ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΕΠΑΦΗ

Το ιστολόγιο Πενταλιά πήρε το όνομα
από το όμορφο και ομώνυμο χωριό της Κύπρου.
Για την επικοινωνία μαζί μας
είναι στη διάθεσή σας το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:
pentalia74@gmail.com

Affichage des articles dont le libellé est ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ. Afficher tous les articles

vendredi 16 mai 2014

Ιδέες - Γκουστάβο Ζαγκρεμπέλσκι, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο: ''Η ουσία της δημοκρατίας χάνεται. Ο καιρός μας είναι ο καιρός της δημοκρατικής υποκρισίας και μάλιστα σε παγκόσμια κλίμακα''

Δημοκρατία ή ολιγαρχία;

 
 


Από τον Θανάση Γιαλκέτση

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα ενός διαλόγου μεταξύ του Λουτσιάνο Κάνφορα και του Γκουστάβο Ζαγκρεμπέλσκι, που έγινε στην ιστορική έδρα του παλαιότερου Πανεπιστημίου της Μπολόνια. Διεθνώς γνωστός ως ιστορικός των αρχαίων χρόνων, ο Λουτσιάνο Κάνφορα διδάσκει Κλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι. Ο Γκουστάβο Ζαγκρεμπέλσκι είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο.

Γκουστάβο Ζαγκρεμπέλσκι: Στην τελευταία σελίδα του βιβλίου σας «Intervista sul potere» (Laterza, 2013) αναφέρεστε στην επιστροφή στην κυριαρχία των ολιγαρχιών, έπειτα από δύο αιώνες δημοκρατικών αγώνων, ως ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα του κόσμου στον οποίο ζούμε. Και εγώ νομίζω ότι αυτό είναι το κυριότερο πρόβλημα του καιρού μας. Εδώ βρίσκεται ίσως το κλειδί για να κατανοήσουμε αυτό που συνήθως δεν γίνεται κατανοητό, ξεκινώντας από το τέλος της πολιτικής και από τον θρίαμβο της τεχνικής, που κρύβει το πρόσωπο της εξουσίας, τις μορφές της, τους πρωταγωνιστές της.

vendredi 25 janvier 2013

Πολιτική ρήξης και δημοκρατία


Για να σκεφτούμε με συνέπεια και συνοχή το θέμα της ρήξης πρέπει πρώτα απ' όλα να αναλογιστούμε πως η ώρα της ρήξης (ευλογημένη ή μη) δεν είναι κάτι που αποφασίζεται από την κορυφή, δηλαδή από την πολιτική ηγεσία. Δεν είναι κάτι που αποφασίζεται από κανένα.
Η πολιτική δεν είναι αυτόνομη, αλλά όργανο και μοχλός κοινωνικών και οικονομικών πιέσεων. Αρα, η ρήξη που θα αποφασίσει ο πολιτικός δεν είναι άλλη από τη ρήξη που έχει προηγηθεί στους κόλπους της κοινωνίας και αυτό είναι τόσο βέβαιο, ώστε να μας επιτρέπεται να πούμε πως ο πολιτικός στην πραγματικότητα όταν αποφασίζει ρήξεις καλείται να ανταποκριθεί σε κάτι ήδη υπαγορευμένο. Το θέμα είναι αν θα το κάνει.
Οι κυβερνήσεις, που διοικούν αποκλειστικά ως θεματοφύλακες συντηρητικών επιλογών, αστυνομεύουν την ομαλή πορεία των πραγμάτων και αποκρούουν κάθε ιδέα ανανέωσης, μπορεί να ασκούν εξουσία περιφρουρώντας το παραδοσιακό και το συνηθισμένο, σίγουρα όμως δεν ασκούν πολιτική, που σημαίνει ανατροπή του αναχρονιστικού και του καθιερωμένου. Η πολιτική ή θα είναι ανατρεπτική ή δεν θα είναι πολιτική.