Χωρίς τον τελευταίο στίχο
Ο
Εμφύλιος, η Μακρόνησος, η Κρήτη του καπετάν Ποδιά, το Παρίσι του Μάη
του ΄68, οι ταινίες του, το γράψιμο, η ζωγραφική, αλλά και ο Χατζιδάκις
και ο Τσιτσάνης και η σύντροφος της ζωής του Σωτηρία
Ο Νίκος Κούνδουρος φωτογραφίζεται στου Ζonar΄s
«Αφήνω μιαν εικόνα και πιάνω
μιαν άλλη που θα την αφήσω κι αυτή στη μέση,σαν τα ριζίτικα τραγούδια
της Κρήτης που οι τραγουδιστάδες δε λένε ποτέ τον τελευταίο στίχο,γιατί
κάθε τέλος σέρνει μαζί του θλίψη». Ο Νίκος Κούνδουρος φαίνεται να
ονειρεύεται τον θάνατό του πραγματικά και ανάμεσα στις γραμμές δοκιμάζει
κανείς μια πεισιθάνατη γεύση. Κάτω από όλες τις αφηγήσεις γύρω από
ιστορικές συγκυρίες (από τον Β Δ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο ως τον
Μάη του ΄68 στο Παρίσι) και σημαντικές αναφορές σε πρόσωπα (από τον
Τσιτσάνη και τον Χατζιδάκι ως τον Τσε) υπάρχει μόνιμα το υπόστρωμα του
αποχαιρετισμού. Αυτό δίνει απαράμιλλη δύναμη στο κείμενο γιατί είναι σαν
να σου μιλάει ο άνθρωπος που ετοιμάζεται να φύγει.