Οι αντιδράσεις της κοινωνίας στις πολιτικές επιλογές

 

Του Σταύρου Λυγερού

Πέρυσι τον Μάιο, το εκβιαστικό δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» είχε και μία αισιόδοξη πτυχή: Υποτίθεται ότι το Μνημόνιο ήταν και η οδός της σωτηρίας. Αυτός είναι ο λόγος, που ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού το αποδέχθηκε παρά τα επώδυνα μέτρα. Τώρα ούτε η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν τόλμησε να πει πως το Μεσοπρόθεσμο θα οδηγήσει στην υπέρβαση της κρίσης.
Το μόνο επιχείρημά της ήταν πως εάν δεν ψηφιζόταν, η Ελλάδα θα καταστρεφόταν. Είπε με όλους τους τρόπους ότι θα σταματούσε η πληρωμή μισθών και συντάξεων, ότι η οικονομική ζωή θα κατέρρεε και το βιοτικό επίπεδο θα κατακρημνιζόταν. Προς επίρρωση της κυβερνητικής ρητορικής έρχονταν κατά κύματα και οι αντίστοιχες απειλητικές δηλώσεις του ευρωπαϊκού ιερατείου.

Κυβέρνηση άνευ χαρτοφυλακίων...

Χρήστου Δημήτρης

Φίλος και αναγνώστης της "Αυγής" με πήρε τηλέφωνο την Τετάρτη και εξέφρασε τη γνώμη πως ο τίτλος που έβαλα στο άρθρο της Τετάρτης “Πολιτική Εθνικής Μειοδοσίας” ήταν υπερβολικός. Είπαμε αρκετά και αμέσως μετά έσπευσα στη βοήθεια των λεξικών για να βεβαιωθώ μήπως από αμέλεια ή επιπολαιότητα χρησιμοποίησα όρο που δεν έχει σχέση με την τρέχουσα πραγματικότητα που βιώνει το τόπος μας. Να λοιπόν τι βρήκα. Στον όρο εθνική μειοδοσία. Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής (ίδρυμα Τριανταφυλλίδη): Παροχή ευεργετημάτων σε ξένους εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Μπαμπινιώτη): Η προδοσία εις βάρος της πατρίδας, που εκδηλώνεται με αδικαιολόγητη υποχωρητικότητα προς ζημίαν των εθνικών συμφερόντων κατά της άσκησης της πολιτικής εξουσίας. Μείζον Ελληνικό Λεξικό (Τεγόπουλου-Φυτράκη): Η προδοσία της πατρίδας, βλάβη ασυγχώρητη των εθνικών συμφερόντων κατά την άσκηση μια πολιτικής.

Νίκη της Δημοκρατίας: Ο εκβιασμός απέτυχε, αλλά η δόση έρχεται!

Γεώργιος Π. Μαλούχος

Αυτό, δεν θα μπορούσε να το καταφέρει ούτε ο Χουντίνι… Ξαφνικά, χθες το απόγευμα, σύμφωνα με δήλωση του κ. Παπακωνσταντίνου, η πέμπτη δόση δεν κινδυνεύει πια! Πρόκειται για θαύμα. Ή μήπως πρόκειται για ντροπή, να μετέρχεται μια κυβέρνηση τέτοιες μεθόδους και μάλιστα σε τέτοια θέματα και τέτοιες ώρες…
Μέχρι και λίγα λεπτά πριν αρχίσει το συμβούλιο των αρχηγών, αν δεν υπήρχε η συναίνεση Σαμαρά, η χώρα υποτίθεται ότι θα κατέρρεε, δεν θα εκταμίευε, θα πτώχευε, θα έβγαινε από το ευρώ. Αυτόν τον κίνδυνο επέσειε ακόμα και η επίτροπος κυρία Δαμανάκη, κατά τρόπο που ανάγκασε ακόμα και την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να την αδειάσει. Κι όμως, αμέσως μετά το συμβούλιο, παρά το γεγονός ότι η αντιπολίτευση δεν «έσπασε», όλα αυτά, χάθηκαν ως δια μαγείας…
Ετσι, από χθες το απόγευμα, είναι πλέον αυταπόδεικτο το πόσο ψευδές ήταν αυτό το δίλλημα «ακολουθήστε με ή καταστρεφόμαστε». Ενώ ο πρωθυπουργός δεν πήρε από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αυτό που με τέτοια απαράδεκτα για τη δημοκρατία μέσα πίεσης επιχειρούσε να πάρει, ανακάλυψε ότι μπορεί να συνεχίσει, όπως δήλωσε, και μόνος του.
Όμως, σήμερα, η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει στο ερώτημα: αφού μπορούσε, προς τι τελικά όλο αυτό το τσουνάμι των προηγούμενων ημερών; Ποιον πραγματικό σκοπό είχαν όλα αυτά; Γιατί έπρεπε να ασκηθούν όλες αυτές οι απίθανες πιέσεις προς την αντιπολίτευση και προς τον ελληνικό λαό; Μετά τη δήλωση Παπακωνσταντίνου, το πλήγμα στην κυβερνητική αξιοπιστία, είναι βαθύτατο. Εφεραν έναν λαό ολόκληρο στην απόλυτη απελπισία, για κάτι που ξαφνικά χάθηκε. Πώς;