ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
Η σύγχυση και
ο πολιτικός δαλτωνισμός αποτελούν τις παιδικές ασθένειες της Αριστεράς
που φουντώνουν όταν βρίσκεται στο κατώφλι της εξουσίας. Πριν από επτά
δεκαετίες το ΚΚΕ, μια μικρή, μαχητική όμως πολιτική δύναμη, δεν δίστασε
από την πρώτη στιγμή να ταχθεί εναντίον της ναζιστικής κατοχής και να
συσπειρώσει γύρω από το ΕΑΜ ευρύτερα στρώματα του ελληνικού λαού, που
δεν είχαν ιδέα από το «Κεφάλαιο» του Μαρξ, το «Ενα βήμα μπρος, δύο
βήματα πίσω» κ.λπ.
Εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων συμπαρατάχθηκαν με το ΕΑΜ σε μια υπερκομματική εθνική αντίσταση, ένα κίνημα «ειδικού σκοπού». Η ηγεσία της Αριστεράς τότε τυφλώθηκε από τη μαζικότητα της οργάνωσης και η σύγχυση της επιτυχίας την εμπόδισε να αντιληφθεί ότι η ένταξη χιλιάδων Ελλήνων στο ΕΑΜ δεν σήμαινε ότι είχαν ασπαστεί και τις αρχές του ΚΚΕ, ούτε ότι ονειρεύονταν να ζήσουν το υπόλοιπο του βίου τους στη Δικτατορία του Προλεταριάτου. Το πού οδήγησε αυτή η σύγχυση της ηγεσίας του ΚΚΕ, είναι γνωστό...Επτά δεκαετίες μετά η Αριστερά παρουσιάζει ανάλογα συμπτώματα.
Εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων συμπαρατάχθηκαν με το ΕΑΜ σε μια υπερκομματική εθνική αντίσταση, ένα κίνημα «ειδικού σκοπού». Η ηγεσία της Αριστεράς τότε τυφλώθηκε από τη μαζικότητα της οργάνωσης και η σύγχυση της επιτυχίας την εμπόδισε να αντιληφθεί ότι η ένταξη χιλιάδων Ελλήνων στο ΕΑΜ δεν σήμαινε ότι είχαν ασπαστεί και τις αρχές του ΚΚΕ, ούτε ότι ονειρεύονταν να ζήσουν το υπόλοιπο του βίου τους στη Δικτατορία του Προλεταριάτου. Το πού οδήγησε αυτή η σύγχυση της ηγεσίας του ΚΚΕ, είναι γνωστό...Επτά δεκαετίες μετά η Αριστερά παρουσιάζει ανάλογα συμπτώματα.
