Μαρίνος Χριστοδούλου*
Μετά την απελευθέρωση της Κύπρου, ο Γρηγόρης ήταν «δύο χρόνια άνεργος, χτύπησε όλες τις πόρτες, τίποτα, καμιά ελπίδα», γράφει η Λίνα Σολομωνίδου το 1964. Τον ήρωα «δεν τον σηκώνει ο τόπος του». Το συρματόπλεγμα της σκλαβιάς επιβιώνει ως ξενιτεμός. «Οικονομική κρίση, χιλιάδες οι μετανάστες, κάθε μήνα, ομαδική έξοδος». Το ενωτικό όνειρο κρατικοποιείται. Η πατρίδα απαρτίζεται από Υπουργεία, Επιτροπές και Υπηρεσίες. Οι πολιτικοί θέτουν υπό τον έλεγχό τους την προσωποπαγή, νεόκοπη Δημοκρατία. Έτσι σηματοδοτείται η έναρξή της δικαιώνοντας εκ των υστέρων τη θλιβερή της κατάληξη. Η μεγαλομανία, η δολοπλοκία και η φιλαργυρία που εξέθρεψαν τη σύγχρονη κομματοκρατία γίνονται εναργέστερες στην κυπριακή λογοτεχνία, η οποία δεν βρήκε ακόμα τη θέση που της αρμόζει. «Δέκα χρόνια έστελλε τις μέλισσές του ο Ονήσιλος / να μας κεντρίσουν / να μας ξυπνήσουν / να μας φέρουν ένα μήνυμα» επισημαίνει ο Παντελής Μηχανικός.