Ελλάδα - Περί θεών και ηρώων

Tου Παντελή Μπουκάλα

Οποτε ακούω για ήρωες αθλητές, θυμάμαι μια τίμια δήλωση του Ηλία Ατματσίδη. Ηταν τερματοφύλακας στην ΑΕΚ τότε. Και όταν, ύστερα από κάποια σπουδαία νίκη, είδε τα ηρωολογικά πρωτοσέλιδα κι άκουσε τους ρεπόρτερ να του απευθύνονται σε επικό τόνο, τους το ξέκοψε αμέσως: «Ποιοι ήρωες, ρε παιδιά; Μπάλα παίζουμε. Τη δουλειά μας κάνουμε. Ηρωες ήταν ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης».

Ένας ήρωας που δεν θα θυμόμαστε

ΕΦΗΜΕΡΑ

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΚΙ ΟΜΩΣυπάρχουν ακόμα ήρωες. Άνθρωποι που μπορούν να θυσιάσουν τη ζωή τους για κάποιο σκοπό. Όχι γιατί έτσι έτυχε. Γιατί βρέθηκαν, ας πούμε, σε έναν πόλεμο για να υπερασπίσουν την πατρίδα τους όπως τους ζητήθηκε ή όπως ήταν εντεταλμένοι να κάνουν. Όχι παρασυρμένοι από ένα γενικότερο κλίμα αγωνιστικότητας που καμιά φορά οδηγεί σε ηρωικές πράξεις. Ήρωες κατ’ επιλογήν. Γιατί πιστεύουν πως κάτι είναι λάθος και πρέπει να αλλάξει. Κι είναι έτοιμοι να πλεύσουν ενάντια στο κύμα, έστω κι αν είναι βέβαιο πως δεν θα μπορέσουν να πάνε μακριά. Θα πνιγούν. Πράγμα το οποίο ενδεχομένως υποψιάζονται, εντούτοις κάτι δεν τους αφήνει να κάνουν ό,τι και οι υπόλοιποι για να συνεχίσουν να ζουν. Τους πνίγει, ίσως, το άδικο.
Ένας τέτοιος ήρωας είναι ο Ντιν Μοχαμάντ Νταρουίς, εκπαιδευτικός. Ο οποίος επέμενε να διδάσκει σε κορίτσια, παρά την απαγόρευση των Ταλιμπάν όπως μορφώνονται οι γυναίκες. Στο διεθνή Τύπο η δολοφονία πέρασε κάπου σε ένα μονόστηλο: «Μέλη των Ταλιμπάν σκότωσαν διευθυντή ενός σχολείου θηλέων κοντά στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, διότι αψήφησε τις προειδοποιήσεις τους να πάψει να διδάσκει κορίτσια». Σε μια χώρα όπου σκοτώνονται σε βίαια επεισόδια καθημερινά άνθρωποι, δεν κάνει διαφορά η απώλεια ακόμα ενός. Το όνομά του δεν πρόκειται να το θυμόμαστε μόλις σταματήσουμε την ανάγνωση της είδησης και η θυσία του δεν πρόκειται να επηρεάσει το παγκόσμιο.