Κύπρος : Ξαναγράφεται η ιστορία...

 

Stephanos Constantinides

Τί σου είναι αυτή η νέα τάξη...Οι "ιστοριογράφοι" της, άρχισαν σιγά-σιγά να υποστηρίζουν πως και στην Κύπρο το 1974 οι Αμερικανοί έστειλαν τους Τούρκους ως απελευθερωτές. Το διαπίστωσαν λέει μετά από ενδελεχές ψάξιμο των αμερικανικών αρχείων. Κι άδικα τους κατηγορούσαμε τόσα χρόνια... Άδικα, λέει, κατηγορούσαμε τον Κίσσινγκερ... Αφού το λένε οι ιστοριογράφοι της νέας τάξης, υποκλινόμεθα!

• Ανδρέας Παπασταύρου, Tassos Tassou, Maria Rivelli Petropoulou et 4 autres aiment ça.
• 

  Eleftherios Eleftheriou ναι και τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ που μας βομβάρδιζαν ήτανε ...fantoms= φαντάσματα... μήπως το μπέρδεψαν και νομίζουν ότι είναι της φαντασίας μας????
• 

  Eleftherios Eleftheriou Και ο Κίσσινγκερ αφού λάτρευε τον Μακάριο... το είπε και ο άλλος σύγχρονος συνωνόματος του... ο Δρουσιώτης... Δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ...
• 

  Votre commentaire...

Ιστορία - Ο Γάλλος ιστορικός Ζακ Λε Γκοφ: «Ποιο είναι το παρελθόν του οποίου οφείλουμε να μεταβιβάζουμε τη μνήμη; Μου φαίνεται αναμφίβολο ότι αυτό είναι πάνω απ’ όλα το ελληνορωμαϊκό παρελθόν, δηλαδή το βαθύτερο στρώμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού».

Το να μην προτείνουμε στους νέους μια γνώση της Ιστορίας, η οποία θα ανατρέχει στις θεμελιώδεις και μακρινές περιόδους του παρελθόντος, ισοδυναμεί με το να κάνουμε αυτούς τους νέους ορφανά του παρελθόντος και με το να τους στερούμε τα μέσα για να σκέφτονται σωστά τον κόσμο μας και για να μπορούν να δρουν ορθά.





  
Από τον Θανάση Γιαλκέτση

Μία από τις μεγάλες μορφές του σύγχρονου ευρωπαϊκού πνεύματος, ο Γάλλος ιστορικός Ζακ Λε Γκοφ, πέθανε την 1η Απριλίου στο Παρίσι σε ηλικία 90 ετών. Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα συνέντευξης που έδωσε ο Ζακ Λε Γκοφ στην Ιταλίδα ιστορικό Ντανιέλα Ρομανιόλι τον Οκτώβριο του 2005, στο πλαίσιο της εκδήλωσης Festa della storia, που οργάνωσε το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια.

Όταν τα Αρχαία Ελληνικά γίνονται προ-τουρκική γλώσσα !

Ιστορία, η πιο ταλαιπωρημένη επιστήμη

Υπάρχουν χώρες που καπηλεύονται μετά μανίας την ιστορία άλλων

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Οποτε πρόκειται για χώρες τεχνητές, επινοημένες για μικροπολιτικούς λόγους, όπως είναι η FYROM, είναι αναμενόμενο αυτές να έχουν πρεμούρα να επινοήσουν με τη σειρά τους δική τους ιστορία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, βέβαια, οι βόρειοι γείτονες βρήκαν πρόσφορο έδαφος και έκαναν τα δικά τους, χάρη στην εγχώρια νανοπολιτική μεγάλων ανδρών, είτε αριστερών (Ζαχαριάδης) είτε δεξιών (Σαμαράς).

Το πρόβλημα όμως πάει πιο μακριά, όταν χώρες που έχουν δική τους ιστορία εννοούν σε βαθμό μονομανίας να καπηλευτούν την ιστορία άλλων. Μια ιδέα παίρνει κανείς ήδη από τις αφίσες του τούρκικου ΕΟΤ, γεμάτες με ιωνικούς κίονες, να πλημμυρίζουν τα διεθνή ΜΜΕ. Ανεπανάληπτη εμπειρία είναι κάθε περιήγηση σε αρχαιολογικό χώρο της Ιωνίας.

Σε πρόσφατη ξενάγηση πολυεθνικού γκρουπ στην Εφεσο, οι Ελληνες που συμμετείχαν στη συνάντηση άκουγαν άναυδοι, μπροστά στις ελληνιστικές επιγραφές, την ξεναγό να λέει ότι είναι γραμμένες σε μια προ-τουρκική γλώσσα που δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί. Προσπαθούσαν να εξηγήσουν στους υπόλοιπους ότι είναι ελληνικά, αλλά με τα υποτυπώδη Αρχαία του δημόσιου Λυκείου ίσα που κατάφερναν να συλλαβίζουν. Πιο καλά τα διάβαζε ο Γάλλος, που είχε κάνει στο δικό του Λύκειο καλά Αρχαία Ελληνικά.

Αθήνα 1922, Η δίκη των έξι

                       Στην έδρα τα μέλη του στρατοδικείου. Κάτω, όρθιοι οι κατηγορούμενοι.

                       Τότε υπήρχε ακόμη το Γουδί... Σήμερα κανένας δεν πληρώνει για τίποτε.

Οι δυτικοί Ελληνες

Θερμού Μαρία 

Ενα πανόραμα των νησιών του Ιονίου την εποχή της Βενετοκρατίας 

Στο χάρτη ο στόλος της Βενετίας. Μια μεγάλη ναυτική δύναμη

Εζησαν υπό καλύτερες συνθήκες οι Επτανήσιοι κάτω από τη βενετική κυριαρχία από τους λοιπούς Ελληνες που βρέθηκαν υπό τους Τούρκους; Είναι ένα από τα βασικότερα ερωτήματα στα οποία καλούνται να απαντήσουν οι ιστορικοί της συγκεκριμένης περιόδου, παρ΄ ότι είναι ευρέως διαδεδομένη η αντίληψη ότι οι κάτοικοι των Ιονίων νησιών υπήρξαν πιο «τυχεροί», γιατί υπέφεραν λιγότερο. Η διαφορά της ποιότητας του πολιτισμού μεταξύ Βενετών και Τούρκων αλλά και το είδος του πολιτισμού, καθώς Δύση και Ανατολή είχαν αποτελέσει τμήματα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, οι ρίζες της οποίας πήγαιναν βαθιά στο παρελθόν του ελληνικού και του ρωμαϊκού κόσμου, έχουν συντελέσει πολύ σε αυτή την άποψη. Η απάντηση όμως είναι απλούστερη και ταυτόχρονα σύνθετη.«Επί Βενετοκρατίας τα Ιόνια νησιά δεν βρέθηκαν μόνον υπό διαφορετικό κατακτητή, παρά έζησαν και υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες από την υπόλοιπη Ελλάδα»γράφει ο δικηγόρος και ερευνητής κ. Σπύρος Γερ. Γασπαρινάτος στο βιβλίο του, το οποίο θα παρουσιασθεί την Τετάρτη 10 Ιουνίου στο Θέατρο του Κολλεγίου Αθηνών (ώρα 7 μ.μ.). Κατακτητής δηλαδή υπήρξε και στις δύο περιπτώσεις. Αλλά με διαφορετικό πρόσωπο. Ο συγγραφέας λοιπόν επικεντρώνει την έρευνά του στην αξιολόγηση αυτών των συνθηκών, καθώς θεωρεί ότι εκεί βρίσκεται το κλειδί για την ερμηνεία των περισσότερων φαινομένων της ιστορίας της Επτανήσου (πολιτικών, κοινωνικών, θρησκευτικών, πνευματικών) ακόμη και ως τις μέρες μας.

«Γενικαί επιστήμαι» και Ιστορία

Από συμπληρωματική γνώση, αιχμή του δόρατος της «εθνικής ιδεολογίας»

Του Βασίλη Κρεμμυδά

Το Διάταγμα «περί συστάσεως του Πανεπιστημίου» του 1837 περιλαμβάνει, όπως ήταν φυσικό, και τις επιστήμες ή «επιστήμες» που θα προσφέρονταν στους νέους σε ανώτατο επίπεδο· αυτές θα ήταν κατανεμημένες σε τέσσερις σχολές· facultes διευκρινίζεται. Οι τέσσερις αυτές σχολές περιγράφονται, και ονομάζονταν, έτσι:

«Α. Την των γενικών επιστημών ως φιλοσοφίας, φιλολογίας, μαθηματικών και φυσικών επιστημών, ιδίως δε χημείας, φυσικής, αστρονομίας, των διαφόρων μερών της φυσικής ιστορίας, γεωγραφίας, καταστατικής και ιστορίας με τας βοηθητικάς επιστήμας αυτών.

Β. Την της Θεολογίας.

Γ. Την της Ιατρικής.

Δ. Την των νομικών και πολιτικών επιστημών».

Σκοπός μου στο σημερινό σημείωμα δεν είναι να μιλήσω για το Πανεπιστήμιο αλλά για την Ιστορία· να δω - να δούμε μαζί - αυτή τη Σχολή «Γενικών Επιστημών», όπου η Ιστορία είναι τελευταία στην κατάταξη, το επίπεδο ανάπτυξης της χώρας τελικά και τις νοοτροπίες που αυτό καλλιεργεί και εκπέμπει.
Το πρώτο το είπαμε: ανάμεσα στις ένδεκα γενικές επιστήμες η Ιστορία κατατάσσεται ενδέκατη! Το δεύτερο το υποθέτουμε ή και το φανταζόμαστε· ιδιαίτερα εμείς οι μεγαλύτεροι, που κάμποσα απ' αυτά που λέγονται εδώ τα προλάβαμε και τα ζήσαμε στα σχολεία μας. Εννοώ: όπως η «γενική επιστήμη» Γεωγραφία ήταν να απαντήσουμε ποια είναι η πρωτεύουσα του Νομού Μεσσηνίας ή σε ποιο νομό βρίσκεται το όρος Λυκόδημον και όπως η «γενική επιστήμη» φυσική ιστορία, δηλαδή η φυτολογία, η ζωολογία κ.λπ., πρόσφερε τη γνώση αν η πατάτα ήταν φυτό μονοκοτυλήδονο ή δικοτυλήδονο, ή τη γνώση σε τι περιοχές ζουν τα αγριογούρουνα, έτσι και η «γενική επιστήμη» Ιστορία δεν ήταν άλλο από το «πότε έγινε η μάχη του Μαραθώνα;» ή «ποιος ήταν αρχηγός των Ελλήνων στη μάχη των Δερβενακίων;»!

Πάντα δολοφονούσαν για την εξουσία...

Τον δολοφόνησαν με μια μαχαιριά στο λαιμό

Ο φαραώ Ραμσής Γ΄, ο θάνατος του οποίου αποτελούσε γρίφο για τους ιστορικούς επί αιώνες, δολοφονήθηκε στο πλαίσιο μιας σκευωρίας για τη διαδοχή του και οι δράστες του έκοψαν το λαιμό, όπως αποκάλυψε μια νέα ανάλυση της μούμιας του.

Οι αξονικές τομογραφίες αποκάλυψαν μια βαθιά και πλατιά τομή κρυμμένη από τους επιδέσμους που κάλυπταν το λαιμό του μουμιοποιημένου φαραώ. Οι επίδεσμοι δεν ήταν δυνατόν να αφαιρεθούν γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα κινδύνευε η ακεραιότητα της μούμιας.
«Τελικά, με την έρευνα αυτή, λύσαμε ένα σημαντικό μυστήριο στην ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου», δήλωσε ο Άμπερτ Ζινκ, παλαιοπαθολόγος στο Ινστιτούτο των Βαλσαμωμένων Πτωμάτων και του Ανθρώπου των Πάγων, στην Ιταλία.

Στρατηγός Μακρυγιάννης

Ενα γνήσιο αλλά πρωτόγονο πολιτικό ον

Ο Ιωάννης Τριανταφυλλοδημήτρης, που πήρε από τους συναγωνιστές του το παρατσούκλι Μακρυγιάννης (1797-1864) επειδή ήταν πολύ ψηλός, υπήρξε ένα γνήσιο αλλά πρωτόγονο πολιτικό ζώο, που κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα - από τότε που ανακαλύφθηκαν (1900) τα «Απομνημονεύματά» του για το '21 και τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια - αναδείχθηκε ως ο πλέον αυθεντικός εκφραστής της «ελληνικότητας» και αξιοποιήθηκε ιδεολογικά από όλες τις παρατάξεις. Η ογκώδης βιογραφία του που κυκλοφορεί σήμερα είναι η πρώτη που τον προσεγγίζει, όχι ιδεολογικά, αλλά επιστημονικά μέσα από το σύνολο των κειμένων που άφησε πίσω του. Και αναδεικνύει μια προσωπικότητα απίστευτης πολυπλοκότητας, πολύ πιο ενδιαφέρουσα και τρομερή από τη στερεότυπη που γνωρίζαμε. Εμπορος και τοκογλύφος στην Αρτα, ο οποίος επένδυσε το μέλλον του και τα μετρητά του στον Αγώνα και διακρίθηκε στους εμφυλίους ως πολεμιστής της Διοίκησης, ξεκινώντας με τους Κολοκοτρωναίους αλλά καταλήγοντας ενάντιός τους, πήρε μέρος στο κίνημα που επέβαλε το Σύνταγμα στον Οθωνα όμως δεν υπήρξε ποτέ εκπρόσωπος του δημοκρατικού πνεύματος αλλά του αντιδραστικού. Μέσα από την πολύ ζωντανή και γλαφυρή αφήγηση του Θεοτοκά (καθηγητή ιστορικής και θεωρητικής κοινωνιολογίας στο Πάντειο), προκύπτει ανάγλυφα ένας άνθρωπος του παλιού κόσμου, με προεπαναστατική νοοτροπία, αλλά και με απίστευτη δυνατότητα προσαρμογής στα καινούργια πράγματα που έφερε η Επανάσταση. Ενας άνθρωπος με επίγνωση των συσχετισμών, ο οποίος εντέλει συμμετείχε με πάθος στην καταστροφή του δικού του κόσμου αλλά δεν άντεξε την τροπή που πήρε ο καινούργιος. Ο συγγραφέας συνθέτει το πορτρέτο του παίρνοντας υπόψη του όχι μόνο τα «'στορικά» κείμενά του - «Απομνημονεύματα» (1850), «Οράματα και θάματα»  (1851-52) - αλλά και την αρθρογραφία του, τα διοικητικά του έγγραφα και τα µίνι (αυτο)βιογραφικά του.


Νίκος Θεοτοκάς
Ο βίος του Στρατηγού Μακρυγιάννη
Απομνημόνευμα και Ιστορία
Βιβλιόραμα

Κύπρος : Το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ για την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου για αποκατάσταση δολοφονηθέντων του 55-59

Σε κάθε επανάσταση, είναι πιθανόν να διαπράττονται και λάθη. Και είναι μεγάλη η πιθανότητα τέτοια λάθη να διαπράχθηκαν και στην εθνικοαπελευθερωτική – αντιαποικιακή επανάσταση του 55-59. 

Αυτό όμως δεν δίνει το δικαίωμα σε αυθαίρετες και ατεκμηρίωτες παρεμβάσεις στην ιστορία

 Η αποτύπωση της ιστορίας δεν συντελείται ούτε με αποφάσεις Υπουργικών Συμβουλίων, ούτε με
Νόμους η Διοικητικές πράξεις.
Η ιστορία ως αποτύπωση της αλήθειας και αδιαμφισβήτητων  πραγματικών γεγονότων πρέπει να αποτελεί αντικείμενο έρευνας, αξιόπιστης, αντικειμενικής και φερέγγυας από ειδικούς επιστήμονες που δεν έχουν ελατήρια πολιτικά και κομματικά.
Έχουμε μια απόφαση του Υπoυργικού Συμβουλίου. Βάσει ποίας αρμοδιότητας και εξουσίας; Ποιος έχει εξουσιοδοτήσει το Υπουργικό Συμβούλιο να συγγράφει ιστορία;
Ως εκ τούτου αυτή η απόφαση δεν έχει καμιά απολύτως νομιμοποίηση και δεν μπορεί να της αποδοθεί καμιά φερεγγυότητα και καμιά αξία.
Αυτά δεν τα αναφέρουμε επειδή πιστεύουμε ότι τα ονόματα των ανθρώπων που περιελήφθησαν στον κατάλογο είναι προδότες. Όχι. Τα αναφέρουμε ως οφειλή στην υποχρέωση που έχουμε να τηρούνται κάποιοι απαρέγκλιτοι κανόνες όταν υπάρχει ενασχόληση με θέματα τόσο σοβαρά όπως είναι τα θέματα της ιστορίας.

Όταν η ιστορία γράφεται με διατάγματα

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Ποιος συντηρούσε λίστα προδοτών;

Tου Άριστου Μιχαηλίδη

Το κυβερνών κόμμα είχε καταρτήσει από χρόνια έναν κατάλογο από 23 φονευθέντες και υποστήριζε ότι αυτοί εκτελέσθηκαν από την ΕΟΚΑ λόγω των αριστερών φρονημάτων τους. Οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ, από την πλευρά τους, έλεγαν ότι από αυτό τον κατάλογο οι εκτελεσθέντες ως συνεργάτες των Άγγλων ήταν μόνο οι οκτώ. Ωστόσο, το ΑΚΕΛ επέμενε κι έτσι πέρασαν δεκαετίες χωρίς ποτέ να γραφτεί η ιστορική αλήθεια. Με την επιμονή του όμως το ΑΚΕΛ συντηρούσε σε κατάλογο προδοτών 23 ανθρώπους. Οι τέσσερις από αυτούς δολοφονήθηκαν μετά τον αγώνα και δεν θα μπορούσαν να αποδοθούν σε εκτελέσεις της ΕΟΚΑ κι ένας, ο Παναής Τσάρος, πυροβολήθηκε από Άγγλους και όπως γράψαμε και χθες, τιμάται κι από τους Συνδέσμους μαζί με τα άλλα θύματα του αγώνα. Με αυτά τα δεδομένα και με μεγάλη ευκολία θα μπορούσε να αποκατασταθεί η μνήμη δεκαπέντε ανθρώπων. Είναι αυτοί που δεν εκτελέσθηκαν ως προδότες από την ΕΟΚΑ, αλλά είτε σκοτώθηκαν σε επεισόδια, είτε δολοφονήθηκαν από άγνωστους άσχετους με την ΕΟΚΑ, είτε άλλως πως, πάντως δεν θεωρούνται ότι ήταν συνεργάτες των Άγγλων, με την έννοια που η κοινή λογική προσδίδει στην προδοσία. Όμως, το ΑΚΕΛ, επαναλαμβάνω, για λόγους κομματικής κατανάλωσης, τους έβαλε όλους σε κατάλογο προδοτών και διέδιδε ότι αυτοί εκτελέσθηκαν από την ΕΟΚΑ ως προδότες.

«Ιστορική απόφαση» ή «ιστορικό έγκλημα»;

Το Κυπριακό Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε αποκατάσταση των δολοφονηθέντων αριστερών

Γράφεται η ιστορία με υπουργικές αποφάσεις ;

ΤΟΥ ΦΡΙΞΟΥ ΔΑΛΙΤΗ

Με μία απόφαση η οποία, όπως αναμενόταν, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις με πιο έντονη αυτή του Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ, προχώρησε χθες το Υπουργικό Συμβούλιο. Η απόφαση του Υπουργικού αφορά τις πολυσυζητημένες περιπτώσεις δολοφονηθέντων κατά την περίοδο 1955-59. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Συγγενών Δολοφονηθέντων Για τα Πολιτικά τους Φρονήματα στην Περίοδο 1955-59, πρόκειται για εκτελέσεις αθώων ανθρώπων για τα πολιτικά τους φρονήματα. Από την πλευρά τους οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ θεωρούν ότι πρόκειται για περιπτώσεις εκτελεσθέντων προδοτών κατά τη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.
Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Στέφανο Στεφάνου, το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε την αποκατάσταση της μνήμης «αδίκως δολοφονηθέντων κατά την περίοδο 1956-1958». Σε δηλώσεις του μετά τη συνεδρία του Υπουργικού, στην οποία προήδρευσε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας, είπε ότι «υλοποιώντας προεκλογική δέσμευση του προέδρου της Δημοκρατίας, το Υπουργικό Συμβούλιο προχώρησε σήμερα σε απόφαση με την οποίαν αποκαθιστά αδίκως δολοφονηθέντα πρόσωπα κατά την περίοδο 1956-1958».

Με υπουργική απόφαση γράφεται και η ιστορία στην Κύπρο...

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Ένα κράτος με κομματική ατζέντα

Tου Άριστου Μιχαηλίδη

ΔΙΑΝΘΙΖΟΥΝ τις όποιες απροκάλυπτα εριστικές αποφά-
σεις με κάτι βαρύγδουπα διακριτικά, σε κάνουν να νομίζεις
ότι είναι ιεροσυλία να αμφισβητήσεις τις προθέσεις τους.
Όπως χτες, που αποφάσισαν με συνοπτικές διαδικασίες,
την ώρα που ο κοσμάκης βρίσκεται στους δρόμους απελ-
πισμένος και δυστυχής για τα μεθεόρτια της οικονομικής
κρίσης, «την αποκατάσταση της μνήμης αδίκως δολοφο-
νηθέντων κατά την περίοδο 1956-1958» και μάλιστα το
έκαναν, λέει, «με στόχο την οικοδόμηση του ιδιαίτερα
αναγκαίου κλίματος ενότητας» και ότι «η απόφαση αυτή
θέλει να προαγάγει την εθνική συμφιλίωση». Φυσικά,
ακριβώς το αντίθετο θα συμβεί,είναι βέβαιο.

Μνήμες...

 
1919.ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ. ΚΟΡΔΕΛΙΟ ΣΜΥΡΝΗΣ. ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ Η ΑΠΟΒΑΘΡΑ ΜΕ ΔΙΑΜΟΡΦΩΜΕΝΟ ΧΩΡΟ ΜΕ ΤΡΑΠΕΖΙΑ ΚΑΙ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΟΡΟΦΑ ΑΣΤΙΚΑ ΟΙΚΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΜΗΚΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ.

Πιέρ Βιντάλ-Νακέ: η πνευματική διαθήκη του είναι και μία πτυχή της βιογραφίας του 20ού αιώνα

Η Ιστορία δεν είναι ένας εφιάλτης

Δημήτρης Αρβανιτάκης

«Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ
ΝΑ ΒΓΩ», ΕΓΡΑΦΕ Ο ΤΖΕΪΜΣ ΤΖΟΪΣ ΣΤΟΝ «ΟΔΥΣΣΕΑ»
ΤΟΥ. ΩΣΤΟΣΟ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΙΝΤΑΛ-ΝΑΚΕ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟ
ΙΣΤΟΡΙΚΟ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ:
ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ, ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΑΡΚΩΝΕΤΑΙ
Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ.
Τι κοινό μπορεί να έχει η αρχαία ελληνική τραγωδία και η υπόθεση Ντρέιφους, η δημοκρατία του Κλεισθένη και το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, οι ιδεολογικές χρήσεις της Ατλαντίδας και ο Άιχμαν, οι αρνητές του Ολοκαυτώματος, η γαλλική αποικιοκρατία και τα βασανιστήρια στην Αλγερία, οι κίνδυνοι του αναθεωρητισμού και ο καθρέφτης της αρχαίας πόλης μέσα από την τραγωδία;

Γεωγραφία και ιστορία, ένας εκρηκτικός συνδυασμός

 

Του Μιχάλη Μητσού

Το 1976, όταν πρωτοκυκλοφόρησε στη Γαλλία με τίτλο «Η γεωγραφία χρησιμεύει πρωτίστως για την κήρυξη πολέμων», το βιβλίο του Ιβ Λακόστ δεν περιελάμβανε τον όρο «γεωπολιτική». Η λέξη πρωτοχρησιμοποιήθηκε λίγα χρόνια αργότερα από τους δημοσιογράφους. Κι έπρεπε να έρθει το 1983 για να μετονομάσει ο Λακόστ το περιοδικό του «Herodote» σε «επιθεώρηση γεωγραφίας και γεωπολιτικής». Κατά την άποψή του, οι δημοσιογράφοι δεν έχουν καμιά δουλειά μ' αυτόν τον τομέα. Εκείνοι αναλύουν μια κρίση από μία διάσταση, ενώ οι γεωγράφοι τη μελετούν σε πολλαπλά επίπεδα, από το τοπικό προς το πλανητικό και αντιστρόφως. (Τα πράγματα δεν είναι βέβαια ακριβώς έτσι, αλλά αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει).

Ελλάδα - Οι «επανορθώσεις» που δεν έγιναν

Τι προέβλεπαν οι διεθνείς διασκέψεις, τι πλήρωσε η Γερμανία στην Ελλάδα, τι λένε διαπρεπείς ιστορικοί

 
Του Ηλία Μαγκλίνη
Μετά το ξέσπασμα της κρίσης χρέους και την όξυνση των σχέσεων Ελλάδας - Γερμανίας επανήλθε στο προσκήνιο το ζήτημα των αποζημιώσεων της Kατοχής, τόσο από επώνυμους πολιτικούς όσο και από τον ανώνυμο πολίτη. Πολύ πρόσφατα, ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Χρήστος Σταϊκούρας έδωσε την εντολή σύστασης επιτροπής διερεύνησης αυτής της υπόθεσης, επικαλούμενος τη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1946. Εκεί υποτίθεται ότι αποφασίστηκε το συνολικό ποσό των γερμανικών επανορθώσεων προς την Ελλάδα: 7,5 δισ. δολάρια, εκ των οποίων μόλις τα 100 εκατ. αποπληρώθηκαν. Η επιτροπή αναμένεται να καταλήξει σε πόρισμα περί τα τέλη της χρονιάς.

Πέθανε σε ηλικία 95 ετών ο μαρξιστής ιστορικός Ερικ Χόμπσμπαουμ

Eνας από τους σημαντικότερους ιστορικούς του 20ου αιώνα, ο Ερικ Χόμπσμπαουμ, πέθανε σήμερα σε ηλικία 95 ετών όπως ανακοίνωσε η οικογένειά του. Ο Χόμπσμπαουμ νοσηλευτόταν εδώ και μεγάλο διάστημα στο Royal Free Hospital στο Λονδίνο.

 

 

Ο φημισμένος βρετανός ιστορικός με την ανατρεπτική σκέψη και τον πάντα μαχητικό λόγο, συγκαταλέγεται δικαίως ανάμεσα στους πνευματικούς γίγαντες του 20ου αιώνα. Το έργο του αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσης για γενιές και γενιές ιστορικών αλλά και πολιτικών.

Η ηθική νίκη του κράτους - Ο καθηγητής Τζόζεφ Στρέγερ ανατρέχει στη δημιουργία των πρώτων ευρωπαϊκών κρατών και στην κυριαρχία τους επί της Εκκλησίας και των φεουδαρχών

Η υπογραφή της ιδρυτικής για το σύγχρονο σύστημα ανεξάρτητων 

κρατών Συνθήκης της Βεστφαλίας (1648) όπως την απεικόνισε ο ολλανδός

ζωγράφος του 17ου αιώνα Γκέραρντ τερ Μπορχ

Δημήτρης Α.Σωτηρόπουλος*

Στο ελληνικό σχολείο μαθαίνουμε να συνδέουμε την έννοια «κράτος» με τις ελληνικές πόλεις-κράτη, με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή με το νέο ελληνικό κράτος. Στις οργανώσεις των κομματικών νεολαιών μαθαίνουμε, εξίσου εσφαλμένα, να συνδέουμε την εμφάνιση του κράτους με τη ραγδαία συσσώρευση κεφαλαίου και την όξυνση της ταξικής πάλης, που οδήγησαν στην ανάγκη σύστασης ενός κράτους-διαχειριστή προς όφελος της κυρίαρχης τάξης.

Χρειάζεται προσωπικό διάβασμα για να εξοικειωθεί κανείς με την έννοια του νεότερου κράτους όπως την αντιλαμβάνονται σήμερα οι κοινωνικές επιστήμες και η Ιστορία.

Ενδιαφέρουν και αυτά. Ίσως θα μπορούσαν οι σύγχρονοι πολιτικοί να πάρουν ένα μάθημα από τις επιστολές του Καποδίστρια

Δημοπρατούνται 37 επιστολές του Καπποδίστρια με περιεχόμενο επίκαιρο όσο ποτά άλλοτε

«...Θα με λυπούσε πολύ αν ο εγωισμός και η φιλοχρηματία των οικονομικά ισχυρών, των ανθρώπων με υπόληψη και των γαιοκτημόνων με ανάγκαζε να καταφύγω στη βία. Όμως, αν πρέπει... να το κάνω δεν θα διστάσω, γιατί μου είναι αδύνατον να σταματήσω ή να κάνω πίσω...».

Κι όμως δε γράφτηκε σήμερα, αλλά το 1828 από τον Κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια. Συνολικά 37 ιδιόχειρες επιστολές του θα δημοπρατηθούν την Κυριακή 24 Ιουνίου από γνωστό ελληνικό οίκο.
Οι εν λόγω επιστολές απευθύνονται στον συνεργάτη του, Αλέξανδρο Κοντόσταυλο, την περίοδο 1789-1865 και αναφέρονται σε τρέχουσες κρατικές υποθέσεις, κυρίως οικονομικού χαρακτήρα, των ετών 1828-1830.
Δεν έχουν μόνο ιστορική αξία, αλλά συγχρόνως είναι εξαιρετικά και επίκαιρες, μιας και αποκαλύπτουν τις αγωνιώδεις προσπάθειές του να βάλει τάξη στις υποθέσεις του νεοσύστατου ελληνικού κράτους χωρίς να υπολογίζει το οποιοδήποτε κόστος. Ίσως θα μπορούσαν οι σύγχρονοι πολιτικοί να πάρουν ένα μάθημα από τις επιστολές του μεγάλου άνδρα.
«...Δεν συμμερίζομαι τη γνώμη σας σχετικά με τους εθνικούς πόρους και την ισορροπία που βρίσκετε ανάμεσα στα έξοδα και τα έσοδα. Αν συνυπολογίσετε τη φοβερή δυστυχία του λαού και την αφορία που θα μπορούσε να πλήξει επί μακρόν το έδαφος της Ελλάδας, ελλείψει πιστώσεων και κεφαλαίων, θα βλέπατε ότι τα μέσα που διαθέτουμε είναι τελείως δυσανάλογα προς τις ανάγκες μας, πράγμα που με ανησυχεί, διότι μπορώ και συμπάσχω, και υποφέρω περισσότερο από τους δυστυχείς που μου ζητούν ψωμί και δεν μπορώ να τους δώσω...» (13 Απριλίου 1828), αναφέρει σε μια άλλη επιστολή του, με την οποία απαντάει στη διαβεβαίωση του Κοντόσταυλου ότι ο προϋπολογισμός του κράτους είναι ισοσκελισμένος.
Η δημοπρασία περιλαμβάνει 442 συνολικά σπάνια βιβλία, έγγραφα και χαρακτικά και θα πραγματοποιηθεί στο Athens Plazza.

Ουμπέρτο Εκο: «Πολλές φορές η Ιστορία παράγεται από ψέματα»

Με τον ιταλό διανοητή και συγγραφέα συζητάς τα θέματα που κρύβονται πίσω από την πλοκή των μυθιστορημάτων του, πίσω από τις ειδήσεις της επικαιρότητας, πίσω από τις συλλογικές συμπεριφορές, πίσω από τις παραδεδεγμένες αλήθειες. Παραμένει ένας αμετανόητος σημειολόγος, αλλά όταν τον γνωρίσεις βλέπεις ότι διαθέτει και μία ακαταμάχητη παιδικότητα

 

Γράφει η Μικέλα Χαρτουλάρη