Κατάρ - Η κρίση και οι παίκτες της διαμάχης Κατάρ-Σαουδικής Αραβίας

Η σύγκρουση μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Κατάρ εξαπλώθηκε γρήγορα πέρα από το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC). Ο καβγάς κορυφώθηκε στις 5 Ιουνίου, όταν τα μέλη του GCC, Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μαζί και με την Αίγυπτο, διέκοψαν
 τους διπλωματικούς και εμπορικούς δεσμούς με το Κατάρ, το οποίο είναι επίσης μέλος της πολιτικής και οικονομικής συμμαχίας. Τις επόμενες ημέρες, χώρες εντός και εκτός περιοχής άρχισαν να επανεξετάζουν τις διπλωματικές τους σχέσεις με την κάθε πλευρά για να αποφασίσουν τίνος το μέρος θα πάρουν.

Τουρκία, η άλλη όψη

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ

Το ότι η Τουρκία έχει προβλήματα με όλους τους γείτονές της αλλά και με τις ΗΠΑ, την ΕΕ και τη Ρωσία λόγω της πολιτικής της στη Συρία είναι γνωστό. Αυτό που πρέπει να αναδειχθεί, καθώς στην Αθήνα συνήθως είτε υπερτιμούμε, είτε υποτιμούμε τον ανατολικό μας γείτονα, είναι ότι ενώ υπάρχει δυσαρέσκεια για τις επιλογές των Ερντογάν - Νταβούτογλου, ουδείς αμφισβητεί την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη και σε ισχυρό παίκτη στη διεθνή σκηνή.
Χθες έφτασε στην Αγκυρα ο Πούτιν, παρά την απόκλιση των δύο χωρών για την Κριμαία και τη Συρία. Προχθές αναχώρησε ο Πάπας Φραγκίσκος και πριν από μία εβδομάδα ολοκληρώθηκε η επίσκεψη του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Μπάιντεν.
Χθες, εξάλλου, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπαμπατζάν έδωσε συνέντευξη Τύπου στην τουρκική πρωτεύουσα εν όψει της ανάληψης της προεδρίας της ομάδας του G20 από την Τουρκία.
Οι μικρομεγαλισμοί και οι ιδεοληψίες του πρωθυπουργού Νταβούτογλου είναι βαρύνων παράγων για την απομόνωση της Αγκυρας στη Μέση Ανατολή, όμως αν θέλουμε να δούμε τη μεγάλη εικόνα, προβάλλει μία ευρύτερη κρίση: μία κρίση προσαρμογής τόσο της Τουρκίας όσο και των μεγάλων δυνάμεων στην ανάδειξη της χώρας ως ενός από τους σημαντικούς πόλους ισχύος σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο.

Ένας παλιός κομμουνιστής-μαοϊκός-στο πλευρό του Ερντογάν

Αν και η ανάλυση του σε ορισμένα σημεία καταντά ισλαμική προπαγάνδα, σε άλλα, κυρίως όσον αφορά το ρόλο της ισλαμικής αστικής τάξης της Ανατολίας, είναι κοντά στην πραγματικότητα

Μανδαλίδης Γιάννης 

Χαλίλ Μπερκτάι: Συντηρητικός εκσυγχρονιστής ο Ερντογάν 

Ο Τούρκος αιρετικός ιστορικός μιλά στο «Βήμα»

 

Ο ιστορικός Χαλίλ Μπερκτάι υπήρξε ανέκαθεν ένας αιρετικός διανοούμενος και πανεπιστημιακός. Παλιός κομμουνιστής, και δη και μαοΐκός, ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται σήμερα ως αριστερός δημοκράτης. Στη χώρα του, την Τουρκία, δέχτηκε συχνά επικρίσεις για τις ιδεολογικές του μεταπτώσεις. Τα δε τελευταία χρόνια έγινε για τους κεμαλικούς ο άνθρωπος που «αγαπούν να μισούν», εξαιτίας των αναθεωρητικών απόψεών του για την πρόσφατη τουρκική ιστορία και τον τρόπο που οικοδομήθηκε η συλλογική εθνική μνήμη της χώρας, θέσεις οι οποίες αποτελούν το αριστερό ιδεολογικό άλλοθι για το πρόγραμμα πολιτικών αλλαγών του ισλαμιστή πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. «Το Βήμα» είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει μαζί του, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, όπου βρέθηκε για να λάβει μέρος σε διεθνές επιστημονικό συνέδριο με θέμα «Οι Επαναστάσεις στα Βαλκάνια. Στάσεις και εξεγέρσεις την εποχή των εθνικισμών (1804-1908)», που έγινε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Σημαντική μερίδα της τουρκικής κοινής γνώμης διαβλέπει κίνδυνο ισλαμοποίησης της τουρκικής κοινωνίας. Είναι βάσιμες οι ανησυχίες αυτές, με δεδομένες τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν;

Τουρκία,πολιτική και μυστικές υπηρεσίες

 

Μητροπούλου Ειρήνη 

Το διπλό παιχνίδι του αρχικατασκόπου της Τουρκίας

Είναι ο άνθρωπος που έχει αναλάβει να προωθήσει το «όραμα» Ερντογάν

ΜΙΤ εναντίον CIA και Μοσάντ; Με άλλα λόγια, είναι ποτέ δυνατόν οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας να συνεργάζονται με το Ιράν, κόντρα στα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ; Και όμως, ο 45χρονος Χακάν Φιντάν, «αρχικατάσκοπος» της Τουρκίας από το 2010, φαίνεται ότι παίζει ένα τέτοιο «διπλό παιχνίδι», για λογαριασμό του «σουλτάνου» πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ευφυής, φιλόδοξος και απολύτως αφοσιωμένος στον πρωθυπουργό, ο Φιντάν θεωρείται Νούμερο 2 στην ουσιαστική κυβερνητική ιεραρχία, μπροστά ακόμη και από τον πρόεδρο της χώρας Αμπντουλάχ Γκιουλ.

Αυτή είναι η ευρωπαϊκή Τουρκία...

Ευσταθιάδης Στάθης 
Τουρκία: Εκρηξη κοινωνικού συντηρητισμού από την κυβέρνηση

Ερντογάν: Ενάντια στον χαρακτήρα οι μικτές φοιτητικές εστίες

 

Ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετσεπ Ταγιπ Ερντογαν κάλεσε τους νομάρχες να αντιμετωπίσουν αμέσως το ζήτημα των μεικτών εστιών, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα απαγορευθεί με αυστηρά μέσα η συγκατοίκηση «φοιτητών διαφορετικού φύλου»

Έκρηξη κοινωνικού συντηρητισμού στην Τουρκία και μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, εν ονόματι της δημοκρατίας.

Ο πρωθυπουργός Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε την "δυσφορία και αποστροφή" του επειδή πολλοί φοιτητές και φοιτήτριες ζουν στο ίδιο δωμάτιο. Πρόκειται για μια "κατάσταση η οποία είναι αντίθετη στον συντηρητικό δημοκρατικό χαρακτήρα μας", δήλωσε μιλώντας την Δευτέρα σε διάσκεψη στελεχών του κυβερνητικού κόμματος.

"Είδαμε μια τέτοια κατάσταση" σε αρκετά επαρχιακά πανεπιστήμια, συνέχισε ο κ. Ερντογαν, η οποία  "δεν δικαιολογείται, ακόμη και αν υπάρχει έλλειψη δωματίων στις  φοιτητικές εστίες". Και ανακοίνωσε ότι κάλεσε τους νομάρχες "να αντιμετωπίσουν αμέσως" το ζήτημα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα απαγορευθεί με αυστηρά μέσα η συγκατοίκηση "φοιτητών διαφορετικού φύλου".

Διεθνής Αμνηστία: ευρεία παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία

Οσον αφορά στις διαδηλώσεις για το πάρκο Γκεζί

Στις διαδηλώσεις του περασμένου Ιουνίου έξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και σχεδόν 8.000 τραυματίσθηκαν

 

ΛΟΝΔΙΝΟ

Η Διεθνής Αμνηστία, σε πρόσφατη έκθεσή της, καταγγέλλει ότι σημειώθηκαν «ευρείας κλίμακας παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία» στη διάρκεια της βίαιης καταστολής των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων του Ιουνίου με αφορμή την τότε απόφαση της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να καταστρέψει το πάρκο Γκεζί της Κωνσταντινούπολης.

«Η καταστολή των διαδηλώσεων στο πάρκο Γκεζί οδήγησε σε μια σωρεία παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», δήλωσε ο Αντριου Γκάρντνερ, στέλεχος της Διεθνούς Αμνηστίας, προσθέτοντας πως «έχει συστηματικά καταπατηθεί το δικαίωμα της ειρηνικής συνάθροισης, έχει παραβιαστεί το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, ενώ είναι πολλές οι περιπτώσεις βασανιστηρίων και κακομεταχείρισης».

Μια διαφορετική κριτική ανάλυση για την Τουρκία

 AHRAM : Μια από τις μεγαλύτερες αιγυπτιακές εφημερίδες

  A warning from Erdogan's Turkey

 Often cited as a model for Arab Spring countries, Turkey is marked by a massive divide between rich and poor as well as heavy state repression of labour unionists, journalists, students and Kurdish nationalists

In the Arab world, especially in Tunisia and Egypt, the so-called “Turkish model” has become one of the main propaganda slogans of reactionary forces.

The Nahda government in Tunisia and the Muslim Brotherhood in Egypt seem to believe that the success of Erdogan’s Justice and Development Party (AKP) in Turkey can give them the hope of success and the popularity that they themselves are losing.

The economic realities hidden behind this glossy image of Turkey give a different image, however. It is true that the Turkish economy experienced a certain economic growth under the government of Erdogan—GDP grew between 2002 to 2012 by annual average of 4.9 percent (with the exception of 2009, in which GDP fell by 4.8 percent). In 2012, however, the growth rate dropped to 2.2 percent.

Ο καπιταλισμός ως κηπευτικόν

 Από την Πόλη

Του ΑΡΗ ΑΜΠΑΤΖΗ

«Το εθνικό μας ποτό είναι το αριάνι» (ξινόγαλα), είναι το τελευταίο φιρμάνιον του ηγέτη της Τουρκίας. Εξεδόθη το φιρμάνιον στην προσπάθεια του τελευταίου να αντιληφθεί η κοινή γνώμη ότι θα ληφθούν πρόσθετα μέτρα για τον περιορισμό της κατανάλωσης αλκοόλ.

Αφού διάβασα τη σχετική ειδησεογραφία στις εφημερίδες, πήρα το δρόμο για το Πέρα. Ο ταξιτζής έβριζε το φιρμάνιον. Η διαδρομή, που σε κανονικές συνθήκες -οι οποίες σημειωτέον δεν υφίστανται στην Κωνσταντινούπολη και δεν φαίνεται πολύ πιθανόν να υπάρξουν- θα διαρκούσε δεκαπέντε λεπτά, είχε διάρκεια 1,5 ώρα.
Ο οργασμός δουλειάς στα εργοτάξια έχει πάρει πλέον τη μορφή οικοδομικής παρτούζας. Κτίζουν συνέχεια παντού. Αναμορφώνουν, κτίζουν και πωλούν. Η κεντρική πλατεία Ταξίμ αναμορφώνεται και αυτή, με αποτέλεσμα να επικρατεί χάος στους δρόμους. Μποτιλιαρίσματα παντού.
Τελείωσα με το Πέρα και κατευθύνθηκα στην αποβάθρα των πλοίων για το Καντίκιοϊ (Χαλκηδόνα). Ο ταξιτζής έβριζε αυτούς που βρίζουν το φιρμάνιον. Τα είκοσι λεπτά με το πλοίο για το Καντίκιοϊ ήταν μια ανάσα. Περπάτησα ανάμεσα στα πλήθη που είχαν ξεχυθεί στους δρόμους, να κάνουν κι εγώ δεν ξέρω τι κυριακάτικα. Τελείωσα αυτά που είχα να κάνω. Είχα μισή ώρα μέχρι την ώρα του πλοίου. Κάθισα δίπλα στην αποβάθρα, σ' ένα υπαίθριο καφενείο, να πιω μια λεμονάδα. Η σκατίλα που αναδιδόταν από το λιμάνι του Καντίκοϊ έκανε ένα πρωτότυπο μίγμα με το γυναικείο άρωμα που ερχόταν από το πίσω τραπέζι και μου 'ρθε να ξεράσω.

Τα όρια του νεο-οθωμανισμού

  Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*

 










Οι αναλύσεις για την Τουρκία, κυρίως από πλευράς Ελλήνων αναλυτών, κυμαίνονται συνήθως ανάμεσα σε διθυραμβικούς τόνους για τις επιτυχίες της νεο-οθωμανικής πολιτικής της και μια τέλεια παραγνώριση των τουρκικών επιτευγμάτων και δυνατοτήτων. Ανάμεσα σ’αυτές τις  δύο ακραίες αναλύσεις υπάρχει χώρος για μια πιο νηφάλια ανάλυση που θα λαμβάνει υπόψη και τις δυνατότητες και τις αδυναμίες της νεο-οθωμανικής τουρκικής πολιτικής όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τουρκία παρουσιάζει, κάτω από τη διακυβέρνηση των Ισλαμιστών, ένα σχετικό δυναμισμό τόσο στην οικονομία όσο και σε κάποιες πολιτικές μεταρρυθμίσεις. Σε κάθε περίπτωση η χώρα έχει ξεφύγει από τη στατικότητα στην οποία την κρατούσε το αποστεωμένο στρατογραφειοκρατικό κεμαλικό κατεστημένο. Η πιο σημαντική εξέλιξη στην οικονομία είναι η ανάπτυξη της Ανατολίας και η ανάδειξη μιας ισλαμικής αστικής τάξης με σημαντικό δυναμισμό. Έτσι, η τουρκική οικονομία δεν ελέγχεται πια από μόνη την κοσμική αστική τάξη που ανέδειξε ο κεμαλισμός. Σε γενικές γραμμές η τουρκική οικονομία παρουσιάζει σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης ενώ αυτή τη χρονιά θα αποπληρωθεί και όλο το τουρκικό χρέος στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Εντούτοις  πρόκειται για μια οικονομία με πολλές αδυναμίες ως προς τον παραγωγικό ιστό της και με πολλά διαρθρωτικά προβλήματα.

Τουρκικές φιλοδοξίες στην Ευρασία

Του Ιωαννη Ν. Γρηγοριαδη* Οι φιλοδοξίες της Τουρκίας να παίξει κομβικό ρόλο στην Ευρασία δεν αποτελούν νέο φαινόμενο. Υπήρξαν συνδεδεμένες με το ιδεολογικό ρεύμα του παντουρκισμού που φιλοδοξούσε να ενώσει υπό μία κρατική οντότητα και υπό τον ηγετικό ρόλο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  όλους τους τουρκογενείς πληθυσμούς του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας  και της Σιβηρίας. Αν και ο Κεμάλ Ατατούρκ ανέστειλε κάθε σχετική δραστηριότητα, δεδομένης και της στρατηγικής του συνεργασίας με τη Σοβιετική Ενωση, ο παντουρκισμός επιβίωσε ως μία από τις συνιστώσες του τουρκικού εθνικισμού. Το ιδεολογικό ρεύμα του «ευρασιατισμού» επηρέασε τη συζήτηση περί τουρκικής ταυτότητας και στρατηγικής  από τη δεκαετία του 1960. Η τουρκική αισιοδοξία έφθασε στο ζενίθ με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο Τούρκος πρωθυπουργός Τουργκούτ Οζάλ οραματιζόταν τα όρια της τουρκικής επιρροής  από την Αδριατική ώς το Σινικό Τείχος. Η ανεξαρτητοποίηση των Δημοκρατιών του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας εμφανίσθηκε ως ιστορική ευκαιρία προωθήσεως της τουρκικής επιρροής. Οι μεγάλες αυτές προσδοκίες διαψεύσθηκαν οικτρά.

Άποψη Τούρκου δημοσιογράφου

BURAK BEKDİL

burak.bekdil@hurriyet.com.tr

Erdoğan’s nation (re)building

Soon it will be a century since the Turks have been deeply divided over their soul searching. How, ideally, should the Turkish nation be? Less than a century ago, Mustafa Kemal Atatürk had his own prescription, which included, among other things, the ideal attire – even headgear – and the ideal music for the Western-minded, secular Turk. In Atatürk’s nation-building project, there was hardly a comfortable space for both Muslim and non-Muslim non-Turks.

A century later, “the Turkish metabolism” rejected Atatürk’s prescription because it was too Western and not Muslim enough. In the early years of the 21st century, Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan, the most powerful man since Atatürk, is trying to rebuild the nation.

Ο Ερντογάν θα ήταν ευτυχής αν οι αντίπαλοι του ζούσαν σε άλλο πλανήτη

BURAK BEKDİL

burak.bekdil@hurriyet.com.tr

Mais non!

Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan would probably be a much happier man if the Jews, the French as well as the secular, Shia and Alevi Muslims lived on Mars. As I argued/anticipated in this column more than once, his presumed honeymoon with French President François Hollande, the enemy of his one-time enemy Nicolas Sarkozy, ended before it even began.

Moreover, for Mr. Erdoğan, Mr. Hollande can become the new Mr. Sarkozy as more and more French tend to see Turkey’s democratization under Mr. Erdoğan’s government as a big farce, and especially if the French president decided to revive the now-defunct legislation to make denial of the Armenian genocide illegal.

Τουρκικοί σχεδιασμοί στον τομέα της ενέργειας

Η Τουρκία μετατρέπεται σε ενεργειακό κόμβο

Η τουρκική κυβέρνηση σχεδιάζει να κατασκευάσει τερματικό σταθμό για υγροποιημένο φυσικό αέριο -σε συνεργασία με το Κατάρ- στα τουρκικά παράλια στο Αιγαίο, ώστε να καλύψει την ογκούμενη εσωτερική ζήτηση φυσικού αερίου,

Θέλοντας να διαμεσολαβήσει μελλοντικώς στη διακίνηση του προϊόντος προς Ευρώπη, τόνισε σήμερα από το Αλγέρι, που επισκέφθηκε επίσημα, ο υπουργός Ενέργειας Τανέρ Γιλντίζ, μεταδίδει το Ρόιτερς.
Ο ίδιος αξιωματούχος διευκρίνισε ότι αυτός ο τερματικός σταθμός (σε σημείο του τμήματος της Τουρκίας στην πλευρά της Ευρώπης) θα έχει μια ετήσια παραγωγή 5-6 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου. Επιθυμούμε μέσω του τερματικού σταθμού, που θα κατασκευαστεί, η Ελλάδα κι η Βουλγαρία να μπορούν επίσης να καταναλώσουν αέριο, πέραν της ποσότητας που θα καλύψει την συνεχώς ογκούμενη τουρκική ζήτηση του προϊόντος, ανέφερε σύμφωνα με το Ρόιτερς ο κ. Γιλντίζ.

Όλα όσα θέλει ο Ερντογάν

BURAK BEKDİL

BURAK BEKDİL

burak.bekdil@hurriyet.com.tr

Mission possible

In comments to the press following an incident last week at Middle East Technical University (ODTÜ) in which the police attacked and detained protesting students, Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan declared: “We have a problem with the media. It is [should be] their mission to announce good things to my people. This is what I want.”

I have not heard of a prime minister in the more democratic parts of the world who tells the press what its mission is or how he likes news to be written or what things he would think the press should be reporting. All the same, recalling past and present memories of multibillion-dollar tax fines at our publishing group and colleagues in jail, I think the prime minister’s wish is a mission possible. I volunteer to launch our mission to announce “good things to Mr. Erdoğan’s people,” as His Excellency desires.

Enjoy the good news, prime minister! This is my humble New Year’s gift for you:

- Syrian President Bashar al-Assad has bowed to Turkish pressure and announced his resignation after 20 months of civil war in the country. Mr. al-Assad apologized for not having stepped down earlier and recommended Sunni Islamist rule for the future of his country.

- The Arab League has appealed to Ankara to designate Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan as the reinstated caliph of the Muslim world.

Μέση Ανατολή - Κουρδική ανάφλεξη

Οι Κούρδοι της Συρίας αναδεικνύονται ως παράμετρος μεγίστης γεωπολιτικής περιφερειακής αβεβαιότητας, καθώς πλησιάζει το τέλος του καθεστώτος Ασαντ στη Δαμασκό.


Το πολιορκημένο καθεστώς έχει δώσει τους τελευταίους μήνες στους Κούρδους που εντοπίζονται γεωγραφικά στη Βορειοανατολική Αιχμή της Συρίας πλήρη ελευθερία κινήσεων να παρενοχλούν την τουρκική πλευρά με συνέπεια να συγκρούονται ανοικτά με τις ετερόκλητες, ακόμη, ομάδες των αντικαθεστωτικών. Αν η περιοχή αυτή, όπως είναι πολύ πιθανό, ξεφύγει από τον έλεγχο της επόμενης κυβέρνησης της Δαμασκού, τότε τίθεται το ερώτημα της αντίδρασης τόσο της Αγκυρας όσο και της υπό τον Μπαρζανί Αυτόνομης Κουρδικής Οντότητας του Βορείου Ιράκ.

Δεν είναι παίκτης στη Μ. Ανατολή

Ένας πρώην Τούρκος πρέσβης δηλώνει πως απέτυχε η εξωτερική πολιτική της χώρας του

 

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Τουρκία έχει αυτοπαγιδευτεί σε ιδεολογικές προσεγγίσεις και έχασε το παιχνίδι στη Μέση Ανατολή. Οι διαπιστώσεις αυτές ανήκουν σε έναν Τούρκο πρώην πρέσβη, τον Τεμέλ Ισκίτ, ο οποίος έχει γράψει το βιβλίο «Ιστορία, Θεωρία, Θεσμοί και Άσκηση της  Διπλωματίας [στην Τουρκία]», που κυκλοφόρησε πρόσφατα σε 4η αναθεωρημένη έκδοση από τις Εκδόσεις του Πανεπιστημίου Μπιλγκί της Κωνσταντινούπολης.
Ο Τούρκος πρέσβης, σε συνέντευξή του σε τουρκική εφημερίδα (Ταράφ), θέτει μια σειρά ζητήματα που άπτονται της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του. Είναι αρκούντως αποκαλυπτικός και με ψυχρή ανάλυση των δεδομένων αδειάζει την εξωτερική πολιτική της χώρας του. Η δική του αποτίμηση είναι πως η κυβέρνηση Ερντογάν έχει αποτύχει καθώς αντιμετωπίζει την εξωτερική πολιτική με ιδεολογικές αγκυλώσεις.

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Τούρκου δημοσιογράφου Burak Bekdil για την τουρκική εξωτερική πολιτική

 Burak Bekdil

burak.bekdil@hurriyet.com.tr

The good, the bad and the shrewd

Eleftherios Venizelos, the illustrious statesman and former prime minister of Greece, once noted that the well-being of small nations is guaranteed by, 1) Realism; 2) Avoidance of illusions of grandeur; and 3) Being consistent in their alliances with powerful, even if selfish, allies.

Apparently, Venizelos’ homeland wellness prescription is the antithesis of neo-Ottoman Turkey a century later. And no doubt, Turks love that antithesis. Betting and other means of gambling are a Turkish pastime. I no longer hope to see crumbs of realism in Turkey’s foreign policy calculations, but I am still wondering whether crumbs of consistency will remain the rare commodity forever.

Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan and his foreign policy czar, Ahmet Davutoğlu, should decide, for the sake of an elementary level of consistency, whether the “world order” they praise and condemn at the same time is good or bad.

For instance, the United Nations is good when its General Assembly upgrades Palestine to non-member state status. But the U.N. Security Council is bad when it does not do as Mr. Erdoğan thinks it should do about Syrian President Bashar al-Assad. The U.N. is also bad when it does not grant Palestine full member state status.

The old League of Nations was bad when it passed resolution after resolution to condemn the Turkish occupation of Cyprus.

Γεωπολιτικές ανατροπές στη Μέση Ανατολή

Του Χριστόδουλου Γιαλλουρίδη*

Η τραγωδία της Συρίας κορυφώνεται, το δράμα δεν έχει τέλος ούτε στο ανθρώπινο, ούτε στο πολιτικό επίπεδο, γιατί ακριβώς η σύγκρουση στη Συρία δεν είναι εθνική αποκλειστικά, ούτε καν Αραβική και μόνο, αλλά έχει παγκόσμιες διαστάσεις, ιδιαίτερα εμφανείς σε πρώτο στάδιο στις περιφερειακές αλλαγές που επέρχονται. Η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ, το οποίο βρίσκεται ούτως ή άλλως στο τέλος του, ακόμα και αν επιβιώσει για ένα χρονικό διάστημα, επιφέρει αλλαγές στον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής, με επιπτώσεις στους περιφερειακούς και διεθνείς συσχετισμούς και στις ισορροπίες συμφερόντων και ισχύος.

Τουρκία-Συρία

Η τουρκική ανάμειξη στο... ναρκοπέδιο

Tου Σταύρου Λυγερού

Η κατάρριψη του τουρκικού μαχητικού-κατασκοπευτικού από τη συριακή αντιαεροπορική άμυνα έδειξε τα όρια της Αγκυρας. Ούτε το ψήφισμα αλληλεγγύης του ΝΑΤΟ ούτε οι μετακινήσεις τουρκικών στρατιωτικών μονάδων στη μεθόριο ούτε η προειδοποίηση του Ερντογάν αλλάζουν το γεγονός ότι η Αγκυρα ουσιαστικά «κατάπιε» τη δυναμική ενέργεια της Δαμασκού. Το καθεστώς Ασαντ δίνει μάχη επιβίωσης και ως εκ τούτου τα παίζει όλα για όλα. Η κατάρριψη του τουρκικού αεροσκάφους, άλλωστε, ήταν μια απάντηση. Η Αγκυρα είναι βαθιά αναμεμειγμένη στον συριακό εμφύλιο πόλεμο. Ο αντικαθεστωτικός Ελεύθερος Συριακός Στρατός έχει τις βάσεις του στην τουρκική πλευρά της μεθορίου. Από εκεί προμηθεύεται, με τη βοήθεια Αμερικανών πρακτόρων, οπλισμό και χρήματα και εκεί βρίσκει καταφύγιο. Χωρίς την υποστήριξη της Τουρκίας, οι Σύροι αντικαθεστωτικοί δεν θα είχαν επιβιώσει στρατιωτικά. Υπενθυμίζουμε ότι η Αγκυρα κατηγορεί το κουρδικό κρατίδιο του βορείου Ιράκ πως προσφέρει καταφύγιο στους αντάρτες του ΡΚΚ. Αυτό, όμως, δεν την εμπόδισε να κάνει εναντίον της Συρίας τα ίδια και πολύ περισσότερα. Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που οι Τούρκοι χρησιμοποιούν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Οι Αμερικανοί υποστήριξαν το εξεγερσιακό κύμα της «αραβικής άνοιξης», αλλά συνειδητοποιούν ότι οι δημοκρατικές διαδικασίες φέρνουν στο πολιτικό προσκήνιο όχι δυτικότροπες δυνάμεις, όπως ήλπιζαν, αλλά το βαθύ Ισλάμ. Το Ισραήλ, που έχει πολύχρονους ανοιχτούς λογαριασμούς με το καθεστώς Ασαντ, είδε στην Αίγυπτο να επιβεβαιώνονται οι φόβοι του. Γι’ αυτό και τηρεί πολύ επιφυλακτική στάση απέναντι στους σουνίτες αντικαθεστωτικούς.

Ενώ Ελλάδα και Κύπρος βυθίζονται...

Walker's World

How does Turkey do it?

(0) |

|

|

 

  

 

 

U. S. President Barack Obama (not shown) meets Turkey Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan during the United Nations General Assembly in New York on September 20, 2011. UPI/Allan Tannenbaum/Pool 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

License photo

By MARTIN WALKER, UPI Editor Emeritus

ISTANBUL, Turkey, June 25 (UPI) -- As the economies of Europe, China, India and the United States all slow at once, how does Turkey do it? How does this country, poised at the intersections of Europe, Asia and the Middle East, grow its economy last year at close to 10 percent, lower its trade deficit and get its sovereign debt upgraded by Moody's?
Low debt is part of the answer. The economy has been growing so fast that its sovereign debt is now reduced to just 42 percent of Turkish gross domestic product, the lowest level in Europe after Sweden, Russia and the Czech Republic.
Intelligent policies help. Noting the warning signs last year when the trade deficit went to more than 10 percent of GDP, the Turkish central bank introduced a controversial but imaginative two-tier interest rate system to discourage inflows of hot money, which can flow out again just as fast.
But at the same time, to encourage inward investment and local manufacture, the government introduced new trade incentives, which allow foreign automakers like Renault to export more cars to Turkey but only if they increase their local output. Automakers that increase annual output in Turkey by 100,000 units will be entitled to import additional vehicles equaling 15 percent of that amount without tariffs, Economy Minister Zafer Caglayan explained.