Η ανάδειξη ενός ακραίου πολιτικού χώρου

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Ο τυφώνας της Άκρας Δεξιάς

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Μετά τη θεαματική άνοδο του Εθνικού Μετώπου στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, που έρχεται ως συνέχεια της δυναμικής παρουσίας ακροδεξιών κομμάτων σε όλη την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, θα μπορούσε κανείς παραφράζοντας τη ρήση του Μαρξ να μιλήσει για ένα φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη και όχι μόνον -, αυτό τηςΆκρας Δεξιάς. Το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία εθεωρείτο πάντα το υπόδειγμα για τα υπόλοιπα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η νέα θεαματική άνοδός του με τη νέα του ηγεσία της Μαρίν Λεπέν, θα ενισχύσει πολιτικά και τους υπόλοιπους αντίστοιχους σχηματισμούς στον ευρωπαϊκό χώρο. Αν και οι συνθήκες από τη μια χώρα στην άλλη διαφέρουν, υπάρχουν κάποιες κοινές συνισταμένες που εξηγούν την πρόοδο αυτών των κομμάτων που πριν λίγα χρόνια ήταν περιθωριακά.

Εξημερώνουν οι θεσμοί την ακροδεξιά;

  Του Δημοσθένη Παπαδάτου - Αναγνωστόπουλου

Από τις ευρωεκλογές του 2009 και την προπέρσινη «έκπληξη» στον Δήμο Αθηναίων, ως τη σημερινή δημοσκοπική έκρηξη της Χρυσής Αυγής, η άνοδός της θα έπρεπε να είχε σημάνει από καιρό το τέλος της μακαριότητας όσον αφορά την ακροδεξιά. Κι όμως, πάνε λίγες μόνο μέρες που τα «σοβαρά» κόμματα και τα ΜΜΕ έπαψαν να μιλάνε γενικώς περί «άκρων». Μέχρι πρότινος, ακόμα και ερευνητές του φαινομένου, άνθρωποι δηλαδή που γνώριζαν ότι «χωρίς τη λεπτή υπονόμευση από τον μεταφασιστικό χώρο, οι νεοφασιστικές προκλήσεις εναντίον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας θα είχαν κρατήσει τα νεοφασιστικά μορφώματα εγκλωβισμένα στο πολιτικό-ιδεολογικό γκέτο τους»[1], είχαν πάψει να ανησυχούν όπως παλιά για την ακροδεξιά, αφ' ότου η μεταφασιστική εκδοχή της συνέβαλε στην κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. «Φαίνεται ότι η συμμετοχή των κομμάτων αυτών σε κυβερνήσεις συνεργασίας», μας καθησύχαζε το Φεβρουάριο ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος, «λειτουργεί ως δίαυλος εκτόνωσης των φαινομένων ρατσιστικής βίας»[2]. Τι συνέβη στην πραγματικότητα, βέβαια, το ξέρουμε όλοι.
Με δεδομένη λοιπόν και την εμπειρία αυτή, έχει σημασία, τώρα που η νεοφασιστική εκδοχή της ακροδεξιάς σηκώνει κεφάλι, η μακαριότητα να μην αλλάξει στρατόπεδο. Και νομίζω ότι αυτός ο κίνδυνος υπάρχει. Ακόμα και στην Αριστερά, πολλοί είναι αυτοί που προβλέπουν από σήμερα είτε την «ενσωμάτωση» της Χρυσής Αυγής στο θεσμικό παιχνίδι μετά την είσοδό της στη Βουλή, την «κανονικοποίησή» της δηλαδή, είτε την εξαφάνισή της μόλις αποκαλυφθεί το αποκρουστικό της πρόσωπο και η «ρηχότητα» της πολιτικής της.

Η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος δημιουργεί χώρο στην Άκρα Δεξιά

 

Αγγελος Κωβαίος  

Το ακροδεξιό αίνιγμα της κάλπης

Οι διακομματικές διαρροές προς τη Χρυσή Αυγή 

την εκτοξεύουν από το 0,29% του 2009 στη Βουλή

Ενα αχαρτογράφητο πολιτικό σκηνικό, με παραμέτρους τις οποίες μέχρι στιγμής αδυνατεί να διαχειριστεί το λεγόμενο «πολιτικό σύστημα», περιγράφει η δημοσκοπική αποτύπωση των πολιτικών σχηματισμών που κινούνται δεξιότερα (και ως τα άκρα) της μεταπολιτευτικής ελληνικής Δεξιάς. Τα συνολικά ποσοστά που καταγράφουν οι τρεις πολιτικοί σχηματισμοί, οι οποίοι θεωρείται ότι κινούνται στα δεξιά της ΝΔ (ΛΑΟΣ, Ανεξάρτητοι Ελληνες και Χρυσή Αυγή), συνιστούν για τη χώρα ένα πολιτικό φαινόμενο το οποίο τα παραδοσιακά κόμματα παρακολουθούν και επιχειρούν να ανασχέσουν• η προσπάθεια όμως περιορίζεται σε φραστικές μέχρι στιγμής παραινέσεις προς τους πολίτες.

Η αμηχανία όλων μπροστά στην τάση που αποτυπώνεται είναι εμφανής και επιτείνεται, καθώς η δεξαμενή των ψηφοφόρων των δεξιών σχηματισμών είναι διακομματική, με κύριο χαρακτηριστικό τη διάθεση αποδοκιμασίας των μεταπολιτευτικών κομμάτων.

Ταράζει τα νερά η Χρυσή Αυγή. Ακόμη και ο Καρατζαφέρης, ο άλλοτε "φύρερ", ανησυχεί...

Νίκος Χασαπόπουλος  

Οι φύρερ της διπλανής πόρτας

Ο κ. Μιχαλολιάκος ρίχνει τους τόνους του εξτρεμισμού προκειμένου να μπει στη Βουλή και ομνύει εις τον θεόν... Απόλλωνα

Τον Βορίδη τον υιοθέτησε τώρα η αστική τάξη...και το Κολωνάκι

Μέλη της Χρυσής Αυγής με δάδες χαιρετίζουν τον αρχηγό τους Νίκο Μιχαλολιάκο σε πρόσφατη εκδήλωση του κόμματος στη Νεμέα. Η φτωχή σκηνοθεσία κάνει εμφανή την απουσία μιας Ρίφενσταλ

«Στις 30 Απριλίου 1945 μια λαμπερή σελίδα της σύγχρονης Ιστορίας κλείνει. Ο Μεγάλος Ανδρας του 20ού αιώνα, ο εμψυχωτής και απόστολος της Επαναστάσεως του Αγκυλωτού Σταυρού είναι νεκρός. Χίλια εννιακόσια σαράντα πέντε, όλοι αυτοί που πίστεψαν στα μεγάλα ιδανικά της Εθνικοσοσιαλιστικής Επαναστάσεως νιώθουν παγωμένοι, δείχνουν διστακτικοί απέναντι στο μέλλον, σε ένα μέλλον χωρίς την παρουσία και την καθοδήγηση Εκείνου». Αυτά έγραφε το 1987 σε άρθρο του για τον Χίτλερ στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» ο ηγέτης της κ. Ν. Μιχαλολιάκος. Θα μπορούσε ο κ. Μιχαλολιάκος να ισχυριστεί ότι αυτά είναι περασμένα ξεχασμένα. Ωστόσο ο ίδιος, όπως δημοσιεύεται στο περιοδικό του κόμματος, τον Μάιο του 2005 βρέθηκε στο Βερολίνο για να τιμήσει με το γερμανικό ναζιστικό κόμμα NPD την επέτειο της ήττας του Χίτλερ (Μάιος 1945) και την ίδια περίοδο ήταν ένας από τους ομιλητές στο Μιλάνο σε εκδήλωση του ιταλικού φασιστικού κόμματος Forza Nuova, τα μέλη του οποίου αυτοχαρακτηρίζονται φασίστες.