάλ Επιδαύρου.

 
 

Από τον Γιώργο Σαββινίδη
 
Η αναβίωση της «Σαμίας» του Μενάνδρου από τον Εύη Γαβριηλίδη, διατηρώντας όσο γίνεται τους ίδιους συντελεστές, λαμβάνει νέο ενδιαφέρον σε σχέση με την πρόταση του φθινοπώρου που εγκαινίασε το νέο κτήριο του ΘΟΚ. Καταρχήν, πλέον παρουσιάζεται σε εξωτερικό χώρο που φαίνεται ότι ταιριάζει περισσότερο στον χαρακτήρα της παράστασης. Κατά δεύτερον, σηματοδοτεί το σχηματισμό ενός κύκλου που άνοιξε με τον Αλκίνοο ως άβγαλτο απόφοιτο της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και κλείνει με τον ίδιο ως αναγνωρισμένο τραγουδοποιό και φτασμένο δημιουργό, να επιστρατεύεται για να ενισχύσει την προσπάθεια του ΘΟΚ να τονίσει τον υψηλό συμβολισμό της παραγωγής. Μέσα στο ζοφερό κλίμα της κρίσης, ο οργανισμός προκρίνει τη «Σαμία» ως όαση ελπίδας, δημιουργίας και ψυχαγωγίας, ένα αισιόδοξο μήνυμα ότι το θέατρο παραμένει ο κατεξοχήν φορέας πνευματικής αντίστασης.

Ελλάδα - Ο πολιτισμός μας, η γλώσσα μας είναι ό,τι έχουμε

«Μόνο φως - τα χέρια μας»
Ιλιάδα, Ραψωδία Ο,
μετ.: Δ. Μαρωνίτης


Του Σταθη Λιβαθινου*
Αυτό το αναπάντεχο ξύπνημα της χώρας μας, σαν από εφιάλτη εν τω μέσω της νυκτός, παραήταν επώδυνο. Η χώρα παρουσίασε πυρετό, σπασμούς, έβγαλε αφρούς από το στόμα που γρήγορα έγιναν επιθανάτιος ρόγχος. Κι όμως, λίγο πριν, η χώρα είχε πέσει για ύπνο χαρούμενη, ξέγνοιαστη, όλο υποσχέσεις και λουλούδια και με ένα ατελείωτο νανούρισμα που ψιθύριζε πως η γιορτή δεν θα τελειώσει ποτέ... Ετσι κάπως βρεθήκαμε όλοι μαζί στη μέση του πουθενά. Ή, όπως λέει κι ο ποιητής, «σε δάσος σκοτεινό».

Πολιτισμός - Οι μαθητές διδάσκουν Θουκυδίδη

Οκτώ παραστάσεις έξω από τις σχολικές αίθουσες, πάνω στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου

 

Της Δάφνης Κοντοδήμα

«Μα καλά σε αίθουσα θα παίξουμε; Είναι μικρή και δεν θα χωράμε. Η Κεντρική Σκηνή δεν είναι διαθέσιμη;». Τι κι αν βρίσκονταν στην εντυπωσιακή αίθουσα εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου. Οι μαθητές του 11ου Λυκείου Περιστερίου ήθελαν την άνεσή τους καθώς είχαν μια δύσκολη αποστολή να φέρουν εις πέρας: να ανεβάσουν σε θεατρική παράσταση το πρώτο βιβλίο της Ιστορίας του Θουκυδίδη.

Αθήνα - Για δεύτερη νύχτα - Επιχείρηση της αστυνομίας έξω από το «Χυτήριο» - Μαζικές προσαγωγές

Περιορισμένη χρήση χημικών και μαζικές προσαγωγές έκανε η αστυνομία κατά τη διάρκεια της νέας συγκέντρωσης διαμαρτυρίας, που πραγματοποιείται απόψε έξω από το θέατρο «Χυτήριο», στο Γκάζι, μετά τα θλιβερά χθεσινά επεισόδια που απέτρεψαν την πρεμιέρα της παράστασης Corpus Christi.

 

Ενταση επικράτησε και απόψε το βράδυ έξω από το θέατρο, όπου είχαν συγκεντρωθεί περίπου 200 πολίτες μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων, διαμαρτυρόμενοι για την παράσταση που θεωρούν βλάσφημη.
Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ που βρίσκονταν από νωρίς το απόγευμα στο σημείο για περιφρούρηση, απώθησαν τους συγκεντρωμένους από την είσοδο του θεάτρου, κάνοντας περιορισμένη χρήση χημικών, ενώ έγιναν τουλάχιστον 30 προσαγωγές.

Αθήνα - Επεισόδια στην Ιερά Οδό για την παράσταση «Corpus Christi»

Επέμβαση των ΜΑΤ στο θέατρο όταν περίπου 300 μέλη θρησκευτικών οργανώσεων συγκεντρώθηκαν το απόγευμα για να διαμαρτυρηθούν - Στη συγκέντρωση πήραν μέρος βουλευτές και μέλη της Χρυσής Αυγής

 

Ένταση σημειώθηκε την Πέμπτη έξω από το θέατρο «Χυτήριο», στην Ιερά Οδό, όπου περίπου 300 μέλη θρησκευτικών οργανώσεων συγκεντρώθηκαν το απόγευμα για να διαμαρτυρηθούν για την παράσταση «Corpus Christi».
Στη συγκέντρωση πήραν μέρος και μέλη της Χρυσής Αυγής, καθώς και οι βουλευτές του κόμματος, Ηλίας Παναγιώταρος, Γιώργος Γερμενής και Χρήστος Παππάς.
Μέχρι αργά το βράδυ, η Ιερά Οδός ήταν κλειστή και στα δύο ρεύματα, όπως και κάθετοι δρόμοι που οδηγούν σε αυτήν.

Ελλάδα - Η τυραννία των αταλάντων

 

Τάκης Θεοδωρόπουλος

 

Η υποκριτική είναι μεγάλη τέχνη. Χωρίς αυτήν ο πολιτισμός μας δεν θα ήταν αυτός που είναι. Και δεν εννοώ μόνο τα μεγάλα επιτεύγματα της θεατρικής σκηνής. Εννοώ τα μέσα και τα εργαλεία με τα οποία η υποκριτική μπορεί να καλλιεργήσει την πειθώ. Και χωρίς την πειθώ δεν μπορεί να λειτουργήσει η δημοκρατία. Ας θυμηθούμε μόνον ότι ο Δημοσθένης δεν θα είχε σταδιοδρομήσει ως ρήτορας στην Αθήνα του 4ου π.Χ. αιώνα αν, εκτός των άλλων, δεν είχε μαθητεύσει και στο πλευρό του ηθοποιού Σάτυρου. Η υποκριτική, όπως κάθε μεγάλη τέχνη, απαιτεί καλλιέργεια, σκληρή δουλειά και ταλέντο, αν ορίσουμε το ταλέντο ως την περίφημη έφεση ή κλίση που σου επιτρέπει να διαχειρίζεσαι τα υλικά της τέχνης σου. Ολα αυτά σου επιτρέπουν να ελέγξεις τα υλικά σου για να βρεις τον ρυθμό και το μέτρο, τα βασικά συστατικά της γλώσσας της πειθούς.

Ελλάδα - Η επιστροφή στο θέατρο των Δελφών

Μια παράσταση σημαντικών Ελλήνων καλλιτεχνών έπειτα από 37 χρόνια στον «ομφαλό της Γης», στις 21 Ιουλίου

 
Της Ολγας Σελλα
Το βράδυ της 21ης Ιουλίου θα είναι πολύ ιδιαίτερο για το αρχαίο θέατρο των Δελφών. Επειτα από τριάντα εφτά ολόκληρα χρόνια -και λίγο πριν ξεκινήσουν οι εργασίες αναστήλωσης του θεάτρου- θα φιλοξενηθεί στον «ομφαλό της Γης» μια παράσταση με πρωταγωνιστές το αρχαίο δράμα, την ποίηση και τη μουσική.
Το υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού και το Φεστιβάλ Αθηνών παραχωρεί την ορχήστρα σε μερικούς από τους σημαντικότερους Ελληνες καλλιτέχνες (Γιάννη Βογιατζή, Νίκο Καραθάνο, Ελένη Κοκκίδου, Λυδία Κονιόρδου, Ολια Λαζαρίδου, Μάγια Λυμπεροπούλου, Βασίλη Παπαβασιλείου, Ρένη Πιττακή, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου), αλλά και στο Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο που θα ερμηνεύσει τις Πέντε Ελληνικές Μελωδίες του Μορίς Ραβέλ και το «Κουιντέτο για κλαρινέτο» με τη σύμπραξη του Διονύση Γραμμένου.

Θέατρο στο Μοντρεάλ, http://www.grand-peur.com/

Le Théâtre Artefact présente, en collaboration

avec la Black Moon Theatre Company de New York

Grand-peur et misère du III^e Reich de Bertolt Brecht    http://www.grand-peur.com/

Mise en scène de René Migliaccio

Du mercredi 2 mai au jeudi 10 mai 2012 à l'Espace 4001 (4001, rue Berri, Montréal)
Durée : 1h 40 approx.
En français.

Terreur dans l'intimité
Allemagne, 1933. La classe ouvrière et la bourgeoisie capitulent devant la machine
 nazie qui parvient, en entretenant un climat d'incertitude constante, à créer 
un monde où bourreaux et victimes glissent vers la folie. La terreur s'immisce 
peu à peu dans l'intimité de chacun. Des parents craignent d'être dénoncés 
par leurs propres enfants, un couple se disloque autour du déni de
 l'antisémitisme, des amis n'osent plus parler de l'essentiel de peur
 d'être arrêtés. Ne jamais révéler son opinion, ne jamais contester
 l'autorité, ne jamais divulguer ses émotions. Garder le silence 
absolu, voilà la nouvelle règle du jeu.
Comment se libérer de la paranoïa ambiante, comment décrire 
la perversité d'un régime qui intimide, séduit et en vient à contrôler 
tout un peuple? Brecht, exilé, y parvient en déployant 
son humour caustique et lucide dans une série de paraboles cinglantes.
Fruit d'une recherche de plusieurs années, la mise en scène
 de René Migliaccio, directeur artistique du Black Moon 
Theatre Company de New York, met l'accent sur le réalisme 
expressionniste. Placé derrière un écran transparent qui reçoit 
des projections cinématographiques, l'acteur évolue dans un
 espace amplifié. La gestuelle du comédien crée un masque 
qui engage tout le corps et magnifie l'existence de son personnage.
 L'acteur devient ainsi l'instrument d'un rituel primitif. La complémentarité
 entre les projections et le jeu théâtral sur un plateau dénudé propose 
au spectateur une lecture polysémique de la pièce. Par sa cohérence 
et sa fluidité, la mise en scène, à la fois monstrative et 
équivoque, transforme le texte rythmé de Bertolt Brecht en une
 performance unique.
Présentée pour la première fois à Montréal, cette adaptation de Grand-peur 
et misère du IIIe Reich est le résultat d'une collaboration 
entre le Théâtre Artefact et la Black Moon
 Theatre Company. Cette adaptation est aussi une métaphore 
du monde actuel, où la peur de l'autre nourrit le cynisme
 et l'oppression. Le nazisme est une expression politique 
extrême des peurs et des désirs les plus profonds de l'être 
humain : en cela, il n'est pas un accident de l'Histoire.

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

  Κάθε χρόνο, στις 27 Μαρτίου, η παγκόσμια θεατρική κοινότητα τιμά την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, που καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου της Unesco. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του ΔΙΘ επιλέγει κάθε φορά μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος του για να γράψει ένα μήνυμα που διαβάζεται στα θέατρα σε όλον τον κόσμο. Τέτοια μηνύματα έχουν απευθύνει μέχρι σήμερα προσωπικότητες της θεατρικής τέχνης όπως οι Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, ο δικός μας Ιάκωβος Καμπανέλλης κ.ά.

Φέτος, 50ή επέτειο από την υιοθέτηση αυτής της μέρας διεθνούς εορτασμού, το μήνυμα που θα διαβαστεί σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου, έγραψε ο διάσημος Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος, συγγραφέας και σκηνοθέτης Τζον Μάλκοβιτς. Όσο κι αν είναι γνωστός για τις κινηματογραφικές του ερμηνείες, ο Μάλκοβιτς είναι πάνω απ’ όλα καλλιτέχνης του θεάτρου, στο οποίο ξεκίνησε την καριέρα του με τη θεατρική ομάδα Steppenwolf με τους Terry Kinney, Jeff Perry και Gary Sinise, το 1976. Το 2011 σκηνοθέτησε τις Επικίνδυνες σχέσεις στο Theatre de l'Atelier στο Παρίσι. Πρόκειται για την τρίτη θεατρική παραγωγή του μετά την επιτυχία των έργων Hysteria (Marigny, 2002) και Good Canary (Comedia 2007). Για το τελευταίο βραβεύτηκε με το βραβείο Moliere καλύτερης σκηνοθεσίας.

«Πυρκαγιές» της μνήμης και του πολέμου

Σε μιαν άλλη πατρίδα, στη σύγχρονη Μέση Ανατολή, σπαραγμένη από τον εμφύλιο πόλεμο, τόσο μακρινή αλλά και απίστευτα κοντινή στη δική μας, καλεί το κοινό του το Εθνικό Θέατρο, παρουσιάζοντας από την Πέμπτη το έργο του γεννημένου στο Λίβανο, διεθνούς φήμης καλλιτέχνη Ουαζντί Μουαουάντ Πυρκαγιές.
Στο επίκεντρο του έργου, που γράφτηκε το 2003 και μεταφέρθηκε στην κινηματογραφική οθόνη από τον Καναδό σκηνοθέτη Denis Villeneuve (Incendies, 2010), ένα ταξίδι επιστροφής, όχι μονάχα από τον Καναδά (όπου έχουν καταφύγει τα δύο αδέλφια που πρωταγωνιστούν μαζί με τη μητέρα τους) στον Λίβανο, τη χώρα που γεννήθηκαν, αλλά και ένα ταξίδι στη μνήμη, στο παρελθόν, ένα βασανιστικό ταξίδι αυτογνωσίας, όπως αυτό του τραγικού Οιδίποδα...

" Είμαστε ρεαλιστές, ζητούμε το αδύνατο " ! Ο Έλληνας σκηνοθέτης Σταύρος Τσακίρης εξηγεί γιατί στην εποχή που ζούμε ένας Δον Κιχώτης είναι χρήσιμος .

Συνέντευξη στην Ελένη Ξένου

Συναντηθήκαμε μια Κυριακή μεσημέρι. Τον περίμενα με το αμάξι έξω από το καινούργιο κτήριο του ΘΟΚ, στους δρόμους κίνηση και χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, εκείνος, μετά τις συστάσεις, πρότεινε να πάμε σε μια ταβέρνα, τη βρήκαμε κλειστή και καταλήξαμε στο Wakamama. Σ’ αρέσουνε τα νουτλς, με ρώτησε και κάπως έτσι αρχίσαμε να μιλάμε χαλαρά λες και γνωριζόμαστε ήδη, είχε ένα ιδιαίτερο τρόπο να περιγράφει, με ωραίες λέξεις και με ένα έντονο γαλάζιο βλέμμα που χρωματίζει τις προτάσεις του.

Τρισεύγενη, μια παλαμική νεράιδα

   

 

      

Νίκος Κουρής και Στεφανία Γουλιώτη σε μια σκηνή από την παράσταση του Εθνικού

Της Μαρίας Μαρή*

Η Τρισεύγενη του Κ. Παλαμά ανήκει σε ένα είδος θεάτρου, το θέατρο ιδεών, το οποίο εκφράζει ένα κίνημα που στην Ευρώπη εκπροσωπείται από τον Ίψεν. Αντιπροσωπεύει μια στροφή στα έθιμα και τις παραδόσεις, σε κείμενα που αφορούν τη συνοχή του έθνους. Το έργο έχει γραφτεί το 1912, κατόπιν παρότρυνσης του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, μετά την ίδρυση της Νέας Σκηνής, για συγγραφή έργων για την αναγέννηση του ελληνικού θεάτρου. Έτσι, μέσα στα χρόνια οικονομικής ανάπτυξης και τεχνολογικής εξέλιξης εμφανίζεται ένα δράμα για την απελευθερωμένη ψυχή, τη ζωή στην ύπαιθρο, τις δοξασίες, τις προκαταλήψεις, την καταστροφή του διαφορετικού και του όμορφου. Το έργο χαρακτηρίζεται από εσωτερικότητα και ποιητικό ρυθμό που κάνει πιο δύσκολο το ανέβασμά του. Είναι σίγουρο ότι ο συγγραφέας κρύβεται πίσω από τα σκηνικά πρόσωπα.
Η Τρισεύγενη είναι μια φύση ανένταχτη, μια αλαφροΐσκιωτη, που βλέπει «πράγματα», που μιλά με τα στοιχειά, που συγκλονίζεται από τα συναισθήματά της, που προσδίδει στα γήινα μια δύναμη, μια ορμή που τα ανυψώνει και ανυψώνεται και αυτή μαζί.