Ο θάνατος του εμποράκου

ΟΨΕΙΣ Ο θάνατος των μεσοαστικών ονείρων The New York Times Το έργο του Αρθουρ Μίλερ «Ο θάνατος του εμποράκου», το οποίο παίζεται στο Μπροντγουέι -με πρωταγωνιστή έναν συγκλονιστικό Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Γουίλι Λόμαν- είναι το πιο σπαραχτικό πορτρέτο των καταρρακωμένων μεσοαστικών ονείρων στην αμερικανική λογοτεχνία.  Ωστόσο, καθώς έβλεπα πρόσφατα την παράσταση, αναρωτήθηκα για τη σκοπιμότητα του νέου ανεβάσματος. Ενώ «Ο θάνατος του εμποράκου» εδραίωσε το κύρος του ως μια αποκάλυψη των ψευδαισθήσεων της μεσαίας τάξης, η αμερικανική μεσαία τάξη -ως κοινωνική πραγματικότητα  και φορέας αξιών- έχει σχεδόν πάψει να υπάρχει. Ελάχιστοι  μεσοαστοί, ή τουλάχιστον κάποιοι που ο Γουίλι Λόμαν  θα αναγνώριζε, υπήρχαν ανάμεσα στους θεατές της παράστασης. Εκείνο που κάποτε ήταν μεσοαστική διασκέδαση έχει γίνει είδος πολυτελείας. Τα εισιτήρια  της αρχικής παράστασης, το 1949, κόστιζαν μεταξύ 1,80 και 4,80 δολαρίων· τα τωρινά εισιτήρια κυμαίνονται  από 111 έως 840 δολάρια. Σε αποπληθωρισμένες τιμές, το κόστος είναι δεκαπλάσιο, απρόσιτο για τον σημερινό Γουίλι Λόμαν. Επιπλέον, το 1949 το υψηλότερο ποσοστό φορολόγησης ήταν 82%. Η πτώση του αργότερα στο 28% βοήθησε να δημιουργηθεί ένα στρώμα ανθρώπων που μπορούν  να πληρώνουν υψηλές τιμές για οτιδήποτε, από εισιτήρια θεάτρου μέχρι δίδακτρα. Το συνεχές οικονομικό σφίξιμο για τον μέσο Αμερικανό  και η διάβρωση που έχει υποστεί το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας έχουν καταστήσει «γραφικές» αξίες όπως η σκληρή δουλειά.