Τάσος Αγγελής*
Επειδή είδα και εγώ τις αμυγδαλιές ν` ανθίζουν στην Πενταλιά και άκουσα τη μυστική συνομιλία του μοναστηριού του Σίντη με τον Ξερό ποταμό, επειδή συνάντησα τον Αλέξανδρο στον Γρανικό να μάχεται και στην Κομμαγηνή να διαλογίζεται, διεκδικώ το δικαίωμα αυτής της παρέμβασης.
Σαράντα τρία χρόνια μιας υπερπόντιας και
διαπόντιας κοινής ψυχικής πορείας και αναζήτησης με νομιμοποιούν να είμαι εδώ
απόψε. Τίποτα όμως δεν μου επιτρέπει
την κατα μέτωπο επίθεση στην απέραντη σεμνότητα του φίλου μου. Γι` αυτό αντί
του βαρύγδουπου βιογραφικού, ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις, αντί ακόμα του
κειμένου που ήθελα να τιτλοποιήσω
«Δυο λόγια για τον
Στέφανο», θα αποπειραθώ να περιγράψω
κάποιον νομάδα με το όνομα Αλέξανδρος ή Απόλλωνας ή ότι άλλο εσείς επιλέξετε.
Ποιος είναι λοιπόν ο νομάδας;
Είναι ο τάλας Βεδουίνος που για
την επιβίωσή του τριγυρνά την έρημο του κόσμου, έχοντας όμως δική του τη χαρά της όασης; Είναι ο Οδυσσέας που υπομένει τη μοίρα του
και την εκδικητικότητα των θεών, αλλά για αντιστάθμισμα πολλά, όσα κανείς άλλος είδε κι` έμαθε; Είναι ο Αλέξανδρος που περιέρχεται τη γη
προμαχώντας, και τιτρώσκοντας, χωρίς
στο τέλος ν` αφήσει πίσω του ούτε το μνήμα του; Και ποια άραγε είναι η πατρίδα
του νομάδα;
