Συνέντευξη στην Μαρία Παναγιώτου
στο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ
Συζητώντας με τον Στέφανο Κωνσταντινίδη, καταλαβαίνεις ότι έχει την ευγένεια και την καλλιέργεια ενός κοσμοπολίτη. Άλλωστε, έζησε στο Παρίσι, το Λονδίνο, την Αθήνα, ενώ σήμερα μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Κύπρου και Καναδά. Με αφορμή το νέο του μυθιστόρημα, «Εγώ, ο Αλέξης Λάμαρης», και την ποιητική του συλλογή «μετα-ΛΕΞΗΜΑΤΑ», συζητούμε μαζί του για κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας της Ελλάδας, την άνοδο της Άκρας Δεξιάς, τους δυο πολέμους που είναι σε εξέλιξη, τον έρωτα και την ευτυχία.
–To μυθιστόρημά σας, «Εγώ, ο Αλέξης Λάμαρης», σκιαγραφεί τρεις γενιές Λαμάρηδων. Τι κοινό τους συνδέει; Οι τρεις Λαμάρηδες του μυθιστορήματος εκπροσωπούν διαφορετικές εποχές της νεοελληνικής Ιστορίας: το 1821, την περίοδο της ελληνικής ανεξαρτησίας που ακολουθεί, τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον Μεσοπόλεμο. Αυτό που τους συνδέει είναι η αγάπη για τον τόπο τους, η αγάπη για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη, η αγάπη για την ίδια τη ζωή. Στο τέλος του μυθιστορήματος, η Ήρα Λάμαρη αναστοχάζεται τους τρεις Λαμάρηδες, τον προπάππο της, τον παππού και τον πατέρα της, τη σημειολογία του καθενός, τη σημειολογία της εποχής που έζησαν αλλά και το κοινό που έδενε τους τρεις.

.jpg)



