Ο ευρωμεσογειακός Νότος σε πρώτο
και η κεντροβόρεια Ευρώπη σε δεύτερο πλάνο είναι οι σταθεροί και
αμετακίνητοι επεκτατικοί στόχοι του καθοδηγούμενου από το εφιαλτικό
δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε γερμανικού οικονομικού νεοαποικισμού.
Οι Βρυξέλλες έχουν προ πολλού παύσει να είναι το κέντρο
αποφάσεων της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης. Και χωρίς την παραμικρότερη
διαδικασία συλλογικών διαπραγματεύσεων, αλλά ως απλοί εντολοδόχοι, οι
υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης ακολουθούν, σχεδόν ασυζητητί, τις
ντιρεκτίβες από τη Φρανκφούρτη, έδρα της ΕΚΤ, και το Βερολίνο, έδρα του
εν εξελίξει Δ' (οικονομικού) Ράιχ.
Κατά τα άλλα, η πρωτεύουσα της Ε.Ε. θυμίζει περισσότερο ένα πολυδάπανο κέντρο διπλωματικής αβροφροσύνης (la vie en roses), με ασπασμούς λυκοφιλίας και πληκτικές φιλοφρονήσεις μεταξύ των πατρικίων του Βορρά και των πληβείων του Νότου. Οσο για τους Ελληνες τηλεθεατές αυτών των θεατρικών δρωμένων, έχει καταντήσει ασφυκτικός κορσές το επίμονο ζουμ άλλοτε στη... γοητευτική σιλουέτα της βαρελόμορφης καγκελαρίου και άλλοτε στη μονίμως δύσθυμη (λόγω πιθανής χρόνιας δυσκοιλιότητας) έκφραση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών...
