Εσκασε η φούσκα της πλαστής ευημερίας μας...
Της Ζέζας Ζήκου
Ας μην ξεχνάμε ότι το μέλλον είναι μεγαλύτερο από το παρόν και ότι η αποπληρωμή των χρεών έχει βαρύτατο κόστος. Πρέπει να κερδηθεί μέσω σκληρών δημοσιονομικών και εργασιακών πολιτικών που απαιτούν οι δανειστές μας, από τις οποίες όμως υποφέρουν πρωτίστως τα αδύναμα νοικοκυριά. Η ελληνική κοινωνία έχει ήδη πικρά αντιληφθεί ότι δεν αρκεί η λογική των θυσιών για την αντιμετώπιση της κρίσης. H απελπισία που εκτρέφεται από τη δομική απορρύθμιση της ελληνικής οικονομίας, που υπαγορεύει η τρόικα, είναι τεράστια.
Ας υποθέσουμε, όμως, ότι θα γλιτώσουμε. Οτι η Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΔΝΤ έβαλαν ξανά το χέρι στην τσέπη και μας έσωσαν από τη χρεοκοπία με τη νέα βοήθεια, ότι εμείς μειώσαμε για πολλοστή φορά τις συντάξεις, τις αμοιβές, χάσαμε επιδόματα και «δώρα», πληρώσαμε πενταπλά αυξημένους φόρους και το έλλειμμα άρχισε να μειώνεται ως ποσοστό του ΑΕΠ. Και λοιπόν τι σημαίνει αυτό; Οτι σώθηκε η ελληνική οικονομία; Ασφαλώς και όχι. Μια χώρα που έχει 360 δισ. ευρώ χρέος, ελλειμματικό προϋπολογισμό και κυρίως τεράστιο έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών δεν σώζεται ούτε με μεγαλύτερο «κούρεμα». Το μεγάλο «κούρεμα» των «τοξικών» ομολόγων μας ισοδυναμεί με επίσημη πτώχευση.
Για να σωθεί πρέπει να μειώσει το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών και να περάσει σε πλεόνασμα. Οταν έχεις έλλειμμα δεν μπορείς να μειώσεις το χρέος. Αντίθετα καλύπτεις το έλλειμμα με νέο χρέος. Για να κερδίσεις πρέπει να βγάλεις πλεόνασμα. Από πού; Από τις συναλλαγές σου με το εξωτερικό. Και για να βγάλεις πλεόνασμα πρέπει να πουλάς προϊόντα και υπηρεσίες στους ξένους και να σου δίνουν χρήμα. Στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο. Αγοράζουμε προϊόντα και υπηρεσίες και δίνουμε στους ξένους χρήμα. Αρα θα είμαστε διαρκώς χαμένοι.