Κωλοτούμπες ενός αριστερού- και δεν είναι ο μόνος...

Δημήτρης Δανίκας 

Κοτζιάς

 

Ο Νίκος Κοτζιάς λοιπόν. Πρώτα τον συνάντησα στο ΚΚΕ. Ανήσυχος. Πνευματώδης. Ετοιμόλογος. Απαιτητικός. Το πουλέν μιας ακόμα πιο αριστερής, καθαρής πολιτικής. Και σύγχρονης αλλά και (ας πούμε) μονολιθικός. Με επιχειρήματα. Με ακλόνητες πεποιθήσεις.
Ο Κοτζιάς ήταν το αριστερό, αντίπαλο άκρο του Μίμη Ανδρουλάκη. Τον πρώτο τον χαρακτηρίζανε «σταλινικό». Τον Μίμη «Γκορμπατσόφ», δηλαδή ρεφορμισττή. Οι δύο βασικές ζωντανές ιδεολογικές αναφορές της νέας κομμουνιστικής γενιάς. Συμφωνούσες, διαφωνούσες ήταν προνόμιο να τους ακούς, να τους διαβάζεις και μαζί τους να κουβεντιάζεις.
Μετά το 1990 και οι δύο βρέθηκαν στο ΠαΣοΚ. Για τον Ανδρουλάκη ήταν λογική αυτή η κατάληξη. Κανένα πρόβλημα. Ετσι με αυτή τη στροφή δικαιώνει την Αλέκα Παπαρήγα. Ρεφορμισττή και οπορτουνιστή τον έλεγε, στη ρεφορμισττική σοσιαλδημοκρατία κατέληξε.
Ομως η μεγάλη ανατροπή από τον Κοτζιά προέκυψε. Σύμβουλος του Γιώργου ο άνθρωπος που περίπου θεωρούσε το ΠαΣοΚ ως τη σύγχρονη παραλλαγή της ΝΔ και ως πολιτικό φερέφωνο της πλουτοκρατίας. Τρομερή κωλοτούμπα.