Κοινωνία - Ζούμε μαζί, αλλά μόνοι. Ισως η δημογραφική ομάδα τού αύριο είναι τα ζευγάρια που ζουν χωριστά

Λένα  Παπαδημητρίου 

Εχω ένα ζευγάρι φίλων, εκείνος έλληνας καθηγητής της Νομικής σε πανεπιστήμιο του Λονδίνου, εκείνη βρετανή αρχαιολόγος. Ζουν μαζί στο διαμέρισμά τους στο Λονδίνο, αλλά και μακρά χρονικά διαστήματα χωριστά (όταν, π.χ., εκείνη βρίσκεται για ανασκαφές στην Κύπρο ή όταν εκείνος πηγαίνει μόνος του διακοπές στη Νάξο). Εξαιρετικά ερωτευμένοι (και μεταξύ τους και με τη δουλειά τους), με πλείστα ενδιαφέροντα και φίλους, και εκ πεποιθήσεως άτεκνοι, έχουν, λόγω συνθηκών, επιτύχει ένα ιδιάζον σύστημα αυτάρκους συνύπαρξης.

Ητοι, περνούν μια χαρά ο καθένας μόνος του (χωρίς συντριβή, υστερίες και ανασφάλειες), αλλά ταυτόχρονα ο ένας αποζητάει, με ένα ήρεμο, συμπαγές πάθος, την παρουσία του άλλου. Θυμάμαι μια φορά που τον είχα ακούσει να της μιλάει στο τηλέφωνο. Οκτώ χρόνια παντρεμένος και η φωνή του ηχούσε σαν στη δεύτερη μέρα honeymoon σε ατόλη του Ινδικού.

Ομολογώ ότι τους έφερα στο μυαλό μου όταν διάβασα εσχάτως για το «νέο αμερικανικό πείραμα» (που έχει, βεβαίως, διοχετευτεί με ταχύτατους ρυθμούς σε Δυτική Ευρώπη, Βρετανία, Καναδά και Αυστραλία). Πρόκειται για το λεγόμενο LΑΤ (Living Apart Together, σε ελεύθερη απόδοση το «συζήν χωριστά»), μέχρι πρότινος μια ζηλευτή εκκεντρικότητα διασήμων (όπως οι Ελενα Μπόναμ Κάρτερ - Τιμ Μπάρτον, αν και προτιμώ το ζεύγος Σιμόν ντε Μποβουάρ - Ζαν-Πολ Σαρτρ). Ζευγάρια σε μακροχρόνιες, αυστηρά (ή όχι και τόσο) μονογαμικές σχέσεις, που στην πλειονότητά τους έχουν επιλέξει να ζουν σε διαφορετικά σπίτια (ενίοτε και σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη).

Ο ξένος Τύπος το σερβίρει ως το τέλειο αντίδοτο στο ρεκόρ διαζυγίων, ως εναλλακτικό τρόπο να δομήσεις την οικογενειακή σου ζωή μακριά από τις συμβάσεις της πυρηνικής οικογένειας (με τον μπαμπά, τη μαμά, το αγοράκι και το κοριτσάκι να βρίζονται γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι), μακριά από την ολοσχερή φθορά της καθημερινότητας, την αλληλοϋπονόμευση, τη διάψευση των προσδοκιών αυτού που θα μπορούσατε να ήσασταν μαζί, την γκρίνια για το ποιος θα βγάλει αυτή τη φορά τον σκύλο βόλτα.

 To LAT μοιάζει μια υγιής πρόεκταση του παλαιότερου Intermittent Husband Syndrome (σε ελεύθερη απόδοση, «σύνδρομο διαλείποντος συζύγου»), που όπως έγραφαν πριν από καμιά δεκαριά χρόνια οι κυριακάτικοι «Times» του Λονδίνου, έπληττε και τα δύο φύλα, αλλά έδειχνε μια ιδιαίτερη προτίμηση σε γυναίκες στελεχών επιχειρήσεων. Εκεί, βέβαια, η μοναξιά ήταν καταναγκαστική. Εκείνος, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, μάζευε αεροπορικά «μίλια» και ζούσε το μεγαλύτερο μέρος του έτους σε δωμάτια ξενοδοχείων. Εκείνη, πάλι, έμενε πίσω με τα παιδιά, τη Φιλιππινέζα, τη νεύρωση και το χαώδες κενό επάνω στο διπλό κρεβάτι.

Αντιθέτως, στο νεοαφιχθέν Living Αpart Τogether, η απουσία δεν είναι καταλυτική, αλλά «ελεγχόμενη». Απολαμβάνεις τον ζωτικό σου χώρο και χρόνο σαν ένας από τους 32,7 εκατομμύρια singletons (σ.σ.: oι ζώντες μόνοι) που έχουν κατακλύσει τις ΗΠΑ, αλλά, όταν το επιλέξεις, μπορείς να ξυπνήσεις με κάποιον σε στάση «κουτάλι» ή να τρέξεις αγχωμένος να παραλάβεις τα παιδιά από τον παιδικό σταθμό. Επιπλέον, κερδίζεις την αυτονομία και την ατομικότητά σου, χωρίς κανείς να σε ταξινονομεί αυτομάτως σε μια από τις δακτυλοδεικτούμενες δημογραφικές ομάδες (με όλους τους άλλους εξωτικούς μονήρεις που, π.χ., φοβούνται τη δέσμευση ή ζουν αποκλειστικά για αυτήν). Και δεν χάνεις τίποτα σε οικειότητα και συντροφικότητα, έχεις έναν ώμο να ακουμπήσεις το κεφάλι σου, έχεις κάποιον να μοιραστείς τα άπλυτα και τα υπαρξιακά σου. Δεν είναι και τόσο δύσκολο, δεν χρειάζεται καν ιδιαίτερη προσπάθεια ή προσαρμογή, η μετάβαση έχει γίνει σταδιακά. Το 2000 ένα ζευγάρι παντρεμένων είχε πολύ λιγότερες πιθανότητες να φάει μεσημεριανό στο ίδιο τραπέζι ή να δουλέψει για ένα κοινό πρότζεκτ από ό,τι το 1980, ενώ σίγουρα είχε πολύ λιγότερους κοινούς φίλους. Η αυτονομία έχει σχεδόν... επέλθει από μόνη της.

Ισως οι Living Apart Together είναι η δημογραφική ομάδα τού αύριο. Ισως μία χωριστή πόρτα, ένα χωριστό διαμέρισμα, ένα χωριστό μπανγκαλόου να είναι ο τρόπος να πορευτείς δίπλα σε κάποιον, περιφρουρώντας τη μοναχικότητά σου. Ισως, πάλι, βέβαια η πρόταση LAT να είναι μια ακόμη ανεδαφική, new age μπαρούφα που αφήνει απέξω όλον αυτόν τον αγώνα που ενέχει το να ζεις, να πέφτεις και να σηκώνεσαι δίπλα σε κάποιον κάτω από την ίδια στέγη...


Πηγή: www.tovima.gr
Δημοσιεύτηκε στις 14/05/2013