Μέση Ανατολή - Η οθωμανική εποχή επανέρχεται

Charlotte McPherson*
  
Ολοι εμείς που, λόγω γειτονιάς, παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή απορούμε και ανησυχούμε για την τύχη αυτού που η Ουάσιγκτον ονόμασε «πρακτική της δημοκρατίας». Έγιναν επαναστάσεις, πόλεμοι, αιματηρές συγκρούσεις σε χώρες της περιοχής, μας είπαν ότι δόθηκαν εκεί όπου έπρεπε «τα κλειδιά» της δημοκρατικής αλλαγής, αλλά αποδείχτηκε ότι δεν είχε δοθεί και ο «οδηγός χρήσης» τους. Η ιδέα της δημοκρατίας βρίσκεται σε νηπιακό στάδιο στην περιοχή.

Πρώτος «οδοιπόρος στα Σούσα», Φεβρουάριο του 2005 , ο κ. Ν. Αναστασιάδης.

Ειρήσθω

Κι εσύ λαέ... ξεφτιλισμένε
Λάζαρος Μαύρος

Β Α Θ Υ Τ Α Τ Α προσβεβλημένος, μ’ εξευτελισμένη την αξιοπρέπειά του, βάναυσα συντετριμμένο και ποδοπατημένο τον αυτοσεβασμό του, ντροπιασμένος εθνικά, πολιτειακά και υπαρξιακά, αισθάνεται ο κυπριακός Ελληνισμός συλλογικά, και κάθε πολίτης προσωπικά, παρακολουθώντας, με αηδία, οργή κι αγανάκτηση τον ηγέτη του, τον αρχηγό τού κράτους του, τον εκλελεγμένο στο ύπατο τής πολιτείας αξίωμα, τον πρόεδρο τής καθημαγμένης απ’ τους Τούρκους κατακτητές Κυπριακής Δημοκρατίας, να σέρνεται γονυπετώς και να εκλιπαρεί αναξιοπρεπώς, να ικετεύει δουλικώς και να παρακαλεί κλαψουρικώς, τον πρωθυπουργό τού συνεχιζόμενου Αττίλα, τον νεο-Σουλτάνο τής νεο-Οθωμανικής Τουρκίας, να του επιδαψιλεύσει μια περιπαθώς πολυπόθητη πρόσκληση, είτε για… ψάρι στον Βόσπορο, είτε για … καφέ με ρακί σε οιονδήποτε σεράι! Προκειμένου, λέει, να του «αναλύσει» με τις προσκλαύσεις του, προσπίπτων στα υποπόδια των ποδών του υποτελής, το «όραμά» του για μια «λύση» του Κυπριακού, συμφέρουσα και διακαώς εξυπηρετούσα ΚΑΙ της Τουρκίας τα συμφέροντα!

Αναβιώνει η Οθωμανική Αυτοκρατορία;

Γεώργιος Π. Μαλούχος 
Πριν από λίγες ημέρες, όταν ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Πάνος Μπεγλίτης επισκεπτόταν το Ισραήλ, οι συνομιλητές του ήταν ήδη πάρα πολύ ανήσυχοι. Όμως, ουδείς εξ αυτών μπορούσε να φανταστεί ότι μέσα σε μερικά 24ωρα η πρεσβεία της χώρας τους στην Αίγυπτο θα παραδινόταν στις λεηλασίες και τις φλόγες από το μαινόμενο μουσουλμανικό πλήθος. Η αμερικανικής επιβολής αιγυπτιακή ασπίδα ασφαλείας που επί δεκαετίες εξασφάλιζε την ειρήνη για το Ισραήλ μέσα από το καθεστώς Μουμπάρακ, κατέρρευσε σα χάρτινος πύργος το βράδυ της Παρασκευής, μέσα σε λίγες ώρες.

ΑΝΑΛΥΣΗ - Η Τουρκία κρατά αποστάσεις

Της Ξένιας Τούρκη

Από την αρχή που ξεκίνησε η αραβική επανάσταση, η Τουρκία προσπαθεί να κρατήσει μια ουδέτερη στάση. Κινείται με πολύ προσεκτικά βήματα, διαφυλάσσει τα νώτα της και διατηρεί ρόλο εξωτερικού παρατηρητή. Το ενδεχόμενο επίθεσης έβρισκε την Άγκυρα κάθετα αντίθετη. Για αυτό και δεν δίστασε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ να έρθει σε ρήξη με τις υπόλοιπες χώρες. Έτσι, η Τουρκία προσπάθησε με τη «βοήθεια» της Γερμανίας να βάλει φρένο, στα σχέδια των υπολοίπων χωρών για στρατιωτική επέμβαση, καθώς είναι κάθετα αντίθετη στην ενεργό ανάμιξη της συμμαχίας στις επιχειρήσεις.

Η νεο-οθωμανική πραγματικότητα

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Η υπερδύναμη και η υποδούλωση

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣαπειλές του Αχμέτ Νταβούτογλου, όπως και του Εγκεμέν Μπαγίς (με αποκορύφωμα τις θεατρικές αντιδράσεις για τα επεισόδια στο ΑΠΟΕΛ - Καρσίγιακα) επιβεβαιώνουν ένα γεγονός ιδιαίτερης σημασίας, που πρέ πει να συνειδητοποιήσει η ηγεσία μας για να το χειριστεί προς όφελος των εθνικών συμφερόντων: Ότι η τουρκική ηγεσία αντιλαμβάνεται όλο και πιο επίπονα (γι’ αυτήν) πως το άλυτο Κυπριακό είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στους σχεδιασμούς της για τη μεγάλη Τουρκία, την περιφερειακή ευρωπαϊκή υπερδύναμη, αυτό που πολλοί μελετητές πλέον ονομάζουν νεο-οθωμανισμό.
Οι απειλές του Νταβούτογλου, ότι «δεν πρέπει να τίθενται στην Τουρκία διλήμματα να επιλέξει μεταξύ ΕΕ και Κύπρου διότι όταν η Τουρκία βρίσκεται ενώπιον τέτοιων διλημμάτων ξαφνιάζει καμιά φορά με τις αποφάσεις της, που δεν είναι οι αναμενόμενες», είναι προφανείς δικαιολογίες για την εσωτερική πολιτική «αγορά», στην οποία πρέπει να δοθούν εξηγήσεις για την παγωμένη διαπραγματευτική διαδικασία της χώρας. Αλλά, πέραν αυτού, η αξιολόγηση των απειλών πρέπει να αναζητηθεί στους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Άγκυρας, οι οποίοι ασφαλώς δεν πρόκειται να ανατραπούν απλώς και μόνο επειδή η Κύπρος, μονομερώς, πάγωσε τα ενταξιακά της κεφάλαια. Δεν πρόκειται, δηλαδή, ούτε να ανατρέψει τη στρατηγική ένταξης στην ΕΕ, μια πορεία που ακολουθεί από το 1959 (όταν υπέβαλε αίτηση σύνδεσης με την ΕΟΚ), ούτε βεβαίως και να επιτεθεί στρατιωτικά για να καταλάβει όλη την Κύπρο, αναιρώντας σαν από αιφνίδια παραφροσύνη την ευρωπαϊκή προοπτική της. Έτσι, οι δήθεν «μη αναμενόμενες αποφάσεις της Τουρκίας που καμιά φορά ξαφνιάζουν», δεν πρέπει να προβάλλονται ως πραγματικές απειλές, όμως πρέπει να ταρακουνήσουν τις ηγεσίες Κύπρου και Ελλάδας, για να εξετάσουν τη διαχείριση μιας νέας στρατηγικής, βασισμένης στην πραγματική αδυναμία της Άγκυρας να εφαρμόσει τα νεοθωμανικά της οράματα, χωρίς προηγουμένως να επιλύσει το Κυπριακό και τις διαφορές της με την Ελλάδα.

Παρουσίαση βιβλίου για τον νεο-οθωμανισμό στη Λευκωσία

Ο νεο-οθωμανισμός και ο ελληνισμός

 

Το άνοιγμα της Πράσινης Γραμμής και οι μετακινήσεις Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα και Τούρκων στην ελεύθερη Κύπρο, νομιμοποιούν το έγκλημα της κατοχής και εθίζουν τους Ελληνοκυπρίους σε μια νεο-οθωμανική Κύπρο.

 

Ο νεο-οθωμανισμός αποτελεί ολοκλήρωση και επέκταση του ισλαμο-κεμαλισμού, στο πεδίο των εξωτερικών σχέσεων και της περιφερειακής πολιτικής. Δηλαδή, απέναντι στην εξασθένιση των περισσότερων από τους γείτονες της Τουρκίας, γεννιέται ο «πειρασμός» για μια επεκτατική πολιτική με νέους όρους, δηλαδή έναν συνδυασμό οικονομικής, στρατιωτικής και γεωπολιτικής ισχύος, η οποία χρησιμοποιεί το Ισλάμ και τη στρατηγική συμμαχία με τη Δύση ως τους δύο πυλώνες της.
Ο νεο-οθωμανισμός (αν και δεν ταυτίζεται, μιας και διαθέτει μια αυτόνομη δυναμική), συμβαδίζει με τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, της Αγγλίας και των πολυεθνικών που επιθυμούν να συγκροτηθεί ένας ισχυρός ατλαντικός πόλος στην Ανατολική Ευρώπη γενικότερα και τη νοτιοανατολική ειδικότερα, ο οποίος θα εμποδίσει οποιαδήποτε επανεμφάνιση της Ρωσίας και θα προσδέσει ολόκληρη την Ευρώπη στο ατλαντικό άρμα, υποσκελίζοντας -σύμφωνα με την αμερικανική ορολογία- την «παλαιά Ευρώπη». Αυτή η στρατηγική προϋποθέτει την κονιορτοποίηση των βαλκανικών, ειδικά των ορθόδοξων, πληθυσμών, και την «ενοποίησή» τους κάτω από μια νεο-οθωμανική Τουρκία, υπό την υψηλή εποπτεία των ΗΠΑ.