Στέφανος Κωνσταντινίδης
Οι τελευταίες τουρκικές επιθετικές
ενέργειες αφαίρεσαν και το τελευταίο φύλλο συκής από όσους επμένουν να
καταλήξουμε στους «όρους αναφοράς» και να πάμε χωρίς καθυστέρηση σε
συνομιλίες. Δηλαδή στους όρους αναφοράς θα δεχτούμε όσα προβάλλει η
Άγκυρα για την Αμμόχωστο, τη δημιουργία τουρκικού «Προξενείου» στην
πόλη, την αποδοχή των αξιώσεων της ότι το μεγαλύτερο μέρος της κλειστής
πόλης ανήκει στο ΕΒΚΑΦ και όσοι θέλουν να επιστρέψουν, αν στο μεταξύ δεν
δημευθεί το σπίτι τους, θα πρέπει να επιστρέψουν υπό τουρκοκυπριακή
διοίκηση; Θα δεχτούμε να μπει το φυσικό αέριο στο τραπέζι και η
αριθμητική πολιτική ισότητα που θα μας δένει στο άρμα του
νέο-οθωμανισμού και θα διαλύει την Κυπριακή Δημοκρατία; Υπάρχει ποιο
εύκολος δρόμος προς την Αλεξανδρετοποίηση και τον εξαφανισμό κάθε
ελληνικής παρουσίας σε αυτή τη γωνιά της Ανατολικής Μεσογείου; Την ίδια
ώρα που η Άγκυρα ισλαμοποιεί τα κατεχόμενα και περιθωριοποιεί τους
Τουρκοκυπρίους με την εγκατάσταση δεκάδων χιλιάδων εποίκων;
Δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία ότι
στην περίπτωση της Τουρκίας ισχύει το γνωστόν «πάσσαλος πασσάλω
εκκρούεται». Η τουρκική γεώτρηση, στο ήδη αδειοδοτημένο τεμάχιο 8 από
την Κυπριακή Δημοκρατία, στο οποίο η ΕΝΙ έχει προχωρήσει σε όλες τις
έρευνες και έχει εξασφαλίσει τις άδειες για εκμετάλλευση από την
Κυπριακή Δημοκρατία από το 2018, είναι μια καθαρή πειρατική ενέργεια
χωρίς προηγούμενο στις διεθνείς σχέσεις. Αποδεικνύει ταυτόχρονα ότι η
θωράκιση από την παρουσία των εταιρειών-κολοσσών στην κυπριακή ΑΟΖ για
την οποία μιλούσε η κυπριακή κυβέρνηση είναι χωρίς αντίκρισμα. Βέβαια
λόγοι παρηγορητικοί θα υπάρξουν από διάφορες κατευθύνσεις, αλλά κανένας
δεν θα εμποδίσει ή θα σταματήσει τις παράνομες τουρκικές ενέργειες. Τα
τριμερή σχήματα συνεργασίας στην περιοχή στα οποία η Κύπρος συμμετέχει
παρέχουν μιας μορφής διπλωματική στήριξη αλλά δεν θωρακίζουν την
κυπριακή ΑΟΖ, όπως δεν την θωρακίζουν και οι ξένες εταιρείες. Έτσι η
Τουρκία προχωρεί ακάθεκτη στην επιβολή τετελεσμένων. Η χρόνια
διστακτικότητα της κυπριακής κυβέρνησης, ήδη από το 2013, να προχωρήσει
με γρήγορους ρυθμούς στο ερευνητικό της πρόγραμμα σε μια εποχή που η
Τουρκία δεν διέθετε ακόμη τα τεχνικά μέσα να επέμβει στην κυπριακή ΑΟΖ,
αποδεικνύεται σήμερα καταστροφική. Η καθυστέρηση αυτή του προγράμματος
στόχευε στον κατευνασμό και εξευμενισμό της Τουρκίας. Υπήρχε τότε η
ψευδαίσθηση στην κυβέρνηση Αναστασιάδη, με την ενθάρρυνση και των
Αμερικανών, ότι η Τουρκία του Ερντογάν ήταν έτοιμη να προχωρήσει σε λύση
του Κυπριακού. Ήταν η ίδια πολιτική που ακολουθήθηκε και στο παρελθόν,
να δοθούν, υποτίθεται, κίνητρα στην Τουρκία.
