Στέφανος Κωνσταντινίδης*
Το πλανητικό χωριό μας προχωρεί
αγκομαχώντας χωρίς πυξίδα. Όποιος παρακολουθεί την πορεία του με λίγη
προσοχή και κάποια προσπάθεια να καταλάβει προς τα πού πηγαίνει, δεν
μπορεί παρά να νιώθει θλίψη. Ειδικά η λεγόμενη Δύση προκαλεί σχεδόν
οίκτο με τη σημερινή ηγεσία της. Στην Ουάσινγκτον πρώτα εγκαταστάθηκε
ένας Πρόεδρος –με κίνδυνο να παραμείνει εκεί και την επόμενη τετραετία–
που γελοιοποιεί καθημερινά την για την ώρα ακόμη ισχυρότερη χώρα του
κόσμου. Το αμερικανικό θεσμικό και μη κατεστημένο, προσπαθεί να
περισώσει ό,τι περισώζεται. Η Ευρώπη παραπαίει. Την κυβερνούν λογιστές,
χωρίς πάθος και χωρίς όραμα. Τι να σου κάνει και αυτή η ταλαίπωρη Μέρκελ
που η τύχη την έφερε επικεφαλής μιας αυτοκρατορίας που πάντα
ονειρεύονταν οι Γερμανοί. Έλιωσε τα παπούτσια της να πηγαινοέρχεται στην
Άγκυρα στην αυλή του Ερντογάν! Ο Μακρόν κάτι προσπαθεί να κάνει αλλά
από τη στιγμή που ο Γαλλογερμανικός άξονας δεν υπάρχει πια, δεν τον
χρειάζεται πια η Γερμανία, οι δυνατότητές του είναι περιορισμένες.
