Οι επίγονοι των ελληνικών πολιτικών δυναστειών, ανάμεσα τους πρώτος και καλύτερος ο Γιωργάκης Παπανδρέου, δεν μπορούν να μοιράσουν δυό γαϊδουριών το άχυρο

 Παιγνίδια επιγόνων 
Αντώνης Καρακούσης

Ο κ. Πρωθυπουργός ξύπνησε τις προάλλες παράξενα. Είχε ακούσει στο Παρίσι περίεργα πράγματα, του ψιθύρισαν και κάποιοι στ' αφτί ότι χωρίς εθνική δέσμευση, λεφτά δεν έχει από τους ευρωπαίους εταίρους και είπε να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συγκαλέσει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, μήπως και τους πείσει να συναινέσουν στη δική του πολιτική ή σε παρεμφερή διορθωμένη με ολίγες από τις προτάσεις του κ. Σαμαρά.
Κάπως έτσι κλείσθηκε η συνάντηση στο Προεδρικό Μέγαρο.
Ο κόσμος ένιωσε την απειλή και το αδιέξοδο και έσπευσε στις Τράπεζες, προκειμένου να έχει μετρητά στη διάθεσή του, μην και τον έβρει το κακό απροετοίμαστο.
Και δικαίως αφού η συνάντηση των πολιτικών αρχηγών μόνο τη συναίνεση δεν προώθησε. Αντιθέτως, επιβεβαίωσε τη διαφωνία, την αντίθεση και την άρνηση.
Κάπως έτσι επανήλθαμε στην προτέρα κατάσταση, με τη διαφορά ότι πλέον δεν αντιμετωπίζουμε μια κρίση, αλλά μια μείζονα κρίση, όπως φανέρωσαν τόσο οι ουρές στα γκισέ των Τραπεζών, όσο και η δήλωση του Ολι Ρεν, ο οποίος προειδοποίησε ότι ο χρόνος τελειώνει. Ετσι όπως τα έκανε ο κ. Παπανδρέου δεν έχει πολλά περιθώρια.