
Εξετάζοντας το μηδειακό αρχέτυπο στην πορεία της ιστορίας βλέπουμε ότι σε αυτό αποτυπώνεται η πορεία της θέσης της γυναίκας από τη μητριαρχική στην πατριαρχική κοινωνία. Οι ανθρωπολογικές μελέτες φύλου καταλήγουν στο συμπέρασμα πως η σταδιακή υποτίμηση των γυναικείων θεοτήτων υπήρξε ένας καθοριστικός παράγοντας για τον αποκλεισμό της γυναίκας από το κοινωνικό πεδίο
Ας δούμε, πρώτα, λίγα πράγματα για τη λειτουργία του μύθου. Οι μύθοι στην αρχαιότητα χρησίμευαν ως οργανωτικά σχήματα για τη ζωή των ανθρώπων.
1 Τα μυθικά αρχέτυπα αποτελούσαν οδηγό για τον άνθρωπο της αρχαιότητας, που καθόριζε τα όρια μέσα στα οποία οι σκέψεις και οι δράσεις του θεωρούνταν ηθικές και κοινωνικά αποδεκτές. Ο μύθος στην αρχαία Ελλάδα είχε παιδαγωγικό και κοινωνικοποιητικό χαρακτήρα. Ο Αριστοτέλης θεωρεί την παρακολούθηση μιας τραγωδίας, που αποτύπωνε ένα μύθο, γεγονός, το οποίο μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στη γνώση. Μέσω της τραγωδίας, οι αρχαίοι Έλληνες διδάσκονταν τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να προσλαμβάνουν την κοινωνική πραγματικότητα. Η παρακολούθηση μιας τραγωδίας ήταν μια κοινωνική διαδικασία που τους έδινε την ευκαιρία να συγκροτήσουν τα αρχέτυπα, τα οποία θα τους επέτρεπαν να δρουν και να σκέφτονται σαν μέλη της ομάδας στην οποία ανήκαν.
Ο μύθος, κατά τον Levi Strauss, αποτελεί μια «παγκόσμια δομή σκέψης», ένα είδος αρχετύπου, το οποίο διέπει τις κοινωνικές σχέσεις των ατόμων. Ο ίδιος αντιπαραθέτει τη λειτουργία του μύθου στη λειτουργία της επιστήμης. Ο μύθος δεν κατορθώνει να δώσει στον άνθρωπο μεγαλύτερη κυριαρχία πάνω στο περιβάλλον του, όπως η επιστήμη. Αντίθετα, αυτό που του προσφέρει είναι μια ψευδαίσθηση, ότι έχει την ικανότητα να κατανοήσει το σύμπαν και ότι, τελικά, το κατανοεί
2.