Λίγος χυλός, πολλή ομίχλη
Ο ζοφερός κόσμος του Κάρολου Ντίκενς και η Ελλάδα της κρίσης
Του Ευγένιου Τριβιζά
Δύο
αποσπάσματα από λογοτεχνικά αριστουργήματα του προπερασμένου αιώνα. Στο
πρώτο («O Ζοφερός Οίκος») η ηρωίδα Εστερ, φτάνοντας στο Λονδίνο, απορεί
για ποιον λόγο δεν μπορεί να δει πέρα από τη μύτη της και ο νεαρός που
την υποδέχεται της εξηγεί περί τίνος πρόκειται:
[...] αφού επέβλεψε τη μεταφορά των αποσκευών μου, τον ρώτησα
μήπως είχε πιάσει πουθενά καμιά μεγάλη πυρκαγιά. Γιατί οι δρόμοι ήταν
γεμάτοι από έναν πυκνό καφετί καπνό και με δυσκολία έβλεπα γύρω μου.
«Α, όχι, δεσποινίς», μου απάντησε. «Είναι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Λονδίνου».
Πρώτη φορά στη ζωή μου άκουγα τέτοιο πράγμα.
«Η ομίχλη, δεσποινίς!» είπε ο νεαρός κύριος.
«Α, μάλιστα!» είπα εγώ. (1)
Στο δεύτερο («Ολιβερ Τουίστ»), ένα φοβισμένο αγόρι τολμάει να
ζητήσει λίγο χυλό παραπάνω για να ξεγελάσει την πείνα του και το
πληρώνει ακριβά.
[...] απελπισμένος απ' την πείνα και παράτολμος απ' τη
δυστυχία, σηκώθηκε από το τραπέζι και, προχωρώντας προς τον οικονόμο με
τη γαβάθα και το κουτάλι στο χέρι, κάπως αλαφιασμένος από το τόλμημά
του, του είπε:
«Σας παρακαλώ, κύριε, θα ήθελα λίγο ακόμη».
Ο οικονόμος ήταν ένας παχύς άντρας γεμάτος υγεία, όμως εκείνη
τη στιγμή έχασε το χρώμα του. Για μερικά δευτερόλεπτα έμεινε άναυδος
κοιτάζοντας τον μικρό επαναστάτη... (2)
