Στους καιρούς της κρίσης

Μαθαίνοντας να ζεις μέρα τη μέρα

Tου Nικου Γ. Ξυδακη

Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα είναι η Ελλάδα ύστερα από δέκα χρόνια. Αδύνατον. Μετά πέντε χρόνια; Αδύνατον. Σ’ ένα χρόνο; Οικονομικά θα είναι ακόμη χειρότερα από σήμερα, πολιτικά ή κοινωνικά δεν ξέρω, μόνο φοβάμαι για χειρότερα. Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα είμαστε τα Χριστούγεννα. Πιστεύω ότι θα καθίσουμε γύρω από το οικογενειακό τραπέζι και σε τραπέζια φίλων και θα καταφέρουμε να γελάσουμε, να ευχηθούμε, να τσουγκρίσουμε, χωρίς να μπλέξουμε σε συζητήσεις για την Υφεση και μαυρίσει η ψυχή μας, χωρίς να χαλάσουμε τις καρδιές μας για τα πολιτικά αίτια και τα ελαττώματα του γένους. Αυτά τα Χριστούγεννα θα τα καταφέρουμε κουτσά-στραβά. Μέχρι τόσο μπορώ να δω το μέλλον, ευχόμενος να μη σκιάσει το τραπέζι καμιά βαριά κουβέντα. Πιο πέρα δεν μπορώ να δω. Δεν πρόκειται για αδυναμία πρόβλεψης, αλλά για κατάρρευση της κανονικότητας: ποτέ δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε τη μέλλουσα ζωή, αλλά τουλάχιστον η ζωή κυλούσε μέσα σαν μια ροή αναμονών, με κάποιες ευλογοφανείς προσδοκίες, με εύλογες πιθανότητες. Η κρίση διέκοψε την κανονική ροή του βίου και η ύφεση διέλυσε κάθε ορθολογιστική ή έστω ευλογοφανή προσδοκία. Οχι μόνο ποσοτικά, αλλά και ποιοτικά.

Ο ένας κρύβεται πίσω από τις κατεργαρίες του άλλου

Στίγμα

Η κατάρρευση των δύο συστημάτων

  Κωστάκης Αντωνίου

Ο πολίτης οργίζεται, αφορίζει, διαμαρτύρεται, αλλά στο τέλος καταλήγει στην αγκάλη των ίδιων σαθρών κατεστημένων

Η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, το οποίο διαφεντεύει τη διακυβέρνηση του τόπου, κατέρρευσε στα μάτια των λογικών και προβληματισμένων πολιτών. Η κομματοκρατία, που για χρόνια καταδυναστεύει τον τόπο και τον έχει οδηγήσει σε εθνικές και οικονομικές συμφορές, δεν μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματα της κοινωνίας και του κράτους.
Την ίδια στιγμή, η αξιοπιστία του τραπεζικού συστήματος, κύριου στυλοβάτη της οικονομίας και της ανάπτυξης, γίνεται θρύψαλα στα μάτια του πολίτη. Βυθισμένο σε αμαρτήματα, σε διαπλοκή, σε εγκληματικά λάθη, έγινε κέντρο σκανδάλων και παρανομιών. Ελληνικά ομόλογα, αξιόγραφα, χαριστικές διαγραφές χρεών, αποτελούν τα "επιτεύγματά" του τα τελευταία χρόνια.

Όταν αυτοί οι δύο κύριοι πυλώνες του κράτους χειμάζονται από διαπλοκές, εγκληματικά λάθη και πρωτοφανή έλλειψη ευθύνης και σεβασμού προς το κοινωνικό σύνολο, τι το καλύτερο μπορεί να αναμένει ο απλός άνθρωπος; Αυτά τα δύο συστήματα επεσώρευσαν χάος και καταστροφή, το καθένα στον δικό του τομέα και οδηγούν τον τόπο και τους ανθρώπους σε χειρότερες ακόμη καταστάσεις. Υπήρξαν κράτος εν κράτει, και ουδέποτε οι πρωταίτιοι έδωσαν λόγο για όσα έπραξαν. Ούτε κατέβαλαν κόστος, για όσα καλούνται τώρα να πληρώσουν οι απλοί άνθρωποι, εξαιτίας των τεράστιων λαθών τους.

Οι Έλληνες της Κάτω Ιταλίας

Μπακουνάκης Νίκος 

Με τους Γκρικάνους της Κάτω Ιταλίας

Το συγκρότημα Encardia και η ταινία του Αγγελου Κοβότσου «Encardia, η πέτρα που χορεύει» μας οδηγούν στη ζωντανή μουσική και γλωσσική παράδοση των ελληνόφωνων του Σαλέντο

Oι Encardia με τη Φράνκα Ταραντίνο κοντά στο Οτραντο, σε ταραντέλα

 

ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ

Γράφω στην πλατεία του Οστούνι, βόρεια του Μπρίντεζι. Ενα λευκό χωριό χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου που δεσπόζει σε μια θάλασσα από ελιές. Στο βάθος η Αδριατική. Φύγαμε χθες από την Πάτρα, με το πλοίο «Ionian Queen» των Endeavor Lines, καλεσμένοι του συγκροτήματος Encardia, του σκηνοθέτη της ταινίας «Encardia, η πέτρα που χορεύει» Αγγελου Κοβότσου και του παραγωγού της ταινίας Γιώργου Πουλίδη. Το προηγούμενο βράδυ στο πλοίο μαθήματα ταραντέλας από τον Βαγγέλη Παπαγεωργίου και τον Κώστα Κωνσταντάτο, «ψυχές» του Encardia. Χορέψαμε.

Ο Routard μου γράφει πως το Οστούνι μοιάζει με αλγερινή κάσμπα. Οχι. Είναι η Νότια Ιταλία. Η λευκότητα στον ήλιο, το μπαρόκ, η οπερατική ατμόσφαιρα. Βόλτα στο χωριό. Σταματάμε στο «L' Ulivo che canta» (Η ελιά που τραγουδάει), το υπόγειο εργαστήριο του Τονίνο Τσούρλο, ξυλογλύπτη, μουσικού και ποιητή. Δουλεύει αποκλειστικά με το ξύλο της ελιάς, που το μεταμορφώνει. Οι Encardia τον ξέρουν. Τον προσκαλούν σε μία από τις συναυλίες τους, τις επόμενες ημέρες, στο χωριό Καλημέρα. Θα τον δούμε και στην ταινία του Κοβότσου.

Ένας Αυστριακός ζωγράφος στην Αθήνα

Λυμπεροπούλου Κατερίνα 

Ο ερωτικός Γκούσταβ Κλιμτ στην Αθήνα

Εκθεση για τον μεγάλο αυστριακό καλλιτέχνη με αφορμή το επετειακό έτος 2012

Λεμπτομέρεια από την περίφημη σειρά «Ιουήθ» του Γκούσταβ Κλιμτ (Copyright Belvedere, Wien)

«Η Βιέννη γιορτάζει τον Γκούσταβ Κλιμτ. Είστε προσκεκλημένοι στο πάρτι…» Μ' αυτό το σύνθημα η πόλη που γέννησε έναν από τους μεγαλύτερους ζωγράφους του Μοντερνισμού του κινήματος της Απόσχισης και της Αρτ Νουβό διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων με αφορμή το 2012, έτος Κλιμτ, δεδομένου του ότι αν ζούσε ο αυστριακός ζωγράφος θα ήταν σήμερα 150 ετών.

  

«Gustav Klimt - Wegbereiter der Moderne» («Γκούσταφ Κλιμτ - Ένας πρωτοπόρος του Μοντερνισμού»), είναι ο τίτλος της έκθεσης που, στο πλαίσιο αυτών των εορτασμών, θα φιλοξενηθεί από τις 6 έως τις 11 Νοεμβρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων «Μελίνα» όπου θα παρουσιαστεί σε 15 πάνελ βήμα-βήμα η ζωή και η εικαστική εξέλιξη του μεγάλου καλλιτέχνη σε συνεργασία με την Αυστριακή Πρεσβεία στην Αθήνα και τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων.

Πολιτικές συσπειρώσεις

«Ολοι με τον Σαμαρά!»

Η πολιτική... πυρηνική βόμβα ήρθε στη δημοσιότητα εντελώς ξαφνικά. Σκοπεύει ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς να διαλύσει τη ΝΔ και να φτιάξει νέο, μνημονιακό δεξιό κόμμα, ενσωματώνοντας μνημονιακά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ; Προτίθεται να αρχίσει την πορεία προς το κόμμα αυτό αρχίζοντας με έναν ανασχηματισμό της κυβέρνησής του αμέσως μετά την ψήφιση των μέτρων; Θα συμπεριληφθούν στη νέα κυβέρνηση Σαμαρά αυτοπροσώπως ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης ως αντιπρόεδροι, αλλά και παρελθούσης χρήσεως υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, όπως η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο Ανδρέας Λοβέρδος και πάει λέγοντας; Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η... ρουκέτα Πάγκαλου. «Ολοι μαζί με τον Σαμαρά διότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος»; Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό.
Πάντα προσωρινά είναι τα πολιτικά κόμματα. Αντανακλούν κοινωνικούς συσχετισμούς. Δεξιά κόμματα ήταν και το Λαϊκό και ο Συναγερμός και η ΕΡΕ και η ΝΔ. Επειδή όμως έδρασαν σε διαφορετικές εποχές εκπροσωπούσαν κοινωνικές ομάδες με άλλη πολιτική συνείδηση, με άλλες προτεραιότητες.

Κυπραίων κάλλος...

Αναστασιάδης:

Συγκινούμαι που την ανταπόκρισιν του κόσμου τζιαι ειδικά της νέας γενιάς. Ως τζιαι τραούθκια του Βασίλη Παπακωνσταντίνου τραουδούν μου:

«Είσαι η ελπίδα, μας, πήδα, πήδα, πήδα μας». Θα το κάμω τζιαι τούτον. Διώ σας τον λόον μου. Αλλά ύστερα, όι να έσιετε παράπονον.

ΠΗΓΗ : Ο Φιλελεύθερος, 28/10/2012

"Monde Diplomatique": Τι απέμεινε από το κίνημα των Αγανακτισμένων;

 

Του απεσταλμένου μας Raphaël Kempf

Οδοιπορικό της εφημερίδας "Monde Diplomatique" σε Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Νάσβιλ, Σαντιάγο και Μαδρίτη

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο, μπροστά στον καθεδρικό του Αγίου Παύλου, στην καρδιά του Σίτυ: από τις 15 Οκτωβρίου του 2011, δεκάδες σκηνές είναι εγκατεστημένες σε αυτό το σημείο¹. Ο εικοσιτετράχρονος νεαρός, μαλαισιανής καταγωγής, Αμίρ Ιμράν αναλαμβάνει την ξενάγησή μας².
Το κίνημα, το οποίο ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη στις 17 Σεπτεμβρίου του 2011, υποστηρίζει ότι εμπνέεται από τους Ισπανούς Αγανακτισμένους και από την Αραβική Άνοιξη. Παρά το γεγονός ότι οι καταστάσεις διαφέρουν και τα αιτήματα είναι μερικές φορές ασαφή και νεφελώδη, από το Λονδίνο έως τη Νέα Υόρκη και από τη Μαδρίτη έως το Τελ Αβίβ συναντάμε την ίδια δυσφορία απέναντι σε μια πολιτική τάξη πραγμάτων που έχει ξεφύγει από τον έλεγχο των πολιτών και εξελίσσεται σε μια ολιγαρχία που σφετερίζεται τον πλούτο. Επιπλέον, υπάρχει το συναρπαστικό συναίσθημα της συμμετοχής σε ένα παγκόσμιο κίνημα. Ωστόσο, παρ' όλη την επιθυμία των διαδηλωτών, είναι άραγε δυνατόν να εντάξουμε όλες τις κινητοποιήσεις στην ίδια κατηγορία; Μήπως από το Κάιρο ώς την Αθήνα κι από το Σαντιάγκο ώς το Σαν Φρανσίσκο βρισκόμαστε μπροστά στην ανάδυση ενός «παγκόσμιου αγωνιζόμενου λαού»;
Το ερώτημα τέθηκε σε δύο Χιλιανούς φοιτητές, οι οποίοι, από τον Μάιο του 2011, συμμετέχουν στο κίνημα για τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση σε μια χώρα όπου τα περισσότερα πανεπιστήμια ιδιωτικοποιήθηκαν από το δικτατορικό καθεστώς του Αουγκούστο Πινοτσέτ, το 1981.

Συνέλαβαν τον δημοσιογράφο, όχι τους φοροφυγάδες της Ελβετίας...

Συλλαμβάνουν τον Κώστα Βαξεβάνη

Με tweet ο Κώστας Βαξεβάνης ενημερώνει ότι μπαίνουν με εισαγγελέα τώρα στο σπίτι όπου βρίσκεται και τον συλλαμβάνουν...

Η αστυνομία συνέλαβε το δημοσιογράφο τη στιγμή που έδινε τηλεφωνική συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό «Στο κόκκινο»

Ο μύθος περί αποβιομηχάνισης λόγω ευρώ κι η "Αριστερά της δραχμής"

Του Κώστα Καλλωνιάτη

Οι νομισματικές σχέσεις δεν είναι αδιάφορες στη διαμόρφωση της οικονομίας μιας χώρας. Το νόμισμα δεν παίζει ουδέτερο, αλλά ενεργό ρόλο στην κατεύθυνση της παραγωγικής δραστηριότητας. Αυτή είναι μια αντίληψη που συμμερίζομαι με τους “αριστερούς οικονομολόγους” και συνεπώς δεν διαφωνώ στην αναμφίβολη επίδραση που άσκησε ένα σκληρό νόμισμα όπως το ευρώ στην ελληνική οικονομία.
Το ευρώ έκανε πιο φθηνές τις εισαγωγές ενέργειας, μηχανημάτων και καταναλωτικών αγαθών μειώνοντας το κόστος παραγωγής και διαβίωσης μέσω και της μείωσης του πληθωρισμού και των επιτοκίων (μείωση κόστους χρηματοδότησης και συναλλαγών), ενώ παράλληλα κατέστησε ακριβότερες τις ελληνικές εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών αφαιρώντας τους ανταγωνιστικότητα, γεγονός που είχε ως συνέπεια την πίεση για μείωση της εγχώριας παραγωγής και της απασχόλησης.
Καθώς, όμως, οι αρνητικές επιπτώσεις επισκίασαν τις θετικές, οι "αριστεροί οικονομολόγοι" συμπεραίνουν πως το ευρώ είναι η αιτία της διόγκωσης των εξωτερικών και δημοσίων ελλειμμάτων και χρεών, καθώς και της αποβιομηχάνισης της Ελλάδας. Με άλλα λόγια θεωρούν το ευρώ βασικό υπαίτιο της κρίσης και συνακόλουθα οδηγούνται στο συμπέρασμα πως η έξοδος από αυτό είναι και η λύση στο ελληνικό πρόβλημα.
Η προσέγγιση αυτή είναι, πιστεύω, εσφαλμένη τόσο με όρους σοσιαλιστικής πολιτικής (η κρίση είναι καπιταλιστική και παγκόσμια, όχι εθνικού νομισματικού τύπου) όσο και με όρους αστικής πολιτικής. Γιατί στο πλαίσιο της Ευρωζώνης δόθηκε η δυνατότητα στην Ελλάδα ν’ αντλήσει τεράστιους κοινοτικούς πόρους και να τους αξιοποιήσει παραγωγικά ενισχύοντας όχι μόνον τις υποδομές της (όπου με τις υπερτιμολογήσεις στα οδικά έργα, κι όχι μόνον, έγινε τεράστια σπατάλη), αλλά τον ίδιο τον επιχειρηματικό κορμό της με συνέργειες, νέες τεχνολογίες, στελεχική εκπαίδευση, ποιοτικούς ελέγχους και πιστοποιήσεις, εξαγωγικό μάρκετινγκ, αποτελεσματικό μάνατζμεντ κ.λπ.

Τα ταξιδάκια του Αβραμόπουλου...Χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο

Επίσκεψη Δ. Αβραμόπουλου σε Νέα Υόρκη και Καναδά

Ο Υπουργός Εξωτερικών αναχωρεί την Κυριακή 28 Οκτωβρίου

  

Λογύδρια  - κατά κανόνα ανούσια - που χρόνια απευθύνονται στους ομογενείς

Σήμερα, Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012, ο Υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Αβραμόπουλος, συνοδευόμενος από τον Υφυπουργό Ανάπτυξης Νότη Μηταράκη και το Γενικό Γραμματέα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Αναπτυξιακής Συνεργασίας Παναγιώτη Μίχαλο, θα βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, όπου θα έχει συναντήσεις και θα παρακαθίσει σε γεύμα που διοργανώνουν το Διοικητικό Συμβούλιο και τα μέλη του «The Hellenic Initiative».

Η συνάντηση αυτή πραγματοποιείται στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών που αναλαμβάνονται για την ανόρθωση της εικόνας της χώρας και την ενεργοποίηση του Οικουμενικού Ελληνισμού στις προσπάθειες για έξοδο από την κρίση.

Στη συνέχεια, από την Τρίτη 30 Οκτωβρίου έως την Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012 ο Υπουργός Εξωτερικών θα πραγματοποιήσει επίσκεψη στον Καναδά με αφορμή τον εορτασμό των 70 ετών από την εγκαθίδρυση διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.

Το πρόγραμμα του Υπουργού ξεκινάει από το Μόντρεαλ με επίσκεψη στο Κέντρο της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ, όπου θα έχει συνάντηση με τον Πρόεδρο Nicholas Pagonis και θα απευθύνει ομιλία σε εκδήλωση που θα ακολουθήσει.

Όνειρα...

                                                 Του Πάνου Μαραγκού, Έθνος, 26/10/2012

Ελλάδα - Ιδέες - Τα «όχι» μας, τα «ναι» τους

Τα ιστορικά μας επιχειρήματα, μας καθιστούν κατήγορους κι όχι κατηγορούμενους στο εδώλιο της Ιστορίας της Ευρώπης. Κι όμως καταντήσαμε να μας ξεζουμίζουν και να μας αλλοτριώνουν

 

Κώστας Γεωργουσόπουλος

 

Γνωρίζω πως το μόνο που διδάσκει η Ιστορία τους λαούς και κυρίως τους ηγέτες τους είναι πως δεν τους διδάσκει τίποτε. Πότε λαοί και ηγέτες έλαβαν υπόψη τους τις συμφορές του παρελθόντος, πότε σχεδίασαν ένα παρόν και ένα μέλλον ενάντιο σε ό,τι η Ιστορία τούς καταδίδαξε ως κακό παρελθόν.

Σήμερα δεν θα μεμψιμοιρήσω, αλλά με δεδομένο τη συστηματική της χώρα μας περιφρόνηση, απομόνωση και απαξίωση από λαούς και σημερινούς ηγέτες που θέλουν να αγνοούν την Ιστορία με αναγκάζει να γυρίσω επ' ευκαιρία της εθνικής επετείου και να θυμίσω έστω και στους δικούς μας τα ιστορικά μας επιχειρήματα που μας καθιστούν κατήγορους κι όχι κατηγορούμενους στο εδώλιο της Ιστορίας της Ευρώπης.

Υγεία - Γιατί δεν «φεύγουν» τα κιλά που χρονίζουν

                                     

Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα
Αμερικανοί ερευνητές πιστεύουν ότι έλυσαν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του αδυνατίσματος: γιατί «επιστρέφουν» τα κιλά, έπειτα από μία επιτυχημένη δίαιτα.
Όπως ανακάλυψαν σε μελέτη με ποντίκια, η παχυσαρκία μπορεί να επαναριθμήσει τον μηχανισμό «φυσιολογικού» βάρους του οργανισμού, αφήνοντάς τον σε μονίμως αυξημένα επίπεδα.

Λογοτεχνία - Η δεινότητα του Ναμπόκοφ

 

 

Της Μικέλας Χαρτουλάρη

Είδε τη ζωή του σαν μια «χρωματιστή σπείρα μέσα σε μια μικρή γυάλινη σφαίρα». Η σπείρα είναι ο εκτυλιγμένος κύκλος που έχει ελευθερωθεί, άρα δεν είναι πλέον φαύλος. Και η σφαίρα είναι το παιχνίδι του βίου όπως έχει σχεδιαστεί από άγνωστους παίκτες - μια εικόνα που παραπέμπει στο παιδικό διαφανές μπαλάκι με το παχύρρευστο υγρό και το χιόνι που σηκώνεται πάνω από ένα σπίτι-μινιατούρα όταν το κουνήσεις με δύναμη.

Ελλάδα - Λήμματα - Ακράτεια, γωνία, πυρήνας, πρωτοτυπία, συνάδελφοι.

Του Βασίλη Παπαβασιλείου

 

Ακράτεια. Ο γνωστός μας Τζον Ντέξετον, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Γουισκόνσιν, συγγραφέας του βιβλίου «Το ελληνικό ναυάγιο» (που θα κυκλοφορήσει, υπενθυμίζουμε, σε ελληνική μετάφραση την Πρωτοχρονιά του 2013), ξαναχτύπησε. Το νέο του πόνημα έχει τίτλο «Το νεοελληνικό φαινόμενο» και πραγματεύεται το πέρασμα μιας κρατικοεθνικής επικράτειας στο στάδιο της ακράτειας, κοντολογίς την αυτοκατάργηση μιας δυτικής, τυπικά τουλάχιστον, χώρας έπειτα από δύο αιώνες ζωής. Η πρωτοβουλία του έρχεται να επιβεβαιώσει αφενός το τεράστιο ενδιαφέρον που υπάρχει παγκοσμίως για την «ελληνική περίπτωση» και, αφετέρου, να ενισχύσει την άποψη ότι αναλύσεις της περίπτωσης αυτής δεν μπορούμε να περιμένουμε από εγχώριους θεωρητικούς και στοχαστές. Η εξήγηση είναι απλή: όσοι εξ αυτών τυγχάνουν ακαδημαϊκοί δάσκαλοι ασχολούνται με πολύ σοβαρότερα θέματα, όπως είναι, π.χ., η εκλογή (ή η αποτροπή εκλογής) των Συμβουλίων Διοίκησης των ελληνικών ΑΕΙ, όσοι δε, ελάχιστοι, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «ελευθέρας βοσκής», μπροστά στα αποκαΐδια του παρόντος και μην έχοντας να βοσκήσουν τίποτα γύρισαν στις φωλιές τους δίνοντας κι αυτοί τη σκληρή μάχη για την επιβίωση.

Γωνία. Η οπτική γωνία από την οποία ο συγγραφέας προσεγγίζει το αντικείμενό του παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο Ντέξετον επιμένει ότι η νεοελληνική εμπειρία υπάγεται, για όποιον την αντιμετωπίζει απέξω, στην «αισθητική του δράματος». Ισχυρίζεται ότι όλη αυτή η περιπέτεια, που άρχισε γύρω στα 1830, διαδραματίστηκε στη σκηνή της Ιστορίας με συμμετοχή όλων των θεατρικών ειδών: τραγωδία, κωμωδία, μελόδραμα, φάρσα, οπερέτα κ.λπ. Βλέπει τους ιστορικούς πρωταγωνιστές (πολιτικούς, στρατιωτικούς, θρησκευτικούς κ.ά.) σαν αναδιπλασιασμένα προσωπεία μιας σκηνικής πινακοθήκης που ενεργοποιείται από την «κλήση της Ιστορίας» για να επιδοθεί στην «αναζήτηση του ανέφικτου». Είναι μοναδικές οι σελίδες που αφιερώνει, μεταξύ άλλων, στον Καποδίστρια, στον Μακρυγιάννη, στον Ελευθέριο Βενιζέλο, στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και στον Ανδρέα Παπανδρέου.

Πυρήνας. Το σημείο της επιχειρηματολογίας του Ντέξετον το οποίο προβλέπεται να προκαλέσει τις περισσότερες συζητήσεις είναι εκείνο το οποίο αφορά ακριβώς το «ανέφικτο» ενός νεοελληνικού κράτους δυτικού τύπου. Ο συγγραφέας διατυπώνει την άποψη ότι από τον ελληνικό χώρο απουσίαζε το νομιμοποιητικό υπόβαθρο στο οποίο είναι θεμελιωμένη η έλευση του κράτους στη Δύση και δεν είναι άλλο από τον «εμφύλιο του Χριστιανισμού», δηλαδή την αιματηρή διαμάχη καθολικών-προτεσταντών. Αναφέρεται (αυτός είναι ο πυρήνας της θεώρησής του) στην ιστορία των θρησκευτικών πολέμων, στη Μεταρρύθμιση και στην Αντιμεταρρύθμιση ως παραγόντων που εμπέδωσαν τη ζήτηση ενός «κοσμικού διαιτητή». Τον ρόλο αυτόν επωμίστηκαν διαχρονικά οι ποικίλες μορφές του δυτικού κράτους. «Τέτοια ζωτικής σημασίας ανάγκη δεν καταγράφεται στον ελληνικό χώρο», λέει ο Ντέξετον. Γι' αυτό και το κράτος, στη νεοελληνική εκδοχή του, είναι εξαρχής ένα «ψευδοκράτος», ένα πελατειακό μόρφωμα, ένα κράμα φατριών και συμμοριών.

Πρωτοτυπία. Το κενό της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού προσδιοριζόταν μέχρι σήμερα ως ο κύριος παράγων για το χάσμα ανάμεσα στη νεότερη Ελλάδα και στη Δύση. Εκ πρώτης όψεως πρόκειται για πολιτισμικό, κατά βάση, παράγοντα, με αναπόδραστες, όμως, πολιτικοκοινωνικές συνέπειες. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι η προσέγγιση του Ντέξετον φωτίζει το «νεοελληνικό δράμα» με ένα καινούργιο φως. Σε τι συνοψίζεται αυτό το δράμα; Στο ότι «αυτό το κράτος δεν το χρειαζόταν κανείς πλην των δυνάμεων που το δημιούργησαν και το επέβαλαν στο όνομα των τότε γεωπολιτικών αναγκαιοτήτων και των ομόλογων συμφερόντων».

Συνάδελφοι. Ο αμερικανός καθηγητής, προλαβαίνοντας κατά κάποιον τρόπο την παρατήρηση που κάναμε πιο πάνω (βλ. λήμμα «ακράτεια»), αναφέρεται στους έλληνες συναδέλφους του με πνεύμα κατανόησης και επιείκειας: «Δεν είναι εύκολο σήμερα να είσαι έλληνας επιστήμονας, να δουλεύεις στην Ελλάδα και να γράφεις για την Ελλάδα. Και δεν είναι εύκολο γιατί εξ ορισμού ανήκεις στα "πάσχοντα πρόσωπα" ενός δράματος που βρίσκεται σε εξέλιξη με απρόβλεπτη έκβαση. Ο θεωρητικός, ο ερευνητής, ο αναλυτής χρειάζονται μια απόσταση από τα πράγματα. Η εμπλοκή σου σε ένα γίγνεσθαι που θέτει υπό αμφισβήτηση το αύριο το δικό σου και της οικογένειάς σου, που σε εντάσσει στο σύνολο των "κοπιώντων και πεφορτισμένων", δηλαδή στο μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού, δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος για κάτι τέτοιο. Γράφοντας αυτό το βιβλίο ένιωσα κάποια στιγμή ότι μπορεί να μιλώ εξ ονόματος και των ελλήνων συναδέλφων μου που βρίσκονται σήμερα μέσα στον κλοιό του φόβου και της ανάγκης».

 

 

Πηγή: Τα Νέα

Δημοσιεύτηκε στις 26/10/2012

Ελλάδα - Υπόθεση Τσοχατζόπουλος - Ηρθε ώρα να δώσει στοιχεία ο Ακης

Του Γιώργου Χρ. Παπαχρήστου

ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΛΙΒΕΡΕΣ ημέρες του Ακη Τσοχατζόπουλου στη φυλακή έχουν γραφτεί πολλά και έχουν ακουστεί περισσότερα. Αυτό όμως που μου μετέφεραν, και που συνέβη προ εβδομάδων, φανερώνει ότι ισχύει πάντα η αριστοτέλεια ρήση περί του ευεργετηθέντος και του αχάριστου - το γνωστό, «ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος».

ΜΟΥ ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ λοιπόν ότι ο Ακης παρακολουθούσε ένα βράδυ στην τηλεόραση ένα τοκ σόου. Και εκεί που άκουγε τους ομιλητές ήρεμος, και με τη φυσική ευγένεια που τον διακρίνει, ξαφνικά εξερράγη και άρχισε να ωρύεται.

Επιστήμη - Το…μαγείρεμα ανέπτυξε τον ανθρώπινο εγκέφαλο

Η εφεύρεση του μαγειρέματος διευκόλυνε την ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Μια ακόμη επιστημονική έρευνα, αυτή τη φορά από Βραζιλιάνους ερευνητές, υποστηρίζει ότι η ανακάλυψη της τεχνικής του μαγειρέματος των τροφών έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη συνεχή διόγκωση του ανθρώπινου εγκεφάλου και, κατά συνέπεια, στην ανάπτυξη των πιο εξελιγμένων νοητικών ικανοτήτων και του ανθρώπινου πολιτισμού.

Αστρονομία - Το κυνήγι της αόρατης σκοτεινής ύλης

Αναζητώντας την ύλη που μας «λείπει» για να εξηγήσουμε τις κινήσεις των άστρων και των γαλαξιών βασιζόμαστε σε υποθετικά και άγνωστα σωματίδια που τα ονομάζουμε «σκοτεινή ύλη»

Εικόνα του γιγαντιαίου σμήνους γαλαξιών CL0025+1654, στην οποία 

φαίνονται τόσο οι γαλαξίες (κόκκινες κηλίδες) όσο και 

η σκοτεινή ύλη του σμήνους (κυανό χρώμα)

Χάρης Βάρβογλης*

Τα βράδια, κοιτάζοντας τον ουρανό,  βλέπουμε αστέρια, γαλαξίες και νεφελώματα και έχουμε την αίσθηση ότι κοιτάζουμε ολόκληρο το Σύμπαν, ως εκεί που φτάνει το μάτι μας. Κι όμως, αυτό που βλέπουμε δεν είναι παρά ένα μικρό μόνο μέρος από το υλικό περιεχόμενο του Σύμπαντος.

ΗΠΑ - Αμερικανικά πολεμικά βγαίνουν στα ανοικτά για να αποφύγουν τον τυφώνα Σάντι

Το πολεμικό ναυτικό αποστέλλει πλοία του στα ανοικτά για να αποφύγουν τη λαίλαπα του επερχόμενου τυφώνα Σάντι.
Το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό αποφάσισε σήμερα να αποστείλει στα ανοικτά περίπου είκοσι πλοία του, που μέχρι σήμερα ναυλοχούσαν στη ναυτική βάση του Νόρφολκ στη Βιρτζίνια και στα περίχωρά της, ενόψει της έλευσης εντός του επόμενου 48ωρου του τυφώνα Σάντι στις ακτές του Ατλαντικού.

Στην αυλή

Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου

Όλο και χειρότερα πάνε τα πράγματα, μέρα με τη μέρα. Οι εφημερίδες, η τηλεόραση, η «πιάτσα», δεν αφήνουν περιθώρια ούτε για ένα «μισό χαμόγελο», ούτε για μια υποψία αισιοδοξίας. Βαδίζω στους δρόμους και συνεχώς αντικρίζω ανθρώπους σκυθρωπούς, ευερέθιστους, έτοιμους για καβγά. Πώς μας καταντήσανε έτσι; Πώς μας έμπλεξαν τη ζωή, μέσα σε σκοτεινές λεωφόρους, γεμάτες από Γερμανούς και Φινλανδούς;

Παντού ενοικιαστήρια. Παντού απλήρωτοι λογαριασμοί της ΔΕΗ, κάτω από τζαμαρίες με τα κεπέγκια κατεβασμένα. Και βρώμα. «Τι έγινε το μανάβικο;» «Εκλεισε» «Πότε;» «Πριν από δύο μήνες - το καλοκαίρι. Ο μανάβης δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα. Γραμμάτια, παιδιά, ξέρεις...». Η απόγνωση. Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε γωνιά. Και τα νέα, από την τηλεόραση κυρίως, να 'ναι μαύρα. Πώς θα γλιτώσουμε απ΄αυτούς τους διαβόλους, τους δανειστές;

ΑΠΩΛΕΙΕΣ…..

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                              

Είναι, πραγματικά, εκπληκτικά, ανεξήγητα και σχεδόν απόκρυφα τα όσα συμβαίνουν με τις ελληνικές κυβερνήσεις της τελευταίας αυτής περιόδου,  που διανύουμε. Ανάμεσα και σε πολλά άλλα, πριν από μερικούς μήνες, κάποιος τότε υφυπουργός  δήλωνε ανερυθρίαστα ότι «δεν βρίσκει» τα έγγραφα/δικαιολογητικά των γερμανικών επανορθώσεων!!! Κάπου τα είχε δει, αλλά τώρα –όπως δήλωσε- έχουν εξαφανιστεί. Προχθές, πάλι,  ένας από τους τελευταίους υπουργούς Οικονομικών δήλωσε ότι ναι, παρέλαβε την περίφημη λίστα Λαγκάρντ, την παρέδωσε κάπου, κάποτε, σε κάποιον στο γραφείο του, δεν «θυμάται ακριβώς» και από τότε έχει….απολεστεί.  Εμφανίστηκε, μάλιστα, ο περί ου τ. υπουργός εμφανώς  εκνευρισμένος, επειδή βουλευτές της αντιπολίτευσης είχαν το θράσος να απαιτούν διευκρινήσεις, για ένα «χαρτί» που….το έχασε, και να επιμένουν να του ζητούν ενοχλητικές λεπτομέρειες, όπως ονόματα αυτών που παρέλαβαν το «χαρτί» και άλλα  τέτοια εξοργιστικά. Τελεία και παύλα, και ουδέν έτερον. Το «έχασε» και δεν χρωστά εξηγήσεις σε κανέναν! Αυτό είπε με τον τρόπο του ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Δεν χρωστά εξηγήσεις στους ιθαγενείς!

Τα καλύτερα των δελτίων 27/10/2012

Τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών εφημερίδων 27/10/2012

Τα νέα μέτρα, η δόση των 31,5 δισ. ευρώ και η ψηφοφορία για έγκριση του πακέτων των μέτρων στη Βουλή είναι τα θέματα που κυριαρχούν στον κυριακάτικο Τύπο.

ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ της Κυριακής: ""Στον αέρα" επιτυχόντες του ΑΣΕΠ"

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ της Κυριακής: "Ποιά τα "ληγμένα" που θα τρώνε οι Έλληνες!"

ΕΘΝΟΣ της Κυριακής: "Ρήγμα στα κόμματα από τα "όχι" και τα "ναί" στα μέτρα"

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ της Κυριακής: "ΟΧΙ, του λαού, στον Αντωνάκη"

Επισκόπηση κυπριακού τύπου 27/10/2012

Η συνάντηση στο Παρίσι μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια και του Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ, οι υποχρεώσεις μαμούθ που θα προκύψουν εάν το χρηματοπιστωτικό σύστημα αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, η δήλωση του Γενικού Εισαγγελέα για την ειδική μεταχείριση οργανισμών ή εταιρειών που συνδέονται με κόμματα από τις τράπεζες, και οι έρευνες για τα οικονομικά του ΟΣΕΛ, είναι τα θέματα που κυριαρχούν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σήμερα.

Γιατί τα κάναμε θάλασσα...

Στις αρχές του 19ου αιώνα η Ελλάδα ήταν μια φτωχή και παραμελημένη επαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Δύο αιώνες μετά και αφού μεσολάβησαν πολλά, ανάμεσά τους η Μικρασιατική καταστροφή και η ήττα από την Τουρκία, η ναζιστική κατοχή και ένας εμφύλιος πόλεμος -συμφορές τις οποίες δεν γνώρισαν οι γείτονες-, η Ελλάδα έχει αφήσει πίσω της οικονομικά την άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία. Παρά την κρίση, με πάνω από 25.000 δολάρια κατά κεφαλήν, οι Ελληνες είναι κατά πολύ πλουσιότεροι από τους Τούρκους που βρίσκονται κοντά στα 14.000 δολάρια. Προφανώς κάτι έχουμε κάνει σωστά.
Τι όμως; Το γιατί κάποια έθνη προοδεύουν και κάποια άλλα μένουν στάσιμα ή υποχωρούν απασχολεί για πολλά χρόνια οικονομολόγους, ιστορικούς και κοινωνιολόγους, χωρίς να έχει απαντηθεί ικανοποιητικά. Κι ένα σχετικά νέο βιβλίο* από έναν Τούρκο και έναν Αμερικανό ακαδημαϊκό, τους Ντ. Ατσέμογλου και Τζ. Ρόμπινσον, επιχειρεί να δώσει απαντήσεις. Δεν είναι γραμμένο για την Ελλάδα. Θα μπορούσε, όμως, να εξηγήσει πολύ καλά πού τα καταφέραμε, αλλά κυρίως γιατί βρισκόμαστε σήμερα σε αδιέξοδο.
Η βασική καινοτομία του βιβλίου είναι η θέση ότι πίσω από τη φτώχεια ή τον πλούτο των κρατών δεν βρίσκεται η γεωγραφία ή το κλίμα αλλά πολιτικοί παράγοντες. Και ότι τον καθοριστικό ρόλο τον παίζουν οι θεσμοί και το πόσο ελέγχονται από τις ελίτ ή είναι ανοικτοί στη συμμετοχή των πολιτών. Προϋπόθεση για τη λειτουργία των θεσμών, βέβαια, είναι η ύπαρξη ισχυρής και αποτελεσματικής κεντρικής εξουσίας ικανής να κατοχυρώνει ένα κράτος δικαίου.