Με τη στρατιωτική επιχείρηση, οι Τουρκοκύπριοι οδηγήθηκαν σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή
Ουσιαστικά ξέρετε τι είναι η 20ή Ιουλίου 1974; Η αρχή του τέλους. Το
πρώτο καρφί του αφανισμού. Μετά από αυτή την ημερομηνία άρχισε ο
αφανισμός. Με τη στρατιωτική επιχείρηση, οι Τουρκοκύπριοι οδηγήθηκαν σε
έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Φορτώθηκε μια τέτοια αμαρτία στους ώμους μας
που γίναμε όμηροι της Τουρκίας. Έγινε όνειρο να ζήσουμε ξανά μαζί με
τους Ελληνοκύπριους. Να το πω πιο ξεκάθαρα για να γίνει κατανοητό.
Χύθηκε πολύ αίμα. Βιώθηκαν πολύ μεγάλες τραγωδίες. Με τον μικρό μας
πληθυσμό του 18% ξαφνικά αποκτήσαμε το μισό νησί χάρη στον τουρκικό
στρατό. Αποκτήσαμε έναν θησαυρό που δεν θα μπορούσαμε να δούμε ακόμα και
στα όνειρά μας και δεν θα μπορούσαμε καν να φανταστούμε. Αρπάξαμε σαν
πεινασμένοι λύκοι τα εδάφη και τις περιουσίες που αναγκάστηκαν να
εγκαταλείψουν 160 χιλιάδες Ελληνοκύπριοι. Η Κερύνεια έγινε δική μας. Η
Αμμόχωστος έγινε δική μας. Η Μόρφου έγινε δική μας. Η Καρπασία δική μας.
Τα περβόλια εσπεριδοειδών δικά μας. Η χρυσή ακτή δική μας. Έχουμε πολλά
παράπονα, όμως εδώ και πενήντα χρόνια συνεχίζουμε να ζούμε σε αυτά τα
μέρη. Όμως, δεν είμαστε βέβαιοι ότι θα μπορούσαμε να κρατήσουμε στα
χέρια μας εσαεί αυτό τον θησαυρό τον οποίο αποκτήσαμε αδίκως. Μέσα μας
υπάρχει μια κρυφή ψύχωση και φόβος. Φοβόμαστε ότι μια μέρα θα τα πάρουν
από τα χέρια μας οι Ελληνοκύπριοι που σφετεριστήκαμε τα χώματα και τις
περιουσίες τους.
