Εργάζομαι ως δημοσιογράφος στα «ΝΕΑ» από το 1998.
Καλύπτω το ελεύθερο και εκκλησιαστικό ρεπορτάζ. Από το 2010 – τότε που
μπήκαμε στο μνημόνιο – η ζωή μου έχει γίνει…ποδήλατο. Εννοώ ότι από τότε
χρησιμοποιώ το ποδήλατο για τις μετακινήσεις μου διότι δε ρυπαίνει,
προσφέρει δωρεάν γυμναστική και βέβαια το πετάλι διώχνει την σπατάλη
(πόσο έχει πάει η βενζίνη είπαμε;). Με το ποδήλατο τσέπης (εντάξει ένα
«σπαστό» είναι) πηγαίνω στην εφημερίδα διανύοντας
καθημερινά 10 χιλιόμετρα κατά μέσο όρο. Διότι αν δεν ποδηλατώ εγώ αν δεν
ποδηλατείς εσύ πώς θα γεμίσει η Αθήνα ποδήλατα; Μ’ αρέσει όμως και να
γράφω για το ποδήλατο: ρεπορτάζ, για τα πλεονεκτήματα του, για το πώς
μπορούμε να ακολουθήσουμε ποδηλατικά παραδείγματα άλλων χωρών. Καλές
πεταλιές και προσοχή στους δρόμους.
Οι πολίτες της Καρδίτσας -
μικροί και μεγάλοι - μπορούν να κάνουν πετάλι με άνεση και ασφάλειια
χάρη στο εκτεταμένο δίκτυο ποδηλατόδρομων που διαθέτει η πόλη.
Η πρώτη μου σκέψη για τον τίτλο αυτού του κειμένου, που αφορά το ποδήλατο στην Καρδίτσα, ήταν «το ποδηλατικό θαύμα της Καρδίτσας». Το ξανασκέφτηκα. « Γιατί «ποδηλατικό θαύμα; Δεν χρειάστηκαν υπερφυσικές ικανότητες για να γίνει ποδηλατούπολη η Καρδίτσα. Οι άνθρωποι της πόλης – η διοίκηση και οι κάτοικοι – ήθελαν να βάλουν το ποδήλατο στη ζωή τους. Και υλοποίησαν τις υποδομές πριν από περίπου μία 10ετία Έτσι απλά.
