Χριστούγεννα 2023

 

 Χριστούγεννα 2023

Εμπορεύσιμα εδώδιμα

χριστουγεννιάτικα παιχνίδια

Ο θείος λόγος

από τους ιεροκήρυκες

πλαστικά χριστουγεννιάτικα δένδρα

η ποίηση

να μη βγάζει γλώσσα

η Ιστορία στη σωστή πλευρά

ο πόλεμος της Γάζας

τα παιδιά που θάφτηκαν στα χαλάσματα

βομβαρδισμένων σχολείων

ο κόσμος γιορτάζει Χριστούγεννα

με τις ακριβές φιγούρες των επικοινωνιολόγων

λυπημένα Χριστούγεννα των ποιητών

το έγραψε κάποτε ένας ποιητής

πένθιμα Χριστούγεννα στη Βηθλεέμ

προσθέτει ένας άλλος

κι ένας τρίτος περιμένει μάταια

το αστέρι και τους μάγους.

Τους πρόλαβε ο Ηρώδης

στην Κερύνεια

το Καρπάσι

την Σαλαμίνα

τη Μόρφου

Και συ Κύριε

που πίστεψες πως θα έσωζες τον κόσμο

ευτυχώς Κύριε

που δεν πρόλαβες να γίνεις χριστιανός.

Τη δεύτερη φορά που θα έρθεις Κύριε

να είσαι πιο προσεκτικός.

Και να κρατάς μαστίγιο

για τους εμπόρους του ναού

στα Ιεροσόλυμα

και τους κατακτητές στον Απόστολο Ανδρέα.

Προς το παρόν κρατάμε σημειώσεις

για το επόμενο ποίημα των Χριστουγέννων

που κυοφορείται

από τους έρωτες των δεινοσαύρων

στα καταλανικά πεδία

εκεί που η Ιστορία

κοιλοπονεί

τη νέα συμφωνία του ήλιου.

 

Η πτώση της δικτατορίας

 

Στέφανος Κωνσταντινίδης

 

Σαν σήμερα,

στις 24 του Ιούλη 1974

είπαν πως "έπεσε" η δικτατορία στην Ελλάδα!

Αυτό το "έπεσε" μας βασανίζει από τότε!

Μας βασανίζει

και η εντολή που δόθηκε

από την κραταιά Ρώμη

για την "πτώση"

κι όσα ακολούθησαν

εντός

και εκτός συνόρων.

Αν ήταν τουλάχιστον

μια 14η του Ιούλη

κι αν υπήρχε κι ένας Ροβεσπιέρος...

Ποίηση

 

 Στέφανος Κωνσταντινίδης

 

Αν η ποίηση έχει ακόμη κάποιο νόημα...

Επιτεύγματα πολιτισμού

Μιλάτε για πολιτισμό;

Μα βέβαια

κάτι θυμούμαι.

Στο σχολείο μας μάθανε

να πλενόμαστε με σαπούνι...

Το πολύ σαπούνι

έλεγε ο δάσκαλος

η πολλή κατανάλωση

σαπουνιού

είναι μια ένδειξη πολιτισμού.

Η μάνα μου

δεχόταν με δυσαρέσκεια

τις καινούργιες περί πολιτισμού

θεωρίες του δασκάλου

ότι ήμασταν έξι παιδιά

στο σπίτι

κι η κατανάλωση σαπουνιού

βάραινε πολύ.

Όχι πως δεν το χρησιμοποιούσαμε

πρωτύτερα

μα από τη στιγμή που πληροφορηθήκαμε

πως η χρήση του

Χαρακτήριζε ανθρώπους πολιτισμένους

περάσαμε στην κατάχρηση.

Όταν μεγάλωσα

έμαθα για τα καινούργια

επιτεύγματα του πολιτισμού:

Το Άουσβιτς

Το Νταχάου

Το Βιετνάμ

Η 21η Απριλίου

Ο Κυπριακός Ιούλης του ΄74

κ.λπ. κ.λπ.

Μην ανησυχείτε.

Πάντα υπάρχει

Χώρος και χρόνος

Για καινούργια επιτεύγματα.

Και λίγη ποίηση

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Στέφανος Κωνσταντινίδης

 

Μου το υπενθυμίζει το φέις.

 

(Αν το έγραφα σήμερα, ίσως να πρόσθετα και τον αργυραμοιβό

Έλον Μασκ με το Twitter)_).

 

ΟΙ ΟΡΔΕΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑ

 

Πρώτα γεννήθηκε η μεταφυσική

από τους σχολιαστές του Αριστοτέλη.

Ακολούθησαν οι ορδές των μετά...

Μεταμοντέρνοι, μετα-φιλόσοφοι

μετα-λεξικογράφοι,μετα-στρουκτουραλιστές

η μετα-ηθική

η μετα-γλώσσα, κ.λπ. κ.λπ.

κι έφτασαν συντεταγμένοι στη Σαλαμίνα

για τη μεγάλη ναυμαχία.

Τελευταίος έφτασε ο αργυραμοιβός

Μάρκ Ζούκερμπεργκ

αυτός συντεταγμένος για το χρηματιστήριο.

Και συ να θέλεις

να λιποτακτήσεις

στο στρατόπεδο των αναρχικών.

2021

 Και το μέλλον δημοπρατείται...

Συβαρίτες

Μήδοι

Αμαθούσιοι και Φοίνικες

στα χνάρια της Ιστορίας

θα συνεχίσουν 

να κυνηγούν τον Ονήσιλο

στα κράσπεδα της Σαλαμίνας.

Από μια κλωστή

 κρέμεται το μέλλον

 

( Στέφανος Κωνσταντινίδης )

 

 

Εν ταις ημέραις εκείναις...

 

Στέφανος Κωνσταντινίδης

 

Συβαρίτες, Μήδοι

Αμαθούσιοι και Φοίνικες

κυνηγούν τον Ονήσιλο

στα κράσπεδα της Σαλαμίνας

Επιστήμη και Τέχνη - Συναισθησία: η μυστήρια σύνδεση μεταξύ των αισθήσεων που δυναμώνει τη μνήμη και χαρίζει σε κάποιους ανθρώπους μια εντελώς διαφορετική κι εμπλουτισμένη αντίληψη του κόσμου

Συναισθησία: ακούγοντας χρώματα και βλέποντας ήχους

Σπύρος Μανουσέλης
 

Φανταστείτε ότι ζείτε σε έναν κόσμο όπου βλέπετε πάντα τον αριθμό «2» κόκκινο, ενώ είναι γραμμένος με μαύρο μελάνι ή ότι όταν ακούτε τη μουσική νότα Φα δίεση βλέπετε μια σφαίρα. Πρόκειται για ασυνήθιστες αισθητηριακές εμπειρίες που βιώνουν καθημερινά κάποια άτομα, περίπου το 2 με 3% ενός ανθρώπινου πληθυσμού.
Τα άτομα αυτά, που περιγράφονται από τη Νευρολογία ως «συναισθητικά», είναι από κάθε άποψη φυσιολογικά αλλά διαθέτουν ένα επιπλέον και πολύ ιδιαίτερο αισθητηριακό χάρισμα, το οποίο τα άτομα αυτά μοιράζονται με ορισμένους λαμπρούς καλλιτέχνες, συγγραφείς και επιστήμονες.

Βιβλία - Η «Οδύσσεια» μέσα από τη φρέσκια ματιά του καταξιωμένου δημιουργού Μιχάλη Γκανά

 Όπου η ποίηση με την πεζογραφία 

συνδυάζονται και εναλλάσσονται

Ο Οδυσσέας και οι ναύτες του στη σπηλιά του Κύκλωπα. 

Σκηνή από τη θεατρική «Οδύσσεια» του Μπομπ Γουίλσον

 


Μιχάλης Γκανάς
Ομήρου Οδύσσεια
Μεταίχμιο, 2016
σελ. 269

Γεωργία  Γαλανοπούλου*
 

Η πρώτη μου σοβαρή επαφή με την Οδύσσεια έγινε πριν από πολλά χρόνια μέσα από τη δίτομη έκδοση Loeb, με το αρχαίο κείμενο στην αριστερή σελίδα, την αγγλική μετάφραση των Murray και Dimock στη δεξιά και τα σχόλια που τη συνοδεύουν. Τα τελευταία χρόνια, λόγω της ενασχόλησής μου με τη λογοτεχνία για παιδιά και νέους, ξαναδιαβάζω την Οδύσσεια διασκευασμένη και έχουν περάσει από τα χέρια μου αξιόλογες μεταπλάσεις με την υπογραφή ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Η συγκεκριμένη όμως Οδύσσεια του Μιχάλη Γκανά, αυτοαποκαλούμενη «διασκευή για νέους αναγνώστες», είναι διαφορετική και, όπως ο ίδιος εξηγεί στο επιλογικό του σημείωμα, «απευθύνεται σε παιδιά που ετοιμάζονται να μπουν στην εφηβεία και σε άλλους που έχουν βγει πρόσφατα ή προ πολλού από αυτήν, χωρίς να έχουν διαβάσει ποτέ ολόκληρη την Οδύσσεια».

Η γωνιά της ποίησης

Lilia Tsouva

8 mars

  

Αν...

Αν η Απολιναρίγια Γιακούμποβα
δεν απέρριπτε τον έρωτα του Λένιν
αν, λέω
ίσως η επανάσταση
να ακολουθούσε διαφορετική πορεία.
Αν...
Δεν γίνονται επαναστάσεις με το αν...
Μας επιτρέπει όμως
να ονειρευόμαστε
αυτό το αν...
Stephanos Constantinides/ Στέφανος Κωνσταντινίδης

Νυχτερινό τηλεγράφημα

Stephanos Constantinides

Υποδόρια θλίψη
Σε μια παρακμιακή εποχή
Μια αίσθηση καταχνιάς
Ανθρώπινα ναυάγια
Η αίσθηση του τέλους
Με την ντεκαπέ μαντάμ
Στην ώρα της αστρολογίας.
Είναι κι ο ντεκαπέ πολιτικός
Στην ώρα των εσπερινών αποχαυνώσεων
Τα φρικιά της μιντιόσφαιρας
Κάθε βράδυ.
Τσαλαβουτούμε σε ρηχά νερά
Και απονέρια
Καταχνιά
Και μια υποδόρια θλίψη.

στ.κ.

Η ποίηση και ο ποιητής

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ
 

Stephanos Constantinides a partagé une photo de Φαίδων Θεοφίλου.

Εκείνοι που χρησιμοποιούν την ποίηση, ως εργαλείο ξεκαθαρίσματος προσωπικών λογαριασμών, που κατά τη γνώμη τους παραμένουν ανεξόφλητοι, όσο ταλέντο κι αν έχουν, μικραίνουν την ποίηση τόσο πολύ, που να ταιριάζει πια στη μικρότητα των προθέσεών τους…
…………………………
Δεν μπορούν να κατανοήσουν, ότι εκτός από το δικό τους οχυρωμένο παράθυρο απ’ όπου κοιτάζουν και καταλαβαίνουν τον κόσμο με τη δική τους οπτική γωνία, υπάρχουν και άλλοι που δεν τους φτάνει ένα παράθυρο , αλλά θέλουν περισσότερα για να καταλαβαίνουν τον κόσμο και τους ανθρώπους με περισσότερες οπτικές και μεγαλύτερη πληρότητα…

ΞΑΦΝΙΚΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ…
C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ
Εκείνοι που χρησιμοποιούν την ποίηση, ως εργαλείο ξεκαθαρίσματος προσωπικών λογαριασμών, που κατά τη γνώμη τους παραμένουν ανεξόφλητοι, όσο ταλέντο κι αν έχουν, μικραίνουν την ποίηση τόσο πολύ, που να ταιριάζει πια στη μικρότητα των προθέσεών τους…

Ανδρέας Εμπειρίκος / Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Stephanos Constantinides

ΤΟΥ ΑΙΓΑΓΡΟΥ


Πήδηξε ο αίγαγρος και στάθηκε σε μια ψηλή κορφή. Στητός και ρουθουνίζοντας κοιτάζει τον κάμπο και αφουγκράζεται πριν άλλο σκίρτημα σε άλλη κορφή τον πάη. Τα μάτια του λάμπουν σαν κρύσταλλα και μοιάζουν με μάτια αετού, ή ανθρώπου που μέγας οίστρος τον κατέχει. Το τρίχωμά του είναι στιλπνό και ανάμεσα στα πισινά του πόδια, πίσω και κάτω απ’ το κεντρί του, το μέγα σήμαντρον της απολύτου ορθοδοξίας ταλαντευόμενον σε κάθε σάλεμά του, βαριά και μεγαλόπρεπα κουνιέται.
Κάτω εκτείνεται ο κάμπος με τα λερά μαγνάδια του και τις βαρειές καδένες.
Ο αίγαγρος κοιτάζει και αφουγκράζεται. Από τον κάμπο ανεβαίνει μία μυριόστομη κραυγή ανθρώπων πνευστιώντων.
«Αίγαγρε! Αίγαγρε! Έλα σε μας για να χαρής και να μας σώσης».
Ο αίγαγρος κοιτάζει και αφουγκράζεται. Όμως δεν νοιάζεται καθόλου για όλου του κάτω κόσμου την βοή και την αντάρα. Στέκει στητός στα πόδια του, και όλο μυρίζει τον αέρα, σηκώνοντας τα χείλη του σαν σε στιγμές οχείας.
«Αίγαγρε! Αίγαγρε! Έλα σε μας για να ευφρανθής και να μας σώσης. Θα σε λατρέψουμε ως Θεό. Θα κτίσουμε ναούς για σένα. Θάσαι ο τράγος ο χρυσός! Και ακόμη θα σου προσφέρουμε πλούσια ταγή και όλα τα πιο ακριβά μανάρια μας… Για δες!»
Και λέγοντας οι άνθρωποι του κάμπου έσπρωχναν προς το βουνό ένα κοπάδι από μικρές κατσίκες σπάνιες, από ράτσα.
Ο Αίγαγρος στέκει ακίνητος και οσμίζεται ακόμη τον αέρα. Έπειτα, ξαφνικά, υψώνει το κεφάλι του και αφήνει μέγα βέλασμα, που αντηχεί επάνω και πέρα απ’ τα φαράγγια σαν γέλιο λαγαρό, και μονομιάς, με πήδημα γοργό, σαν βέλος θεόρατο ή σαν διάττων, ακόμη πιο ψηλά πετιέται.
Γεια και χαρά σου, Αίγαγρε! Γιατί να σου φαντάξουν τα λόγια του κάμπου και οι φωνές του; Γιατί να προτιμήσης του κάμπου τα κατσίκια; Έχεις ό,τι χρειάζεσαι εδώ και για βοσκή και για οχείες και κάτι παρά πάνω, κάτι που, μα τον Θεό, δεν ήκμασε ποτέ κάτω στους κάμπους – έχεις εδώ την Λευτεριά!
Τα κρύσταλλα που μαζώχθηκαν και φτιάξαν τον Κρυστάλλη, ο Διονύσιος Σολωμός ο Μουσηγέτης, ο Ανδρέας ο πρωτόκλητος και πρωτοψάλτης Κάλβος, ο Περικλής Γιαννόπουλος που ελληνικά τα ήθελε όλα κ’ έκρυβε μέσα του, βαθιά, μια φλογερή ψυχή Σαβοναρόλα, ο μέγας ταγός ο Δελφικός, ο Αρχάγγελος Σικελιανός που έπλασε το Πάσχα των Ελλήνων και ανάστησε (Πάσχα και αυτό) τον Πάνα, ο εκ του Ευξείνου ποιητής ο Βάρναλης ο Κώστας , αι βάτοι αι φλεγόμεναι, ο Νίκος Εγγονόπουλος και ο Νικήτας Ράντος, ο Οδυσσεύς Ελύτης, που την ψυχή του βάφτισε στα ιωνικά νερά του Ελληνικού Αρχιπελάγους, ο εκ Λευκάδος ποιητής, αυγερινός και αποσπερίτης, ο Νάνος Βαλαωρίτης, αυτοί και λίγοι άλλοι, αυτοί που πήραν τα βουνά, να μην τους φάη ο κάμπος, δοξολογούν τον οίστρο σου και το πυκνό σου σπέρμα, γιε του Πανός και μιας ζαρκάδας Αφροδίτης.
Γεια και χαρά σου, Αίγαγρε, που δεν αγαπάς τους κάμπους ! Τι να τους κάνης: Ο ήλιος εδώ, κάθε πρωί, σηκώνεται ανάμεσα στα κέρατά σου! Στα μάτια σου λάμπουν οι αστραπές του Ιεχωβά και ο ίμερος ο άσβηστος του Δία, κάθε φορά που σπέρνεις εδώ, στα θηλυκά σου, την ένδοξη και απέθαντη γενιά σου!
Γεια και χαρά σου, Αίγαγρε, που δεν θα πας στους κάμπους! Γεια και χαρά σου, που πατάς τα νυχοπόδαρά σου στων απορρώγων κορυφών τα πιο υψηλά Ωσαννά!
Είπα και ελάλησα, Αίγαγρε, και αμαρτίαν ουκ έχω.

Γλυφάδα, 12.7.1960

Από τη συλλογή Οκτάνα, Αθήνα, Ίκαρος, 1980, σελ. 32-34

Ένας προφήτης ποιητής

  

Η Ελλάδα των ποιητών

Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Αναγνωστάκης...

Του Παντελή Μπουκάλα

Με τη μνήμη και τη σκέψη του κομμένη στα δύο, μισό Μικρασία - μισό Ελλάδα, και με τον νόστο στη γενέτειρα αδύνατο, λογικό ήταν να προσεγγίσει ο Γιώργος Σεφέρης τον ανθρώπινο βίο, ατομικό και συλλογικό, σαν περιπέτεια σε πέλαγος τρικυμισμένο και αφιλόξενο. Κανείς θεός δεν εγγυάται εκεί τη σωτηρία (έχει προλάβει άλλωστε να πει: «Πεθαίνουμε! Πεθαίνουν οι θεοί μας!...»). Και ο «αποθρώσκων καπνός» ίσως είναι από φωτιές πολέμου και καταστροφής, και όχι παρήγορο σημάδι από την εστία κάποιας γαλήνιας Ιθάκης. Φυσική ήταν επίσης η επιλογή του να ονομάσει Στράτη Θαλασσινό ένα από τα κύρια προσωπεία του και να δώσει τον τίτλο «Ημερολόγιο καταστρώματος» σε τρεις συλλογές του. Λίγοι σκόρπιοι στίχοι του, σαν ψηφίδες μιας θαλασσογραφίας που τη βλέπω να μην επιδέχεται άλλα χρώματα από το μαύρο και το κόκκινο: «Περάσαμε κάβους πολλούς πολλά νησιά τη θάλασσα που φέρνει την άλλη θάλασσα». «Κι είναι η ζωή ψυχρή ψαρίσια. / - Ετσι ζεις; - Ναι! Τι θες να κάνω; / τόσοι και τόσοι είναι πνιμένοι / κάτω στης θάλασσας τον πάτο». «Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας / πάνω σε καταστρώματα κατελυμένων καραβιών». «Η θάλασσα που μας πίκρανε είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη [...] Ξαναμπαρκάραμε με τα σπασμένα μας κουπιά». «Η θάλασσα· πώς έγινε έτσι η θάλασσα; [...] Μα μπορεί να κακοφορμίσει η θάλασσα;»

Ποίηση - Τόμας Στερν Ελιοτ - Κλασικός σημαίνει ωριμότητα

Κυκλοφόρησαν τα δοκίμιά του από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

Του Βασίλη Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

 

Ο Τόμας Στερν Ελιοτ (1888-1965) αναμφισβήτητα υπήρξε μία από τις κορυφαίες ποιητικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα. Οσο και να μην είσαι τυπολάτρης της ιστορίας της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, όσο και να θέλεις να αντιμετωπίζεις αιρετικά τους επιφανείς, δεν μπορείς εύκολα να προσπεράσεις τον Αγγλοσάξονα ποιητή. Η «Ερημη χώρα» και τα «Τέσσερα κουαρτέτα», οι δύο για πολλούς κορυφαίες ποιητικές συνθέσεις του, καθόρισαν και σφράγισαν τη νεότερη και νεότατη ποιητική δημιουργία εξακολουθητικά. 

Τον κριτικό Τ.Σ. Ελιοτ γνωρίζουμε και πάλι μέσα από αυτόν 
τον καλαίσθητο τόμο

Η Ποίηση στην Ελλάδα

Γιάννης Ν. Μπασκόζος 

Λένε ότι οι μισοί Ελληνες γράφουν ποίηση, αλλά ελάχιστοι τους διαβάζουν. Τους περισσότερους ποιητές το κοινό τούς αγνοεί. Γνωρίζει κάποια προβεβλημένα πρόσωπα-ποιητές, παρακολουθεί τις δημόσιες κινήσεις και δηλώσεις τους, αλλά μέχρι εκεί. Σπανίως διαβάζει τα ποιήματά τους. Είναι έτοιμοι όλοι, με το μαχαίρι στα δόντια, να τους σφάξουν με την πρώτη δήλωσή τους που δεν τους ικανοποιεί. Πρόσφατο παράδειγμα η περίπτωση της Κικής Δημουλά. Δεν της συγχωρούν να μιλάει ως απλός άνθρωπος, πρέπει να γίνει Τειρεσίας, να προβλέπει τα μελλούμενα.

Η Κρίση της Ποίησης

Γιάννης Σμυρλής, «Κονσέρτο για σιωπή», εκδ. Ηριδανός 2013

 

Σπύρος Αραβανής

Θα ξεκινήσω με δύο παρατηρήσεις: η πρώτη είναι μια σκέψη του ποιητή και μεταφραστή Βασίλη Λαλιώτη: «Νομίζω», λέει, «πως την εποχή της γραφομανίας η δύναμη κάθε ποιητή μπορεί να μετρηθεί από τον αριθμό των μιμητών του. Να πούμε ας πούμε η Δημουλά είναι ποιήτρια τετρακοσίων μιμητών. Ο Ελύτης τετρακοσίων κι αυτός. Ο Σεφέρης, η μετοχή έπεσε, των ενενήντα μιμητών. Ο Εμπειρικός των πενήντα μιμητών, ο Λειβαδίτης έχει ανέβει πολύ, των εξακοσίων μιμητών Είναι ο μόνος τρόπος νομίζω να βάλουμε λίγη τάξη».
Η δεύτερη παρατήρηση ειναι μια γνωστή ρήση: «Οι ατάλαντοι μιμούνται, οι ταλαντούχοι κλέβουν». Έτσι έλεγε ο Πάμπλο Πικάσο αλλά και ο δικός μας Μάνος Χατζιδάκις (απαντώντας σχετικά με την ομοιότητα του μουσικού θέματος του τραγουδιού του «Χασάπικο 40» με τη Συμφωνία αριθμός 40 του Μότσαρτ).

Η γωνιά της ποίησης

Νίκος Καββαδίας

Fata Morgana

                                       
Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνειο αρραβωνιάζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Αντισταθείτε

Μιχάλης Κατσαρός

Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ χτίζει ἕνα μικρὸ σπιτάκι
καὶ λέει καλὰ εἶμ᾿ ἐδῶ.
Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ πάλι γύριζε στὸ σπίτι
καὶ λέει Δόξα σοι ὁ Θεός.
Στὸν περσικὸ τάπητα τῶν πολυκατοικιῶν
τὸν κοντὸ ἄνθρωπο τοῦ γραφείου
στὴν ἑταιρεία εἰσαγωγαὶ-ἐξαγωγαί
στὴν κρατικὴ ἐκπαίδευση καὶ τὸ φόρο
ἀντισταθεῖτε σὲ μένα ἀκόμα ποὺ ἱστορῶ.
Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ χαιρετᾶ ἀπ᾿ τὴν ἐξέδρα
ὧρες ἀτέλειωτες τὶς παρελάσεις.
Στὸν Πρόεδρο τοῦ Ἐφετείου ἀντισταθεῖτε,
στὶς μουσικές, τὰ τούμπανα καὶ τὶς παράτες,
σ᾿ ὅλα τὰ ἀνώτερα συνέδρια ποὺ φλυαροῦνε,
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι,
σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄγονη κυρία ποὺ μοιράζει ἔντυπα ἁγίων,
λίβανον καὶ σμύρναν.
Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ ὅλους αὐτοὺς ποὺ λέγονται μεγάλοι
καὶ γράφουν λόγους πλάι στὴ θερμάστρα.
Στὶς φοβερὲς σημαῖες τῶν κρατῶν καὶ τὴ διπλωματία,
στὰ ἐργοστάσια πολεμικῶν ὑλῶν,
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ λένε λυρισμὸ τὰ ὡραῖα λόγια,
στὰ γλυκερὰ τραγούδια μὲ τοὺς θρήνους,
στοὺς θεατές, στὸν ἄνεμο...
Ἀντισταθεῖτε.

Ποίηση - ' Φοβᾶμαι...' του Μανώλη Αναγνωστάκη

Φοβᾶμαι...

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.
Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.



Νοέμβρης 1983