Το όνειδος του ελληνικού πανεπιστημίου

Με ένα παλαιοκομματικό υπουργό Παιδείας Πριν... λέκτορα φωνήσαι

Του Απόστολου Λακασά

«Θα ήθελα να σας μιλήσω για το τμήμα μου», μου είπε στο τηλέφωνο... Ο πλάγιος, ειρωνικός λόγος του αποτυπώνει το σίριαλ της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης την τελευταία 20ετία. Διδάσκει σε ένα σχετικά νέο Τμήμα περιφερειακού πανεπιστημίου. Πάει σχεδόν μία δεκαετία από τότε που ιδρύθηκε το Τμήμα και ακόμη συνεχίζει να λειτουργεί με μόλις δύο εκλεγμένους πανεπιστημιακούς, αλλά κανένα διορισμένο. Εκείνος, 35 χρόνων σήμερα, είναι ένας από τους 750 εκλεγμένους πανεπιστημιακούς που περιμένουν να τους έλθει ο διορισμός από το Μαρούσι, αλλά, τελικά, μάλλον από κάποιο ξένο πανεπιστήμιο θα τον... εύρουν. Ποιος, λοιπόν, διδάσκει στο Τμήμα όλα αυτά τα χρόνια, καθώς έως τώρα έχουν εκλεγεί ελάχιστοι πανεπιστημιακοί αλλά κανένας δεν έχει διοριστεί; Οι δεκάδες συμβασιούχοι που πέρασαν από τα αμφιθέατρα (σχολικές αίθουσες, στην ουσία) του ΑΕΙ. «Βεβαίως, ακόμη και από αυτήν την ανθεκτική ράτσα λίγοι εν τέλει αντέχουν και επανέρχονται την επόμενη χρονιά. Βλέπετε, τα κονδύλια πλέον σπανίζουν. Πληρωνόμαστε έπειτα από 6 μήνες στην καλύτερη των περιπτώσεων και 18 στη χειρότερη. Για τρεις μόνον μήνες το εξάμηνο. Η πληρωμή είναι σχήμα λόγου. Το 1/6 του μισθού του δύστυχου λέκτορος δεν το λες ούτε αξιοπρεπές ούτε αμοιβή. Πρόκειται για συνολικά περίπου 600 ευρώ το εξάμηνο. Το υπουργείο Παιδείας για να λειτουργήσει ένα ολόκληρο τμήμα (που το ίδιο ίδρυσε) ξοδεύει συνολικά τέσσερις πλήρεις μισθούς αναπληρωτή καθηγητή. Οπως και να τους διαιρέσεις, δεν μπορούν να θρέψουν περίπου 25 διδάσκοντες, που απαιτούνται για το εκπαιδευτικό έργο του τμήματος...».