Τα «οικονομικά της καταστροφής», η κοσμοθεωρία του ΔΝΤ για «ένα μέγεθος» για όλους και η ανάγκη για μια πολιτική εξόδου από την κρίση που, έως τώρα, δεν φαίνεται από πουθενά
(φωτ. Ass. Press)
Δεν υπάρχει άλλος κλάδος στις κοινωνικές επιστήμες που να βασίζεται τόσο πολύ σε στατιστικά στοιχεία και σε μαθηματικούς τύπους και να είναι ωστόσο τόσο θλιβερά ανίκανος στην ανάλυση και την πρόβλεψη των γεγονότων και των διαδικασιών που μελετά από την ίδια την «καταθλιπτική επιστήμη» (όρος που αποδόθηκε στα οικονομικά από τον ιστορικό του 19ου αιώνα Thomas Carlyle). Η παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση του 2007-2008 είναι μια σημαντική περίπτωση. Σχεδόν όλο το σινάφι των καθεστωτικών οικονομολόγων πιάστηκε στον ύπνο όταν κατέρρευσε η Lehman Brothers, προκαλώντας μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Ο λόγος γι' αυτό είναι ότι οι περισσότεροι οικονομολόγοι είχαν πειστεί, με βάση τα ευφάνταστα μοντέλα της χρηματοοικονομικής τεχνικής που είχαν αναπτυχθεί τα προηγούμενα 20-30 χρόνια, ότι ο καπιταλισμός είχε ωριμάσει σε ένα σταθερό και απελευθερωμένο από κρίσεις κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Τώρα το χρήμα μπορούσε να δημιουργηθεί εκ του μηδενός (πείτε το «σχέδιο παράγωγα»), τα μεγάλα, πανίσχυρα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μπορούσαν να συσσωρεύουν πλούτο χωρίς να παράγουν νέο πλούτο, και τα αρπακτικά της Γουόλ Στριτ μπορούσαν να λεηλατούν κατά βούληση.
