Στέφανος Κωνσταντινίδης*
Καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν/καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται.
Charles Bukowski
Οι αμερικανικές εκλογές επιβεβαίωσαν αυτό που πολλοί στοχαστές και
πολιτικοί αναλυτές αναφέρουν εδώ και καιρό, ότι ζούμε σ’ ένα κόσμο σε
μετάβαση. Σ’ ένα κόσμο όπου συμβαίνουν τεκτονικές αλλαγές κάτω από τα
μάτια μας που πολλές φορές μονάχα τις ψηλαφούμε. Δεν είναι μόνο η
τεχνολογική επανάσταση που διαμορφώνει νέα δεδομένα, είναι και οι
βαθιές κοινωνικο-οικονομικές αλλαγές που τη συνοδεύουν. Στο νου έρχεται
τέτοιες ώρες η γνωστή και πολλές φορές ειπωμένη τα τελευταία χρόνια
φράση του Ιταλού διανοητή και ακτιβιστή Αντόνιο Γκράμσι: «Ο παλιός
κόσμος πεθαίνει, ο καινούργιος παλεύει να γεννηθεί. Ζούμε στην εποχή των
τεράτων». Σχήματα και ιδέες έχασαν τη λάμψη τους και πολιτικές
χρεωκόπησαν. Μεγάλοι φιλόσοφοι ή και διανοητές που να στοχαστούν
σφαιρικά τον κόσμο όπως τους γνωρίσαμε στο παρελθόν δεν φαίνονται στον
ορίζοντα. Ούτε και πολιτικοί κάποιας εμβέλειας ή επαναστάτες που να
ονειρεύονται να αλλάξουν τον κόσμο. Άλλωστε οι σημερινοί πολιτικοί είναι
απλώς διαχειριστές της εξουσίας που είναι στα χέρια άλλων. Χάθηκε το
όραμα ή βρίσκεται σε αγρανάπαυση;